Σε ό,τι είχε απομείνει από το άλλοτε νοσοκομείο, επικρατούσε το πλήρες χάος.
Ανθρωποι μέσα στα αίματα, καθισμένοι σε όσα κρεβάτια στέκονταν ακόμα όρθια, άλλοι όρθιοι, στηριγμένοι σε μισογκρεμισμένους τοίχους, ζητούσαν απελπισμένα βοήθεια.
Κάποιοι άλλοι, πιο τυχεροί, είχαν έναν γιατρό δίπλα τους, να προσπαθεί να κάνει κάτι γι’ αυτούς.
Και κλάματα παιδιών με ένα χέρι ή ένα πόδι ή ανοιγμένο κεφάλι.
Και σκόνες παντού, και κραυγές και σειρήνες και κάθε λίγα δευτερόλεπτα μια έκρηξη, δίπλα ή πιο μακριά.
Μπροστά από τον φακό της τηλεόρασης περνά μια νοσοκόμα, κρατώντας από τα χεράκια τους ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, 5-6 χρονώ και τα δύο.
Σταματάει μπροστά σε μια καταματωμένη γυναίκα: «Δικά σου είναι τα παιδιά;». Δεν ήταν δικά της.
Ο φακός παρακολουθεί τη νοσοκόμα με τα παιδιά, που κάθε τόσο σταματάει και ρωτάει όποιον βρει μπροστά της «δικά σου είναι;».
Κάποια στιγμή εστιάζει στα μάτια των παιδιών: ο απόλυτος τρόμος. Χαλέπι, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2016.
Τώρα πια το Χαλέπι -η δεύτερη σε μέγεθος συριακή πόλη- υποτίθεται ότι ελευθερώθηκε από τους εγκληματίες του ISIS.
Αυτό όμως δεν κάνει ευτυχισμένους τους εναπομείναντες κατοίκους του.
Ούτε επουλώνει τα τραύματα στις παιδικές ψυχούλες.
Γι’ αυτά δεν μπορεί να κάνει τίποτα πια, ούτε ο Χριστός ούτε ο Αλλάχ…
*Η Αλλοπάρ σάς στέλνει τις ευχές της για τη νέα χρονιά, ελπίζοντας να είναι λιγότερο παρανοϊκή απ’ αυτή που φεύγει.
