efsyn.gr , Γιώργος Τσιάρας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Λίγες δεκάδες χιλιόμετρα έξω από τη Μοσούλη, στην ανατολική όχθη του Τίγρη –εκεί που κάποτε ορθώνονταν τα θαυμαστά τείχη της αρχαίας πρωτεύουσας των Ασσυρίων, της Νινευή, μιας από τις θρυλικές πόλεις της Μεσοποταμίας όπου όχι μόνο γεννήθηκε πραγματικά ο παγκόσμιος πολιτισμός, σε πείσμα των αγράμματων και ανιστόρητων «Ελληναράδων», αλλά και εξελίχθηκε απρόσκοπτα για έξι χιλιετίες– τεράστια φορτηγά ξεφορτώνουν τις τελευταίες εβδομάδες κάθε λογής βαριά όπλα, πυρομαχικά και χιλιάδες στρατιώτες και πολιτοφύλακες για την επικείμενη τελική έφοδο στην άτυπη πρωτεύουσα του «Ισλαμικού κράτους».

Η μάχη για την ανακατάληψη της μεγαλούπολης, όπου πριν από λίγα χρόνια ζούσαν αρμονικά πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι διαφορετικών φυλών και θρησκειών, θα είναι όπως όλα δείχνουν όχι μόνον η φονικότερη ολόκληρου του πολέμου, αλλά και η πιο περίπλοκη πολιτικά –καθώς οι υποτιθέμενοι «σύμμαχοι» που ετοιμάζονται για τη σύγκρουση με τους φανατικούς του Χαλιφάτου «με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά» έχουν εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις και προθέσεις για το μέλλον της ευρύτερης, πλούσιας σε πετρέλαιο περιοχής.

Η λυκοσυμμαχία

Ποιοι αποτελούν την ετερόκλητη λυκοσυμμαχία που συγκεντρώνεται έξω από τη Μοσούλη, τη Μέψιλα του Ξενοφώντα;

Βασική αιχμή της επίθεσης θα είναι οι επίλεκτες δυνάμεις του ιρακινού στρατού, και ιδίως η 9η τεθωρακισμένη μεραρχία και τα «κομάντα» της λεγόμενης «Χρυσής Μεραρχίας» που επανεξοπλίστηκε μετά το «κάζο» του 2014 (όταν μερικές χιλιάδες ψυχωμένα «τζιχάντια» τους πήραν φαλάγγι, καταλαμβάνοντας μέσα σε έξι μέρες το μισό Ιράκ και κατάσχοντας όλα τα οχήματα και τον βαρύ τους οπλισμό), πολέμησε σκληρά για την ανακατάληψη της Φαλούτζα και του Ραμάντι και τώρα βιάζεται να ξεπλύνει την ντροπή στα «μαρμαρένια αλώνια» της Μοσούλης.

Πίσω τους, σε υποστηρικτικό (καταρχήν) ρόλο, θα είναι οι Κούρδοι Πεσμεργκά, που για περισσότερο από ένα χρόνο πολεμούσαν μόνοι τους το «Χαλιφάτο» μετά την άτακτη υποχώρηση του τακτικού στρατού, και οι σιτικές πολιτοφυλακές Χασντ αλ Σάμπι, που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό υπό τον έμμεσο έλεγχο των Ιρανών «Φρουρών της Επανάστασης»: τα δυο αυτά μάχιμα σώματα έχουν ήδη συμφωνήσει να μην μπουν στην πόλη, για να μην «προκαλέσουν» τον ντόπιο σουνιτικό πληθυσμό. Σουνιτικό, γιατί έχει προηγηθεί η μαζική φυγή εκατοντάδων χιλιάδων μελών των μειονοτήτων (Χριστιανοί, Κούρδοι, Τουρκμένοι, Γιεζίντι – όλοι ξενιτεύτηκαν για να γλιτώσουν το λεπίδι), με αποτέλεσμα να παραμένουν σχεδόν αποκλειστικά οικογένειες σουνιτών.

Εκεί, στον προαιώνιο διχασμό σιιτών και σουνιτών, που ξεκίνησε το 661 λίγο νοτιότερα, στην Κούφα, με τη δολοφονία του γαμπρού και νόμιμου διαδόχου του Προφήτη, του Αλί, «ποντάρει» τα ρέστα του ο ακάλεστος «παίκτης» της επικείμενης σφαγής, ο «σουλτάνος» Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Ερντογάν, που λέτε, όταν αμφισβήτησε πριν από λίγες μέρες τη Συνθήκη της Λωζάννης, δεν το έκανε μόνο γιατί έχει βλέψεις στα ελληνικά νησιά, αλλά πρωτίστως γιατί καίγεται να επιστρέψει πάση θυσία στα παλιά χαμένα βιλαέτια των Οθωμανών προγόνων του που τ’ άρπαξαν οι πονηροί Εγγλέζοι πριν από έναν αιώνα.

