«Το σημαντικό δεν είναι ποιος αρχίζει το παιχνίδι, αλλά ποιος το τελειώνει» Τζον Γούντεν
Πεντάρα, λέει, ο ΠΑΟΚ στην Κέρκυρα. Για την ακρίβεια, όχι λέει, γιατί όντως τόσα έβαλε η ομάδα του Βλάνταν Ίβιτς. Mόλις τρεις ημέρες μετά το 0-7 επί του Πανελευσινιακού στο Κύπελλο. Και αυτό εκτός έδρας. Και μη βιαστεί κανείς να πει “σιγά τα ωά, ομάδα Β΄Εθνικής η Ελευσίνα, ομάδα ενδεχομένως για Β΄Εθνική η Κέρκυρα”… Και άλλες ομάδες (από τις λεγόμενες καλές της χώρας) παίζουν ενίοτε με τέτοιους αντιπάλους, είτε για το Κύπελλο, είτε για το πρωτάθλημα, και δεν νικάνε. Ή αν νικάνε, δεν το κάνουν και με τον πλέον πειστικό ή επιβλητικό τρόπο… Καλή ώρα η ΑΕΚ, των ισοπαλιών με Αναγέννηση Καρδίτσας και Λαμία (κάποιες παραδόσεις “πρέπει” να τηρούνται, για να ρωτάνε οι μικρότεροι και να πολεμάνε την ποδοσφαιρική άνοια οι γηραιότεροι…). Κι ας υπάρχουν και νίκες που σε προβληματίζουν περισσότερο από ισοπαλίες ή ήττες…. Η Lady Hope αναρωτιέται, όπως και οι περισσότεροι που το ψάχνουν, τι ομάδα έχει ο ΠΑΟΚ…
Έχασε άραγε ο ΠΑΟΚ την ταυτότητα του και έβγαλε καινούρια; Είναι η ομάδα που νίκησε στα ίσια τη Φιορεντίνα στη Φλωρεντία ή η ομάδα που έχασε μέσα-έξω από την Καραμπάγκ; Eίναι ο πυραυλοκίνητος των 12 γκολ σε Ελευσίνα και Κέρκυρα μέσα σε τρεις μέρες ή αυτός των τριών γκολ από τον Ατρόμητο σε είκοσι λεπτά και του 0-0 με τα Τρίκαλα; Αν γνωρίζει κάποιος τι ΠΑΟΚ θα δούμε μετά τις γιορτές, μπορεί να βάλει υποθήκη την αξιοπιστία του. Είναι λογικό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο μια ομάδα να έχει περιόδους φορμαρίσματος και περιόδους ξεφουσκώματος. Γιατί αν συνεχίζει συνέχεια στο φουλ, ο ήχος από το σκάσιμο θα ακουστεί σε όλη την Ελλάδα. Γιατί αν συνεχίζει συνέχεια με σβησμένες μηχανές, σύντομα θα την αναγκάσουν οι οπαδοί της να αλλάξει μηχάνημα… Ο ΠΑΟΚ όμως, όπως ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ, το έχουν παραξηλώσει τα τελευταία χρόνια… Tα όρια ανοχής στις μεταπτώσεις είναι ολίγον τι συγκεκριμένα… Είναι, ίσως, που οι μινιμαρισμένοι στόχοι αρκούν για να ξεχνιούνται πολλά…
Αν έρθει κάποιος ξένος για μια εβδομάδα στη χώρα μας και ξαναέρθει μετά από δύο μήνες, ενδέχεται να δει δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Σκέψου να φεύγεις από το αεροδρόμιο λέγοντας, φερειπείν, “καλή ομάδα αυτός ο ΠΑΟΚ” και να επιστρέφεις μετά από λίγο καιρό και να ρωτάς πού μπορείς να πιστοποιήσεις με έννομο τρόπο πως πρόκειται για την ίδια ομάδα. Η Lady Hope θεωρεί πως τα τελευταία χρόνια έχει χαθεί εντελώς η έννοια της σταθερότητας. Να βγάζει μια ομάδα ένα σταθερό (και λογικό) μέσο όρο, που οι όποιες αποκλίσεις απλά θα τον επιβεβαιώνουν. Και αυτό, ναι μεν, ανοίγει κουβέντες, συντηρεί (έστω και λίγο μίζερα) το ενδιαφέρον, δίνει ψωμί και εξασκεί το νου, αλλά δεν κάνει και πολύ καλό στην υγεία. Ενδεχομένως κιόλας, σε μάκρος χρόνου, να προκαλεί και φθορές που ανάγονται στο γενικό εκτόπισμα ενός σωματείου.
