Τα ισο(υπο)ζύγια

Απολύσεις – προσλήψεις, σημειώσατε δύο. Εάν επρόκειτο για αγώνα μπάσκετ το ταμπλό θα έγραφε 77-88, επειδή όμως μιλάμε για την εξέλιξη της ανεργίας τον μήνα Σεπτέμβριο, σοβαρευόμαστε αυθωρεί και παραθέτουμε τα στατιστικά στοιχεία του ματς με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις, τουτέστιν με την αμείλικτη γλώσσα των αριθμών. Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έχουμε και λέμε λοιπόν:

Με βάση τα επίσημα στοιχεία, βρήκαν δουλειά τον πρώτο μήνα του φθινοπώρου 230.580 συμπατριώτες μας, ενώ 222.792 απομακρύνθηκαν κακήν κακώς από την εργασία τους. Το γενικό ισοζύγιο είχε θετικό πρόσημο κατά 7.788 θέσεις απασχόλησης. Στον ανδρικό πληθυσμό επικράτησαν οι απολύσεις κατά 6.932, το κλίμα ωστόσο αντεστράφη από τις 14.720 γυναίκες για τις οποίες ο καλός καιρός ξεκίνησε μόλις το καλοκαίρι γύρισε σελίδα στο ημερολόγιο.

Ισως δεν πρέπει να μας διαφύγει το γεγονός ότι το 61,1% του συνόλου των προσλήψεων αφορά ευέλικτες μορφές εργασίας, που μεταφράζονται σε αποδοχές μικρότερες κι απ’ τον γλίσχρο κατώτατο μισθό των 586 ευρώ, ο οποίος για τους νέους έως 25 ετών πέφτει ακόμα παρακάτω, ήγουν στο ηγεμονικό ποσόν των 511 ευρώ. Ευέλικτη απασχόληση! Οταν έχουν κέφια τα αφεντικά επινοούν ελκυστικές τεχνικές φράσεις προκειμένου να περιγράψουν την αφαίμαξη στην οποία υποβάλλουν την κοινωνία.

Στα λεξικά ο εν λόγω όρος μεταφράζεται σε εύκαμπτη και ευλύγιστη εργασία, ως ορχηστρίδα των μπαλέτων Μπολσόι. Βολική και επιδέξια, για τους εργοδότες ασφαλώς, προσαρμοστική και συμβιβαστική για τους υπαλλήλους, σχεδόν λαστιχένια. Την τραβάς από ‘δώ, την τεντώνεις από ’κεί κι αυτή αυξομειώνεται σαν τον Τιραμόλα, παίρνοντας πάντοτε το σχήμα που εξυπηρετεί τους καπιταλιστές.

Θύματα αιώνια οι προλετάριοι όλων των εθνών, που, παρά τις παρακαταθήκες των γενειοφόρων επίδοξων απελευθερωτών της τάξης τους, δεν εννοούν επ’ ουδενί να ενωθούν. Για τετράωρη εργασία πέντε ημερών αμείβονται με ψιχία και τα Ταμεία τους ζημιώνονται με υπέρογκα ποσά. Κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση, καθότι υπάρχουν ακόμα πιο λυγηρές φόρμες, κυριολεκτικά φιδίσιες, τριών και δύο ημερών, αίτινες αποδίδουν εκατό ή και πενήντα ευρώ μηνιαίως.

Ιδιαζόντως ειδεχθείς οι δανειστές αξιώνουν απ’ τους ιδιοτελείς υποτελείς κυβερνήτες μας περαιτέρω μείωση των κατώτατων απολαβών. Πώς θα ‘ρθει διάβολε η πολυπόθητη ανάπτυξη; Κορόιδα είναι να επενδύσουν στην Ψωραλέξαινα; Προς το παρόν αγοράζουν μπιρ παρά τα ασημικά μας. Θα μειωθεί η ανεργία, όταν αρχίσουμε να εργαζόμαστε αμισθί. Και πάλι θα είμαστε ακριβοί. Στο τέλος θα μας υποχρεώσουν να δουλεύουμε και να πληρώνουμε κι από πάνω. Και τότε μ’ ένα νεύμα η οικονομία θα απογειωθεί, κατά πώς ελπίζει μια ψυχή.