Μήνυμα από την Ιζαμπέλ Ιπέρ

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου σήμερα και η θεατρική κοινότητα, που τη γιορτάζει από το 1962 -τότε καθιερώθηκε από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου- θα υπενθυμίσει σε όλους, κυρίως βέβαια όσους βρεθούν απόψε σε μια θεατρική αίθουσα, τη μεγάλη σημασία που έχει αυτή η καλλιτεχνική έκφραση και τον αντίκτυπό της στις σύγχρονες κοινωνίες.

Κάθε χρόνο το εκτελεστικό συμβούλιο του ΔΙΘ αναθέτει σε μια κορυφαία προσωπικότητα του θεάτρου να γράψει το μήνυμα της μέρας, που μεταφράζεται σε περισσότερες από 50 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του ΔΙΘ και τα περισσότερα από 90 εθνικά του κέντρα, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο.

Φέτος, μετά τους Ντάριο Φο, Μπρετ Μπέιλι, Κριστόφ Βαρλικόφσκι και Ανατόλι Βασίλιεφ, η τιμή ανήκει στην πολυβραβευμένη Γαλλίδα ηθοποιό Ιζαμπέλ Ιπέρ, που μπορεί το σινεμά να την έχει κάνει παγκόσμια διασημότητα, το θέατρο όμως τη χαίρεται σε επιλεγμένες, σημαντικές ερμηνείες, που αρκετές φορές την έχουν φέρει και στη χώρα μας. Είναι η όγδοη γυναίκα που αναλαμβάνει να γράψει το μήνυμα στα 55 χρόνια της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, κάτι που δεν παραλείπει να επισημάνει με νόημα.

«Καθώς σας μιλώ εδώ δεν είμαι εγώ, δεν είμαι ηθοποιός, είμαι απλά ένας άνθρωπος από τους πολλούς που χρησιμοποιεί το θέατρο για να συνεχίσει να υπάρχει», τονίζει η Ιζαμπέλ Ιπέρ ανάμεσα σε άλλα.

«Είναι, λίγο, καθήκον μας. Και ανάγκη μας. Με άλλα λόγια, το θέατρο δεν υπάρχει χάρη σε μας, μάλλον χάρη στο θέατρο υπάρχουμε εμείς. Το θέατρο είναι παντοδύναμο, αντιστέκεται, επιβιώνει από το κάθε τι, πολέμους, λογοκρισία, φτώχεια. Αρκεί να πούμε “Το σκηνικό είναι μια γυμνή σκηνή μιας ακαθόριστης εποχής” και να προσθέσουμε έναν ηθοποιό. Ή μία ηθοποιό. Τι θα κάνει αυτός; Τι θα πει αυτή; Θα μιλήσουν; Το κοινό περιμένει, θα αναγνωρίσει, γιατί χωρίς το κοινό δεν υπάρχει θέατρο, ποτέ δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Ενας μόνο θεατής στο κοινό είναι το κοινό…»

Και καταλήγει η Ιζαμπέλ Ιπέρ: «Το θέατρο για μένα είναι ο άλλος, είναι ο διάλογος, η απουσία του μίσους. Η φιλία μεταξύ των λαών· δεν γνωρίζω πολύ καλά τι θα πει αυτό, μα πιστεύω στην κοινότητα, στη φιλία μεταξύ των θεατών και των ηθοποιών, πιστεύω στην ενότητα όλων αυτών που επανενώνει το θέατρο, τους θεατρικούς συγγραφείς, τους μεταφραστές, τους φωτιστές, τους σχεδιαστές κοστουμιών, τους σκηνογράφους, αυτούς που ερμηνεύουν το θέατρο και αυτούς που το δημιουργούν και αυτούς που το επισκέπτονται. Το θέατρο μας προστατεύει, μας προφυλάσσει… Μου φαίνεται πως μας αγαπά… όσο το αγαπάμε…»