«Πιστεύω στα μικρά θαύματα της ζωής»

Ενα «Βαλς των χαμένων μετά» που θυμίζει ευρωπαϊκές μελωδίες του Τιερσέν και του Πιοβάνι. Μια υπέροχη ερωτική ερμηνεία σε ένα κομμάτι με τίτλο «Νερό». Ενα «Οστρακο» που κρύβει μέσα του την τραγουδιστική δύναμη μιας σπουδαίας ερμηνεύτριας.

Ενα κομμάτι που αγαπήσαμε με αγγλόφωνο στίχο και σήμερα μας ξανασυστήνεται με τίτλο «Εκδρομή». Ενα «Οικόπεδο» που μιλά για φθαρμένα αισθήματα και όνειρα απατηλά. Ενα τραγούδι με τίτλο «Ευτυχισμένοι άνθρωποι» που στην ουσία περιγράφει μια ευτυχή συνάντηση τριών δημιουργών…

Ανήμερα των γενεθλίων της (προχθές) η Δήμητρα Γαλάνη, έχοντας πλάι της τον τραγουδοποιό Ευστάθιο Δράκο και τον στιχουργό Νίκο Μωραΐτη, μας κάλεσε στο Μικρό Παλλάς και παρουσίασε την καινούργια δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Το Βαλς των χαμένων μετά» (κυκλοφορεί στις 18 του μήνα από την ΕΜΙ).

Με τη γνώριμη χαλαρή διάθεσή της, την αγάπη για τη μουσική, το χιούμορ και την ανοιχτή ματιά της σε ό,τι θα μπορούσε το κοινό να σχολιάσει για τα νέα της τραγούδια, πάτησε το play και μας ζήτησε να σημειώσουμε παρατηρήσεις.

Οι πρώτες σκέψεις για τη δημιουργία του δίσκου γεννήθηκαν το 2012, όταν οι Minor Project -το συγκρότημα από την Πάτρα, του Ε. Δράκου- μας συστήνονταν κάνοντας θραύση, με ένα υπέροχο χατζιδακικής έμπνευσης τραγούδι, το «In Colors».

«Τότε, για πρώτη φορά σκέφτηκα: Κοίτα βρε παιδί μου όλα τα έχει χωνέψει αυτός ο νεαρός. Σαν να έχει ζήσει ήδη 15 ζωές», είπε μιλώντας για τον άνθρωπο που έντυσε με μουσικές το άλμπουμ.

Αρκετό καιρό μετά και χωρίς εκείνη να το γνωρίζει ο Δράκος και ο Μωραΐτης είχαν ήδη βάλει μπρος το σχέδιό τους. «Τηλεφώνησα στον Στάθη και του είπα ότι θέλω να γράψουμε μαζί τραγούδια για τη Γαλάνη», θυμάται ο στιχουργός.

«Μου απάντησε ότι λατρεύει τη φωνή της και ότι συμφωνεί. Του ζήτησα να μην της πούμε τίποτα μέχρι να ετοιμάσουμε μερικά κομμάτια και συμφωνήσαμε πως αν δεν τα δεχτεί, αυτά θα μείνουν στο συρτάρι, δεν θα τα δώσουμε σε καμία άλλη.

Οταν φτιάξαμε τα πρώτα πέντ’-έξι την πήραμε τηλέφωνο και της είπαμε: “Εχουμε γράψει κάτι για σένα”. Κάπως έτσι άρχισε να συμπληρώνεται το παζλ και μπήκαμε στο στούντιο».

Η ίδια πάντως παραδέχτηκε πως από την ώρα της ηχογράφησης ένιωσε πόσο αβίαστα και γλυκά προχωρούν. «Μόνο με τη Χαρούλα στα “Τραγούδια της χθεσινής μέρας” έχω αισθανθεί έτσι. Με τον Στάθη, βάλαμε στο στούντιο δυο μικρόφωνα και γράψαμε όλο τον δίσκο χωρίς πολλές πολλές διορθώσεις.

»Είναι μαγικό να βρίσκεσαι με κάποιον μόνο γιατί θέλεις να τραγουδήσεις μαζί του. Εγώ πιστεύω πάντα στα μικρά αυτά θαύματα της ζωής».

Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η συγκίνηση για τον Ευστάθιο Δράκο, αυτό το σπάνιο και ταλαντούχο πλάσμα. «Αν είχα να διαλέξω την πιο έντονη στιγμή από όλη αυτή την κοινή μας πορεία, θα μιλούσα σίγουρα για την ημέρα που μπήκε η Δήμητρα στο στούντιο για να τραγουδήσει το “Οστρακο”», λέει ο ίδιος.

«Ηταν σχεδόν σαν στιγμιαίο σοκ. Μέχρι τώρα στη ζωή μου, κάθε τραγούδι που έγραφα προοριζόταν για μένα. Δεν έχω μοιραστεί κομμάτι μου με άλλον ερμηνευτή, οπότε δεν είχα ακούσει ακυκλοφόρητη δουλειά μου από άλλη φωνή.

»Ηταν λοιπόν ένα τεράστιο δώρο ότι σ’ ένα, καθημερινό κατά τ’ άλλα, απόγευμα στο στούντιο Sierra άκουσα το αγαπημένο μου “Islands” ή “Οστρακο” από τη Γαλάνη. Είδα ξεκάθαρα και για πρώτη φορά ότι η γυναίκα αυτή που είχα απέναντί μου υπήρχε ήδη μέσα του πριν γνωριστούμε. Ηταν πιο δικό της από δικό μου».

Δεν έχει κι άδικο. Η Δήμητρα Γαλάνη έχει μεγάλη διαδρομή προκλητικών συνεργασιών, έχει κατ’ επανάληψη προτείνει και καθιερώσει νέους καλλιτέχνες, έχοντας πειραματιστεί με τόλμη σε διάφορα είδη.

»Ηταν ανέκαθεν τραγουδίστρια που ξέρει να αφουγκράζεται τι έχει ενδιαφέρον και τι της ταιριάζει, που έχει την ικανότητα να ενσωματώνει στις μουσικές της νέες τάσεις, να δένει τις φιλοδοξίες της με ό,τι πιο νέο συμβαίνει στη μουσική (για παράδειγμα σε αυτό τον δίσκο υπάρχει και ένα έξοχο remix του Papercut στο κομμάτι «Νερό»).

Κι όπως πολλές φορές στο παρελθόν έτσι και τώρα, εμπιστεύθηκε τον ήχο των Minor Project κι έδεσε ιδανικά με τη νεανική ορμή και το ταλέντο του Ευστάθιου Δράκου, δέχτηκε τη σημαντική βοήθεια από τον Γιώργο Ανδρέου, ο οποίος με την παραγωγή του ανέδειξε τη φωτεινή πλευρά των τραγουδιών, κι εν τέλει έκανε πράγματι δικά της τα τραγούδια.

Αν υπάρχει ένα «φάλτσο» στον δίσκο, ήταν μόνο από τους στίχους που σε κάποιες στιγμές ένιωθες να κλοτσάνε ό,τι είχε δημιουργήσει η μουσική κι η ερμηνεία.