Η ατάραχη ψυχραιμία του κυρίου Σόιμπλε

Ομολογώ ότι τον παραδέχομαι, τον κύριο Σόιμπλε. Αυτή η ατάραχη ψυχραιμία του –δεν πά’ να καίγεται ο κόσμος– είναι τωόντι αφοπλιστική. Πρώτος Γερμανός αξιωματούχος, που σχολίασε το αποτέλεσμα του ιταλικού δημοψηφίσματος στην Ιταλία («Εφ. Συν.», 6/12), ήταν ο υπουργός Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ, ανήσυχος: «Το αποτέλεσμα μας προκαλεί ανησυχία, πρέπει το γρηγορότερο να τερματιστεί η πολιτική κρίση στην Ιταλία».

Δεύτερος, ομοίως ανήσυχος, ο αντικαγκελάριος, πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ: «Εάν δεν συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις στην Ιταλία, αυτό θα το εκμεταλλευτούν οι λαϊκιστές. Το αποτέλεσμα είναι πολύ πικρό για τον Ρέντσι, αλλά και για την ίδια την Ιταλία».

Τέρας ψυχραιμίας ο χερ Σόιμπλε: «Οι αντιδράσεις των διεθνών αγορών είναι ψύχραιμες σήμερα. Δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε τώρα για νέα κρίση του ευρώ […] Εγώ εξέλαβα πολύ ψύχραιμα το αποτέλεσμα».

Ισως, στο προσωπικό του φαρμακείο, όπως άλλοι για τη χοληστερίνη, ο κύριος Σόιμπλε έχει χάπια αισιοδοξίας, κατεβάζει ένα και φθέγγεται… αισιόδοξος. Αλλά γιατί να μην είναι; Ο,τι πάει στραβά κι απόστραβα στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ το δικό μας αίμα παγώνει, του κυρίου Σόιμπλε είναι απλώς ψυχρό∙ σε σταθερή θερμοκρασία ψυγείου, όσο η αστάθεια επιμένει να συνεχίζεται.

Μου θυμίζει έναν άλλον κύριο, επίσης Γερμανό, αλλά όχι φυσικό πρόσωπο, μυθιστορηματικό, που έδρασε (σκεφτόταν τέλος πάντων, όσο η σκέψη μπορεί να σημαίνει και δράση, είναι και θέμα ευφυΐας), μες στον Μεσοπόλεμο (1927), τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη μεγάλη επίδειξη ισχύος του Χίτλερ, το διαβόητο «πραξικόπημα της μπιραρίας» (beer hall putsch) στο Μόναχο, 8.11.1923, με την τρομακτική κραυγή του μετέπειτα φύρερ: «Ησυχία»!

Μου θυμίζει, λοιπόν, ο κύριος Σόιμπλε, μία από τις «Ιστορίες του κυρίου Κόυνερ», του Μπρεχτ: «“Με τι ασχολείσθε;” Ρώτησαν τον κύριο Κ. Και ο κύριος Κ. απάντησε: “Είμαι πολύ απασχολημένος: προετοιμάζω το επόμενο λάθος μου”»…