Για την ακρίβεια, το Ιράκ είναι ολόκληρο ένα τεχνητό πολυφυλετικό κράτος–προτεκτοράτο του Λονδίνου, που κατασκευάστηκε με μοναδικό σκοπό την απόσπαση των πλούσιων σε πετρέλαιο περιοχών της Μοσούλης, του Κιρκούκ και της Βασόρας –που πρόσφατα είχαν ανακαλύψει οι δυτικοί τυχοδιώκτες– από την Οθωμανική Αυτοκρατορία: στη Συνθήκη της Λωζάννης, που θέλει τώρα να ανατρέψει ο Ερντογάν, η τύχη της Μοσούλης έμενε ανοιχτή για διαιτησία υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών, διαιτησία που οδήγησε μερικά χρόνια αργότερα στη διμερή συμφωνία του νέου τουρκικού κράτους με τους Βρετανούς, με την οποία ολόκληρο το «Ελντοράντο» του μαύρου χρυσού δινόταν στο Ιράκ, δηλαδή στις εγγλέζικες εταιρείες…

Ιρακινοί και Αμερικανοί –για να μην πούμε για τους Κούρδους, που φυσικά τρέφουν τα δικά τους εθνικά όνειρα– θέλουν να κρατήσουν με κάθε μέσον τον Ερντογάν και τα στρατά του μακριά από τη Μοσούλη και τα πετρέλαιά της.

Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος του πρόσφατου πολεμικού «τελεσίγραφου» της Βαγδάτης προς την Αγκυρα, που αξίωνε την άμεση αποχώρηση των Τούρκων «συμβούλων» από το βόρειο Ιράκ.

Το αυτί του Ερντογάν, όμως, δεν ιδρώνει – ιδίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου, οπότε και «απασφάλισε» οριστικά έναντι των ξένων.

Οπως είπε ξεκάθαρα πριν από λίγες μέρες, «εμείς θα παίξουμε πρωτεύοντα ρόλο στην απελευθέρωση της Μοσούλης, και δεν υπάρχει καμία δύναμη που να μπορεί να μας εμποδίσει»…

Στην ουσία, η Τουρκία αυτοβαπτίζεται ως «προστάτιδα δύναμη» των σουνιτικών πληθυσμών που ζουν σε ολόκληρη τη ζώνη που εκτείνεται από τη Μεσόγειο μέχρι τα σύνορα του Ιράν, προκειμένου να βάλει ξανά πόδι σε μια «απαγορευμένη» γι’ αυτήν περιοχή.

Και η αλήθεια είναι πως, παρά τους λεονταρισμούς των «συμμάχων»-ανταγωνιστών, όλα δείχνουν πως ο Ερντογάν κάτι θα κερδίσει απ’ όλη αυτή τη ματωμένη ιστορία, κάποιο μερτικό θα πάρει για το διπλό και τριπλό παιχνίδι που παίζει τόσα χρόνια με τους τζιχαντιστές σουνίτες στη Συρία και το Ιράκ…

Πριν γδάρουν την αρκούδα, όμως, οι πεινασμένοι κυνηγοί πρέπει πρώτα να τη σκοτώσουν – κι αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο.

Μιλάμε για μια πυκνοκατοικημένη πολιτεία όπου, εκτός από καμιά δεκαριά χιλιάδες μπαρουτοκαπνισμένους μαχητές του «Χαλιφάτου», ντόπιους και… εισαγόμενους, παραμένουν πάνω από ένα εκατομμύριο άμαχοι.

Ο ΟΗΕ και η Ερυθρά Ημισέληνος προετοιμάζονται ήδη, με γνήσιο τρόμο στην καρδιά, για τη «μεγαλύτερη ανθρωπογενή (sic) προσφυγική έξοδο στην πρόσφατη Ιστορία», καθώς υπολογίζεται πως μέχρι και 700.000 άνθρωποι θα χρειαστούν καταφύγιο όταν θα αρχίσει να βρέχει φωτιά από τον ουρανό.

Και το χειρότερο είναι πως, σε αντίθεση με άλλες παλαιότερες μάχες, οι φανατικοί του «Ι.Κ.» είναι πια με την πλάτη στον τοίχο και ετοιμάζονται να πολεμήσουν μέχρι θανάτου, αδιαφορώντας για τις απώλειες των αμάχων.

Των αμάχων που, όπως και στην άλλη κομβική σύγκρουση των ημερών, στο Χαλέπι της Συρίας, είναι εκείνοι που θα πληρώσουν και πάλι τον λογαριασμό της πλεονεξίας των Δυνατών.

Γιατί, όπως έγραφε και ο μέγας Γκάτσος, πικρές οι βουλές του Αλλάχ, και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

«Στη Μοσούλη, στο Χαλέπι, στην παλιά τη χουρμαδιά, πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά. Νικημένο μου ξεφτέρι, λυπημένο μου πουλί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»…