Στις 8 Φεβρουαρίου έφυγε σε ηλικία 91 ετών ένας από τους διασημότερους και πιο δραστήριους τενόρους των μεταπολεμικών χρόνων, ο Νικολάι Γκέντα. Ξεκίνησε την εντυπωσιακά μακρά σταδιοδρομία του το 1952, στα 27 του, και συνέχισε να τραγουδά μέχρι το 2003, όταν έκανε την τελευταία του ηχογράφηση στα 77 του χρόνια.
Κοσμοπολίτης, ταλαντούχος και πολύγλωσσος κινήθηκε με μοναδική ευκολία σε ένα τεράστιο ρεπερτόριο, ερμηνεύοντας πειστικά όπερες στα γαλλικά, ρωσικά, γερμανικά, ιταλικά, αγγλικά, τσέχικα, εβραϊκά και σουηδικά! Κορυφαίος τενόρος των δεκαετιών 1950-80, ο Γκέντα τραγούδησε περί τους εκατό ρόλους που καταγράφηκαν σε πάνω από διακόσιες ηχογραφήσεις σε στούντιο αλλά και «ζωντανά». Πολύ πριν από την ανάδυση των τριών τενόρων, λατρεύτηκε για τη βελούδινη χροιά και την καθαρότητα τόνου της φωνής, το ρευστό, τεχνικά αψεγάδιαστο τραγούδι του.
Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη το 1925. Μεγάλωσε υιοθετημένος από τη Ρωσοσουηδή θεία του και τον αυστηρό, εμιγκρέ, Ρώσο σύζυγό της, μέλος της Χορωδίας των Κοζάκων και ψάλτη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτός του έδωσε τα πρώτα μαθήματα τραγουδιού. Πριν τον «ανακαλύψει» ο Κάραγιαν μέσω του Βρετανού παραγωγού δίσκων Βάλτερ Λέγκε και τον φέρει στην Ιταλία, ο Γκέντα πρωτοεμφανίστηκε στην Οπερα της Στοκχόλμης, το 1952.
Η άνοδός του υπήρξε κατακόρυφη. Το 1953 τραγούδησε Ντον Οτάβιο στη Σκάλα, το 1954 Ομπερον και Φάουστ στο Παρίσι, το 1955 Δούκα της Μάντοβας στο Λονδίνο, το 1957 Φάουστ στη νεοϋορκέζικη ΜΕΤ. Συνέχισε να εμφανίζεται στη ΜΕΤ για 26 χρόνια, ερμηνεύοντας 28 ρόλους, ενώ, ταυτόχρονα, τραγουδούσε σε όλο τον κόσμο.
Οι ηλικιακά πιο ώριμοι φίλοι της όπερας, όσοι έμαθαν τη μουσική την εποχή του βινυλίου, θα τον θυμούνται στις αναρίθμητες ηχογραφήσεις του των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών: ως λαμπερό, ερωτύλο Ντον Ζοζέ δίπλα στις «Κάρμεν» της Κάλλας και της Ντε λος Ανχελες, ως λάβρο Πίνκερτον στη «Μαντάμα Μπατερφλάι» της Κάλλας, ως λυρικό Φάουστ δίπλα στη Μαργαρίτα της Ντε λος Ανχελες, ως ηρωικό Ταμίνο και ως λυρικό Ντον Οτάβιο υπό τον Κλέμπερερ, ως Ντμίτρι, Χόφμαν, αλλά και στις οπερέτες των Στράους και Λέχαρ δίπλα στη Σβάρτσκοπφ…
