Σε κάθε περίοδο «κρίσης» οι περισσότεροι μεμψιμοιρούν και «κλαίγονται» για όλα τα δεινά που μας «βρήκαν». Σίγουρα, σε μεγάλο ποσοστό, όλα αυτά είναι δικαιολογημένα και απηχούν σε μεγάλο βαθμό στους όρους της πραγματικότητας.
Όμως, όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά υπάρχουν και κάποιες, μειοψηφικές, φωνές που μιλάνε για «ευκαιρία». Σου λένε πως «αφού φτάσαμε χαμηλά, δεν μας περιμένει τίποτα άλλο παρά η άνοδος», η προοδευτική κίνηση προς τα εμπρός. Όσοι αντιμετωπίζουν μια κρίση με αυτόν τον τρόπο ανήκουν σε δύο κατηγορίες.
Στην πρώτη βρίσκονται εκείνοι που είναι βολεμένοι και προσπαθούν να επιβάλλουν με κάθε τακτικισμό τον εξωραϊσμό των καταστάσεων. Και στη δεύτερη, εκείνοι οι λίγοι στατιστικά που όντως ενδιαφέρονται για κάτι καλύτερο, που δεν τα παρατούν, και ψάχνουν να προωθήσουν το ξεπέρασμα των δυσχερειών. Η Lady Hope γνωρίζει πολύ καλά πως αυτά εμφανίζονται σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, στους οποίους διακυβεύονται συμφέροντα. Επομένως, και στον αθλητισμό.
[… Το ελληνικό ποδόσφαιρο, όσον αφορά στη θέση του στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ, βρίσκεται σε δεινή θέση σε σχέση με το παρελθόν. Πρόκειται, λοιπόν, για μια κρίση που άργησε κάποια χρόνια να εναρμονιστεί με τη γενικευμένη που μαστίζει πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικά τον ελλαδικό χώρο, αλλά εν τέλει το έπραξε.
Οι αλληλουχίες των γεγονότων και τα ουσιαστικά αίτια είναι γνωστά. Το θέμα είναι το εξής. Από εδώ και πέρα, θα επικρατήσει η εξαναγκαστική προσαρμογή και «οτιδήποτε είναι να έρθει, ας έρθει»; Ή θα μπει ένα όραμα, ένας υψηλός στόχος, που θα «κυνηγηθεί» με σχέδιο και πίστη; Μπήκαμε στην εποχή του «νέου τυχοδιωκτισμού», ως συνέχεια εκείνης που μας έφερε ως εδώ, ή θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε εμείς την τύχη μας με ποιοτικά χαρακτηριστικά;
Για παράδειγμα, θα δοθεί επιτέλους η δέουσα προσοχή στο τόσο παραμελημένο από όλες τις ελληνικές ομάδες Europa League; Από τη στιγμή που δεν υπάρχει μια «εθνική επιτροπή ποδοσφαίρου», στην οποία θα συνεισφέρουν όλοι οι εμπλεκόμενοι (κρατικής και ιδιωτικής πρωτοβουλίας), όλα θα εναποτεθούν στις επιθυμίες των ίδιων των ομάδων.
Με απλά λόγια, θέλει ο Ολυμπιακός να επιδιώξει τη συμμετοχή στους 8 της συγκεκριμένης διοργάνωσης; Θα κοιτάξει αργά ή γρήγορα να βρει μια φόρμα που θα μετατρέψει σε εφικτή συνθήκη τη διεκδίκηση μιας τέτοιας διαδρομής. Όπως τόσα χρόνια, επί Μαρινάκη, φρόντιζε από Οκτώβρη (γιατί συνήθως στις ευρωπαϊκές πρεμιέρες ψιλοχώλαινε…) μέχρι Δεκέμβρη να είναι στα πικ ολόκληρης της αγωνιστικής περιόδου, να κάνει έναν αντίστοιχο καταμερισμό για το Europa League. Το ίδιο και ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ, και πάει λέγοντας…]
Τα παλιά (καλά) χρόνια, οι ελληνικές ομάδες με το δικό τους ξεχωριστό στυλ κατάφερναν να έχουν μια σταθερότητα. Να δυσκολεύουν συχνά τις μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες, να παλεύουν στα ίσια με εκείνες που ήταν στο ίδιο πάνω-κάτω βεληνεκές, συνήθως να έχουν το προβάδισμα με τις λίγο πιο κάτω, και να μην αντιμετωπίζουν προβλήματα με τις ασθενέστερες ομάδες της Γηραιάς Ηπείρου. Ήταν μια (παρατεταμένη) εποχή που αυτή η σταθερότητα διατηρούσε τη χώρα στις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας.
Πια, ζητείται η νέα σταθερότητα. Μάλλον θα είναι πιο κάτω (στην αρχή τουλάχιστον…), αλλά σίγουρα πρέπει να είναι πιο πάνω από τα δεδομένα των τελευταίων χρόνων. Η Lady Hope πιστεύει πως κάτι καλό μπορεί να γίνει. Αρκεί να τεθεί ως ουσιαστικός στόχος και όχι ως επιχείρημα των κεντρικών οπαδικών αρθρογραφιών.
