Λίγες ώρες μακριά απ’ την Αθήνα

Είναι τυχερός όποιος έχει τη δυνατότητα να ταξιδεύει, έστω και υπό αντίξοες συνθήκες στον εσωτερικό του κόσμο – και χωρίς πολλά πολλά εφόδια· αρκεί μια τσικουδιά σε μια παραλία κοντινή – το κρύο να ‘ναι ηλιόλουστο και ο κόσμος κλεισμένος στη συνήθεια, την απραξία, την απώλεια του ενδιαφέροντος για το τι συμβαίνει πραγματικά στη χώρα και την οικουμένη.

Στην κοντινή λοιπόν παραλία βρίσκεται η συγκίνηση, η ορχήστρα του διαφορετικού ή του μεταρσιωτικού στα ανθρώπινα. Η ταραχή κοπάζει με το δεύτερο-τρίτο σφηνάκι, ο λυγμός απομακρύνεται και δίνει τη θέση του σε βλέμματα καθαρά, μεγάλα και χαρούμενα, γιομάτα ελπίδα ότι το κακό μπορεί να νικηθεί ακόμη και όταν η επικράτειά του δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από τη φύση της επιστήμης.

Απέραντος ο ορίζοντας σε τέτοιες αμμουδιές ελληνικές, όσο οικείος κι αν είναι στη δομή του ματιού. Αύρα γαλάζια και πράσινη, μωβ και πορφυρή -αύρα!- κι ύστερα έρχεται το φως, όλο δύναμη και καθαρότητα.

Λίγη τροφή για μια κάποια ανώδυνη κατάποση του λίγου αλκοόλ και ως διά μαγείας οι άνθρωποι γλυκαίνουν, όμορφα θλιμμένοι αλλά αποφασισμένοι να συνυπάρξουν, να μην αφήσουν τα θηρία που μας σκοτώνουν και δηλητηριάζουν τις στιγμές να επιχαίρουν.

Το παρελθόν ξεχύνεται στα ποτήρια, μπαίνει μέσα τους, το καταπίνουμε και θωπεύεται τούτο από τα σωθικά μας, που έχουν αρχίσει να χορεύουν και να σφιχταγκαλιάζονται μεταξύ τους, δίνοντάς μας μια εξωχοϊκή διάσταση – έτσι νομίζω συμβαίνει στις μεγάλες και ανείπωτες στιγμές μεταξύ ανθρώπων που νοιάζονται ο ένας για τον άλλο και που δεν αδιαφορούν για τον περίγυρο και την πολιτική κατάσταση που μας πνίγει – όλους, σχεδόν…

Δεν αντλούν όλοι οι άνθρωποι την ενέργειά τους και την ηθική ή αισθητική τους κατάσταση από την άγρια βούληση για ισχύ· η φιλαρχία και η πλεονεξία, ακόμη και αν μερικοί τα θεωρούν εγγενή, μπορούν να καταπολεμηθούν σε τέτοιες παραλίες, με τόσες λεπτές γραμμές υλικών και ψυχικών οριζόντων, με τόση λιτότητα, με τόση απλότητα.

Η ηδονή της υπόθεσης του λόγου, ο λόγος της ηδονής, σκληρής και τρυφερής ταυτοχρόνως έτσι που την περιτυλίγει η σιωπή και ο φλοίσβος.

Φόβοι εκμηδενίζονται από τη μουσική των κυμάτων, φευγαλέα διασχίζει τον πόντο η αρχεγονία και το συμπλησίασμα, ρεύματα μεταμορφώνουν τη γραμμή των ακτών· γινόμαστε ένα με την αλμύρα και την τρικυμία των αφρών – ο θάνατος λοιδορείται (προς στιγμήν) και η θάλασσα φουσκώνει.

Πού να πλέει η ορθολογικότητα της δημοκρατίας; Πού τρέχει ο λογισμός των πολλών; Η εμπειρία γίνεται οικουμενικότητα, η πεποίθηση ότι όλα είναι δυνατά προσπαθεί να εισχωρήσει στη βαθιά μας επιθυμία για ξεχείλισμα ζωής και ενέργειας ικανής να αναπληρώσει τον πυρετό των σωμάτων, να τον σφουγγίσει, να τον αφανίσει.

Μια θαρραλέα αλλαγή αξιών και προτεραιοτήτων επέρχεται σε μικρές κοντινές παραλίες με βάθος και καρτερικότητα, με κινδύνους που παραμονεύουν στην εκβιασμένη αισιοδοξία. Να ‘ναι κι αυτό μια αξίωση ισχύος, μια μεθυσμένη πολιτεία αίματος – σπλάγχνων – θάλασσας – ελπίδας;

Ποιος ξέρει, η συγκίνηση παραμένει το σημαντικό, η ηπιότητά της και όχι η φρενίτιδα, που μερικές φορές μπορεί να σμπαραλιάσει τα νεύρα.

Διδάσκει τον δρόμο προς την ελευθερία; Ούτε αυτό το ξέρουμε, επιμένουμε όμως να πίνουμε το ήσυχο ποτό μας και να ψάχνουμε για το κλειδί που ανοίγει τις κλειδαμπαρωμένες πόρτες της αυτάρκειας και της συνείδησης που πολλοί τη θέλουν χειραγωγημένη και άσκημη.

Επί τρεις-τέσσερις ώρες μακριά από την πρωτεύουσα – και ο πόνος μπορεί να γίνει γιορτή όταν οι άνθρωποι εκτιμάνε ο ένας τον άλλο, όταν έχουν ίσως δει ότι ματαιότητα δεν υπάρχει αφού σπαρταρά και ασπαίρει η ζωή που θέλει να φωτίζει, ακόμη και να συσκοτίζει τα ανθρώπινα, να δημιουργεί ρήγματα στον νου και την ψυχή (ό,τι και να ‘ναι η τελευταία) με παιγνιδιάρικο όμως τρόπο – μακριά η κακία, το μίσος, οι εγωισμοί φθόνου κ.ο.κ.