Ο πρόεδρος Ομπάμα θα επισκεφθεί την Ελλάδα σε λίγες ώρες. Είναι ειρωνεία της ιστορίας πως η προεδρία του άρχισε με επισκέψεις στην Κωνσταντινούπολη και το Κάιρο, όπου ο πάντα ικανότατος ρήτορας, πρώην καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, εκφώνησε δύο ιστορικούς λόγους. Εναν χρόνο αργότερα ξέσπασε η «αραβική άνοιξη».
Δεν είναι τυχαίο πως αυτό έγινε μετά την επίσκεψη του τότε πλανητάρχη.
Ο Ομπάμα ως νέος πρόεδρος ήθελε να χαράξει μια νέα πολιτική στην περιοχή απέναντι στην αποτυχημένη πολιτική των προκατόχων του, προτείνοντας πραγματικές εσωτερικές πολιτικές αλλαγές στον αραβικό και κατ’ επέκταση στον ισλαμικό κόσμο.
Η επίσκεψη του 2009 ήταν η απαρχή μια νέας επίσης καταστροφικής πολιτικής, της οποίας τα αποτελέσματα τα βλέπουμε στα ελληνικά νησιά και στην πολιτική της Ε.Ε.
Τα βλέπουμε στην ανάλγητη και απάνθρωπη συμπεριφορά των φανατικών τζιχαντιστών και στην παρουσία και των τριών μεγάλων δυνάμεων, ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας, στη Μ. Ανατολή.
Αυτό που αρχίζουμε πια να βλέπουμε αχνά ανάμεσα στον κουρνιαχτό του πολέμου και της μισαλλοδοξίας είναι η αποχώρηση ενός πρώην πλανητάρχη.
Αρχίζουμε να διακρίνουμε τη Μετα-Αμερικανική Εποχή (ΜΑΕ). Αν κάποιος διαμαρτυρηθεί για τον όρο, υπάρχουν μερικά γεγονότα μεταξύ του 2009 και του σήμερα τα οποία δείχνουν τον δρόμο προς αυτήν την εποχή.
Το Ισραήλ, μια χώρα η οποία είχε πάντα αυτόνομη εξωτερική πολιτική και ήταν αυτό που κινούσε τα νήματα της πολιτικής των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή, εξακολουθεί να διατηρεί την ίδια αυτόνομη πορεία έχοντας τη δυνατότητα να επηρεάζει με εσωτερικές πιέσεις την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή.
Το Ισραήλ είναι ένας αυτόνομος παίκτης και επηρεάζει παρά επηρεάζεται από τις ΗΠΑ.
Η Τουρκία, χώρα του ΝΑΤΟ και εξαρτώμενη από την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ στον οικονομικό και αμυντικό τομέα, έξαφνα έγινε ένας δεύτερος αυτόνομος παίκτης στην περιοχή.
Εισβάλλει στη Συρία και απειλεί συνεχώς τη σχέση Σύρων Κούρδων και ΗΠΑ θεωρώντας τους πρώτους τρομοκράτες.
Εισβάλλει στο Ιράκ, απαιτεί να συμμετάσχει στην κατάληψη της Μοσούλης και παρά τις διαμαρτυρίες της Βαγδάτης δεν αποχωρεί από το βόρειο Ιράκ, έχοντας μια δική της ατζέντα για το Κουρδικό και το πρόβλημα του Χαλιφάτου.
Απειλεί με αλλαγή τη Συνθήκη της Λωζάννης και επίσης εκβιάζει την Ε.Ε. κατάφωρα και ανερυθρίαστα σε σχέση με την τύχη των προσφύγων και των οικονομικών μεταναστών.
Η Σαουδική Αραβία, μια χώρα δίχως εξωτερική πολιτική, απόλυτα ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ και εξαρτώμενη αμυντικά από αυτήν, αποφασίζει να παίξει το παιχνίδι των τιμών του πετρελαίου με επίθεση στην αμερικανική βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου.
