Στο Χαλέπι, ένα μικρό αγόρι, μόλις 12 ετών, διάλεγε βιβλία για τους ανθρώπους που έβρισκαν καταφύγιο στη βιβλιοθήκη της πόλης. Δυστυχώς, όμως, πριν από λίγο καιρό η βιβλιοθήκη γκρεμίστηκε από τους βομβαρδισμούς. Το καταφύγιό τους δεν υπάρχει πια.
Οι διασώστες τούς μετέφεραν σε μια περιοχή των περιχώρων. Ενας δημοσιογράφος διεθνούς δικτύου τούς βρίσκει μαζεμένους σε ένα μικρό σπίτι. Οι άνθρωποι του εκμυστηρεύονται πως, χάρη στον μικρό βιβλιοθηκάριο, οι νύχτες και οι μέρες τους ήταν λίγο καλύτερες.
Τον δείχνουν στον δημοσιογράφο με αγάπη και καμάρι. Ο μικρός χαμογελά αμήχανα. Δεν συγκρατώ το όνομά του γιατί όλοι τον αποκαλούν βιβλιοθηκάριο και δεν προφταίνω να δω τη λεζάντα στο ρεπορτάζ.
Δεν έχει όμως και πολλή σημασία. Δεν θα τον ξεχάσω. Τις δύσκολες ώρες των βομβαρδισμών διάβαζε παραμύθια και ιστορίες στα παιδιά, διάλεγε βιβλία για τους μεγαλύτερους και φρόντιζε να υπάρχουν αναμμένα κεριά.
Στις σκληρές συνθήκες των μαχών στο Χαλέπι, εκεί που οι άνθρωποι καλούνται να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, ο πολιτισμός έγινε ένα αληθινό σωσίβιο και τα βιβλία μια ισχυρή πηγή επιβεβαίωσης της ύπαρξης.
Οι άμαχοι, παγιδευμένοι σε έναν τερατώδη πόλεμο, προσπαθούν να διατηρήσουν μεταξύ τους μια αίσθηση αλληλεγγύης. Μένουν ενωμένοι, όταν οι αντιμαχόμενες πλευρές προσπαθούν να τους χωρίσουν, καταστρέφοντας την πατρίδα τους.
Αγωνίζονται να μη χάσουν την ελπίδα πως μια μέρα θα συνεχίσουν ειρηνικά τη ζωή τους.
Τώρα που δεν υπάρχει η βιβλιοθήκη, ο μικρός βιβλιοθηκάριος προσπαθεί να θυμηθεί όσες ιστορίες έχει διαβάσει, για να τις διηγείται τις ώρες της συσκότισης. Σ’ αυτόν τον τόπο δεν είσαι πουθενά ασφαλής. Μα λέει πως μέσα στα βιβλία ζούσε πολλές διαφορετικές ζωές.
Δραπέτευε σε ευτυχισμένες πόλεις, ταξίδευε σε μακρινές θάλασσες και είχε τη δύναμη και την εξουσία να απαγορεύει τους πολέμους. «Σου λείπει η βιβλιοθήκη;», τον ρωτά ο δημοσιογράφος.
«Πολύ», απαντά εκείνος και σκύβει το κεφάλι. Οι φίλοι του τον πιάνουν από τους ώμους και τον παρηγορούν.
Πού το βρίσκουν αυτό το κουράγιο; Ποιο είναι το μυστικό συστατικό που διαποτίζει το αίμα αυτών των μικρών παιδιών στο Χαλέπι;
Κοιτάζουν τον θάνατο στα μάτια, τη στιγμή που στα μεγάλα κέντρα εξουσίας παζαρεύουν τις τύχες τους άνθρωποι σαν τον Ντόναλντ Τραμπ, που πριν από λίγο καιρό ομολόγησε σε τηλεοπτική του συνέντευξη πως δεν ξέρει τι είναι το Χαλέπι(!).
Μπροστά στο παιδί με το σκυμμένο κεφάλι, στον μικρό βιβλιοθηκάριο του καταφυγίου στο Χαλέπι, θα έπρεπε να σκύψουν το κεφάλι από ντροπή όλοι αυτοί που επιτρέπουν να συνεχίζεται ο απάνθρωπος πόλεμος στη Συρία.
Τις τελευταίες μέρες έγιναν οι σφοδρότεροι βομβαρδισμοί κι ο «θάνατος θέρισε τεράστια σοδειά».
Ωστόσο, σκέφτομαι το πρόσωπο του μικρού παιδιού που αγαπάει τα βιβλία να κοιτάζει σταθερά και γενναία τους δικούς του ανθρώπους και να τους δίνει δύναμη και κουράγιο.
Νιώθω τις κοφτές, ηρωικές παύσεις της διήγησής του και τη φωνή του μικρού βιβλιοθηκάριου να καλύπτει τον άπονο ήχο των επιθέσεων.
-320x213.jpg)
