Μια μεγάλη έκθεση που προβάλλει μια νέα προσέγγιση του έργου του Βέλγου καλλιτέχνη Ρενέ Μαγκρίτ παρουσιάζει το Κέντρο Πομπιντού, προτείνοντας μια αυθεντική θεώρηση της δημιουργίας του ζωγράφου, τη σύνδεση της εικαστικής του δημιουργίας με το ενδιαφέρον του για τη φιλοσοφία.
Με τίτλο «Μαγκρίτ – Η προδοσία των εικόνων», η έκθεση δίνει στους επισκέπτες την ευκαιρία να προσεγγίσουν το έργο του Μαγκρίτ από μια διαφορετική σκοπιά με ανανεωμένη αντίληψη. Παρουσιάζονται εμβληματικά έργα και άλλα ελάχιστα γνωστά στο πλατύ κοινό, που προέρχονται από τις πιο σημαντικές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Με εκατό έργα ζωγραφικής, σχέδια, ντοκουμέντα από αρχεία, το Κέντρο Πομπιντού προσφέρει στο κοινό ένα εξαιρετικό αφιέρωμα που ανταποκρίνεται στην προσπάθεια προβολής των κορυφαίων καλλιτεχνών του 20ού αιώνα. Η έκθεση επικεντρώνεται στο «φιλοσοφικό πάθος» του Μαγκρίτ επιλέγοντας εικόνες, σχέδια, φράσεις του καλλιτέχνη που δείχνουν ότι εξερευνά ιδέες και αντιπαραβάλλει πολλαπλά θέματα με σκηνοθετημένες εικόνες.
Ο καλλιτέχνης εμπνεόταν από μύθους και θρύλους της αρχαιότητας, βιβλικές αναπαραστάσεις, έθετε υπό φιλοσοφική αμφισβήτηση τις ιδέες μας για ό,τι βλέπουμε. Χρησιμοποιούσε συχνά λογοπαίγνια, σιβυλλικά αποφθέγματα, απρόσμενες σουρεαλιστικές εικόνες, αλληγορίες. Μισούσε τις ρεαλιστικές ερμηνείες της εικόνας, ζητούσε από τον θεατή να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από τον συμβολισμό. Κάθε πίνακάς του είναι ένα αίνιγμα που μας καλεί να αποκρυπτογραφήσουμε.
Ο Μαγκρίτ (1898-1967) δεν ενδιαφερόταν για τα όνειρα, κάτι που μπορεί να εκπλήσσει όταν βλέπουμε τους πίνακές του. Επεδίωκε να κρύψει το παιχνίδι του μέσα στις εικόνες. Σε θέματα εμφανώς ρεαλιστικά μπορούσε να εισαγάγει απρόσμενα ένα αντικείμενο που παρεμβαίνει αντικομφορμιστικά στη σκηνοθεσία του. Δίνει τίτλους που αποπροσανατολίζουν, όπως σε έναν πίνακά του που δείχνει μια βαλίτσα ακουμπισμένη μπροστά από έναν καθρέφτη.
Ο τίτλος του έργου είναι «Μια απλή ιστορία έρωτα». Ο καλλιτέχνης καλλιεργεί το μυστήριο που ενώνει την εικόνα με τον λόγο. Δίνει μια άλλη σημασία σε ό,τι βλέπουμε και στις σχέσεις ανάμεσα στα αντικείμενα και τις καταστάσεις.
Ο ζωγράφος είχε μια προσωπική αίσθηση του χιούμορ, πρότεινε παιχνίδια για την έξαρση της φαντασίας, για την απελευθέρωση της διαίσθησης. Το αθέατο είναι ορατό στους πίνακές του. Οι σκιές, οι φλόγες, οι σπηλιές, τα ριντό, οι σιλουέτες, τα τεμαχισμένα σώματα, τα σύννεφα, τα ανοιχτά παράθυρα, τα πουλιά, ένα καπέλο, ένα μήλο, ένα κερί είναι αγαπημένα θέματά του, που τα εξερευνά διαρκώς. Βλέπουμε ένα κλουβί και μέσα ένα αυγό.
Ενα ποτήρι νερό επάνω σε μία ομπρέλα. Στους πίνακές του επεδίωκε να αποκαλύψει τις πολλαπλές όψεις της πραγματικότητας δημιουργώντας μια εξωπραγματική ατμόσφαιρα με τη χρήση ονειρικών και υπεράνω της λογικής στοιχείων.
Ποιητής της εικόνας ο Μαγκρίτ, αρνούνταν να αποδεχτεί ότι περιόριζε τις ερμηνείες για το έργο του. Ο ίδιος εξηγούσε: «Δεν κάνω μια αναπαράσταση του μυστηρίου, δεν είναι αυτό που αναζητώ. Η ζωγραφική μου δείχνει ορατές εικόνες που δεν κρύβουν κάτι. Προκαλούν όντως ένα μυστήριο. Οταν κάποιος βλέπει έναν πίνακά μου αναρωτιέται “τι σημαίνει αυτό;”. Οι πίνακές μου δεν σημαίνουν κάτι, επειδή και το μυστήριο δεν σημαίνει κάτι, είναι απλά άγνωστο».
Στην πόλη Λεσίν στο Βέλγιο γεννήθηκε ο Μαγκρίτ. Καθοριστικό ρόλο στην πορεία του έπαιξαν ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο, ο Αντρέ Μπρετόν, η ομάδα των σουρεαλιστών. Στην παιδική του ηλικία είχε τραυματικά βιώματα. Το 1912, όταν ήταν 14 ετών, η μητέρα του αυτοκτόνησε στον ποταμό Σαμπρ. Ο καλλιτέχνης σπούδασε για δύο χρόνια στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών, από το 1916 έως το 1918.
Δούλεψε σε εργοστάσιο που κατασκεύαζε ταπετσαρίες, σχεδίαζε αφίσες και διαφημίσεις μέχρι το 1926. Ενα πρώτο του συμβόλαιο με την Galerie la Centaure των Βρυξελλών τού επέτρεψε να ξεκινήσει την εκπληκτική εικαστική του δημιουργία, που του χάρισε διεθνή αναγνώριση.
