ΒΡΕΘΗΚΕ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΣ σαν σήμερα το 1988 στο μαγαζόσπιτό του, όπως αποκαλούσε ο ίδιος το τσαρδάκι του, στην οδό Καλλιδρομίου 55 στα Εξάρχεια. Αναρχος και αντισυμβατικός, δεν χωρούσε πουθενά. Οι λέξεις σηκώνουν τα χέρια ψηλά, αδυνατώντας να σκιαγραφήσουν την αντιφατική προσωπικότητά του. Ο Νικόλας Ασιμος, διότι περί του Ασιμου πρόκειται, αναμφιβόλως δεν χωρά ούτε στον μύθο του. Τον τιμούμε παραθέτοντας διάσημους στίχους του:
ΒΑΡΕΘΗΚΑ τη μίζερή μου φύση/ κανένας πια δεν λέει να ξεκουνήσει/ κανένας πια δεν λέει να ξεκουνήσει/ αναμφιβόλως/ δεν με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.// Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια/ τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια/ τα λόγια μοναχά μάς απομείναν κι οι θεωρίες/ στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.// Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει/ το σύστημα μας έχει επιτάξει/ απόκληρα απομείναμε πουλάκια/ κυνηγημένα/ με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά.// Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι/ ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι/ πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις/ εξήγησέ μου/ άμα σου περιφράξαν την καρδιά.// Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω/ δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω/ πώς γίνεται στον ένα παλαβιάρη/ εξήγησέ μου/ κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.
ΑΡΝΗΘΗΚΑ ΠΟΛΛΑ για το χατίρι σου/ πάρα πολλά/ δεν ξαναπίνω πια απ’ το ποτήρι σου/ ούτε γουλιά.// Ελεος δεν ζητώ ποτέ, παλιόκοσμε,/ δεν μοιάζουμε κι αν θέλεις ξαναχώσε με/ στις φυλακές/ που είναι για τους ασώματους/ βαρέθηκα να βλέπω τέτοιους κόμματους.// Μου το ’χες τάξει το θυμάμαι/ πως θε να γίνουν αλλαγές/ μα ώς πότε αυτοί που αγαπάνε/ θα σου γιατρεύουν τις πληγές.
ΔΕΝ ΠΑ’ ΝΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΝ με όλμους και κανόνια/ δεν πά’ να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια/ κι αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας/ ποτέ τους δεν ακούν το δίκιο το δικό μας.// Δεν είναι αυτή ζωή κι από τ’ αφεντικά μας/ δεν είναι ανθρωπινά τα μεροκάματά μας/ αυτοί καλοπερνούν κι εμείς αγωνιάμε/ αν θα ’χουμε δουλειά για να ’χουμε να φάμε.// Το δίκιο μας εμπρός να βγάλουμε στους δρόμους/ μπουρλότο και φωτιά σε κράτος κι αστυνόμους/ τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη/ μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη.// Δεν πά’ να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια/ δεν πά’ να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια/ θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία/ για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη πιο νέα.// «Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων/ εμείς καθόμασταν τα βράδια/ και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου»./ Ετσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας./ Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία/ μ’ αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία.