Ταυτόχρονα εξοπλίζει τους αντάρτες στη Συρία απ’ όπου και αν προέρχονται και τελικά εισβάλλει στην Υεμένη εμπλέκοντας τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο από τον οποίο μόνο ζημίες θα προκύψουν.
Συμπερασματικά, οι τρεις χώρες στην περιοχή έχουν υπονομεύσει τη μονοκρατορία των ΗΠΑ και μας έχουν εισαγάγει ήδη στη ΜΑΕ. Αλλά οι αλλαγές από το 2009 βρίσκονται και αλλού.
Η Κίνα έχει αρχίσει τις προσπάθειες να επιβάλει τα συμφέροντά της στην Κινεζική Θάλασσα.
Ο πρόεδρος Ντουτέρτε των Φιλιππίνων προτιμά να συνεργαστεί με την Κίνα και καθυβρίζει τις ΗΠΑ και τον πρόεδρο Ομπάμα.
Η Μαλαισία αγοράζει πολεμικά πλοία από την Κίνα. Και ο προαναγγελθείς άξονας στην Ασία δεν πάει καθόλου καλά.
Αλλά πέραν όλων αυτών, μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία και την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, οι ΗΠΑ και διά μέσου αυτών το ΝΑΤΟ βρίσκονται σε μια νέα ψυχροπολεμική εποχή με τη Ρωσία.
Αυτό τελικά έφερε τον Πούτιν να παρέμβει στρατιωτικά υπέρ του Ασαντ στη Συρία.
Δεν είναι λιγότερο εμφανές πως η επιρροή των ΗΠΑ στην Ευρώπη είναι μειωμένη.
Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η άρνηση της Γερμανίας να διαφοροποιήσει τη στάση της απέναντι στο ελληνικό χρέος και να συναινέσει στην αναδιάρθρωσή του;
Το γενικότερο συμπέρασμα όλων των παραπάνω παρατηρήσεων είναι πως η προεδρία Ομπάμα υπήρξε η αρχή της ΜΑΕ.
Τι άραγε θα προσφέρει η επίσκεψη αυτή στην περιφέρεια της αυτοκρατορίας, την Ελλάδα;
Ο συμβολισμός της αρχής και του τέλους του ταξιδιού της προεδρίας Ομπάμα αλλά και της αμερικανικής επιρροής στην περιοχή είναι πολύ έντονος.
Η συγκυρία της ιστορικής εσωτερικής κρίσης του ισλαμικού κόσμου μάς δίνει ακόμη μια ευκαιρία να βρεθούμε σε μια καλύτερη θέση.
Αλλά δυστυχώς, ακόμη και τώρα, την ύστατη στιγμή που η Κύπρος βρίσκεται μπροστά στην απόφαση για κάποια συνεννόηση με την τουρκική πολιτική, δηλαδή σε μια τουρκοβαρή συμφωνία, εμείς ασχολούμαστε με τον χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους και τα αρχαία ελληνικά.
Η χώρα, άβουλη, προσμένει παρηγοριά από τον απερχόμενο πλανητάρχη, τον οποίον διαδέχεται ως πρόεδρος ο Τραμπ, ο αντίποδας του Ομπάμα.
Η χώρα, σαν φτερό στον άνεμο, προσπαθεί να βρει ένα απάνεμο λιμάνι ανάμεσα στις θύελλες που την περιτριγυρίζουν. Θύελλες που ούτε προέβλεψε ούτε ενδιαφέρθηκε να αντιμετωπίσει με τη δική της θέληση.
ΥΓ.: Για να μην υπάρχει παρανόηση, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι το ισχυρότερο αμυντικά και οικονομικά έθνος του κόσμου.
Το κατά πόσον η προεδρία Τραμπ θα τις διαιρέσει και σε τι βαθμό, μέλλει να το δούμε παρατηρώντας προσεκτικά τα τεκταινόμενα εκεί.
-320x213.jpg)
