Πολλά μπορεί να μην είμαι, αλλά μικρή κι ανώριμη είμαι… Αν και όχι και τόσο μικρή, ίσως όχι και τόσο ανώριμη, ωστόσο το γεγονός παραμένει. Λένε ότι ο άνθρωπος έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί ως προσωπικότητα μέχρι τα τρία του.
Τρομακτικό ως διαπίστωση αλλά και ανακουφιστικό συνάμα, καθώς έχεις ξεμπερδέψει με ολοκληρώματα συνειδήσεων και παραγοντοποιήσεις υποσυνειδήτων νωρίς νωρίς. Και ξενοιάζεις.
Από τα τέσσερα και μετά, μπορείς πλέον να αυτοκαταστραφείς με την ησυχία σου. Προσωπικά, νιώθω πως η πνευματική μου ανάπτυξη πήρε την κατιούσα μετά το Δημοτικό, καθώς τα έξι πρώτα χρόνια κάναμε παπάδες.
Σε αντίθεση με τα όσα δήλωσε τις προάλλες στη Βουλή ο πρόεδρος της Ν.Δ., Κυριάκος Μητσοτάκης, που όπου σταθεί κι όπου βρεθεί υπεραμύνεται των ιδιωτικών σχολείων, εμείς, τέλη του ’80, σε ένα συνοικιακό Δημοτικό σχολείο του Περιστερίου, ήδη από την Δ’ τάξη, μαζί με κάτι αριστερούς -νέους και με όρεξη για δουλειά- δασκάλους, γράφαμε εκθέσεις και τις στέλναμε στην Ευρώπη.
Μέχρι παρουσιάσεις για τα εξωτερικά δάνεια της Ελλάδας μετά το 1821 είχαμε κάνει. Τότε, προ διαδικτύου.
Ετρεχα, θυμάμαι, στις δημοτικές βιβλιοθήκες και ξεσήκωνα υλικό από κάτι παμπάλαιες (εξαιρετικές ωστόσο) εγκυκλοπαίδειες της μητέρας μου. Και ήμασταν 8 χρονώ παιδιά. Στο Περιστέρι. Σε δημόσιο.
Κανένα από τα παιδιά στην τάξη δεν έμενε πίσω. Ακόμη και όσα δεν ήταν άριστα στα μαθήματα, οι δάσκαλοι έβρισκαν τρόπους να τα αναδεικνύουν:
κάποιος που έπιαναν τα χέρια του, έφτιαχνε τα πειράματα της Φυσικής, άλλος έγραφε θεατρικά, ένα τρίτος μάς μιλούσε για το ποδόσφαιρο, έχοντας κάνει έρευνα από πού προήλθε, πώς άλλαξε ανά τους αιώνες κ.λπ. Κανείς δεν περίσσευε – ούτε οι περισσότερο ούτε οι λιγότερο άριστοι.
Με τέτοιες μνήμες και εμπειρίες, ούσα και μικρή κι ανώριμη, δεν εννοώ να καταλάβω τη μανία των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την αριστεία. Δεν κατανοώ καν τι σημαίνει «αριστεία». Σημαίνει πως εγώ είμαι ο ένας και ουδείς άλλος κανένας δεν υπάρχει σαν κι εμέ;
Σημαίνει, εγώ ο πάνω και εσείς οι κάτω; Υπάρχει ερμηνεία που να μην ενέχει τη λέξη «εγώ;». Και γιατί ο κ. Μητσοτάκης το συνδέει με την ιδιωτική εκπαίδευση και τον ορισμό του ελιτισμού;
Αν και στο σημείο αυτό, πρέπει να του δώσω ένα δίκιο. Ε, βέβαια, μικρή μου κι ανώριμη, δεν μπορείς μόνο εσύ να μιλάς, βασισμένη στα δικά σου βιώματα.
Με τον ίδιο τρόπο, ο Κυριάκος ανασύρει προσωπικές μνήμες από την ξενιτιά που έζησε ως πολιτικός κρατούμενος και αργότερα ως φοιτητής -πάλι στα ξένα (στο Χάρβαρντ!)- και με βάση αυτά κρίνει, σκέπτεται και στηρίζει την ιδιωτική εκπαίδευση.
Γενικά το «δημόσιο» με τη Δεξιά καλά δεν τα πάνε. Γι’ αυτό και τα «γαλάζια» παιδάκια, θέλοντας να κάνουν μια υπέρβαση στις προσωπικές τους πεποιθήσεις, έκαναν το δημόσιο δεξιό, για να το φέρουν πιο κοντά τους. Με το ΠΑΣΟΚ παρέα.
Και ήρθε το γραφειοκρατικό σύστημα υπηρεσιών, αστυνομίας, υπουργείων, γραφείων, κλάδων και κλαδακίων να έχει αποκτήσει τέτοιες τερατόμορφες διαστάσεις, που ούτε τα μπουρλότα της Σαπφούς Νοταρά δεν το ταράζουν. Οχι ότι δεν μπορεί να το αλλάξει η κυβέρνηση. Αν θέλει, ο χρόνος που έχει φτάνει. Αρκεί να θέλει.
Θέλει-δεν θέλει, να το αρνηθεί πάντως δεν μπορεί. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι 47 ετών, απόφοιτος του Harvard και πρώτος σε σταυρούς στη Β’ Αθηνών. Σε μένα δηλαδή.
Στα δυτικά προάστια που μεγάλωσα και πήγα σχολείο (δημόσιο) και ήρθα κι απόγινα τμήμα του συστήματός του (ιδιωτικό/ατομιστικό), που τον βγάλαμε και πρώτο σε σταυρούς -μη χάσουμε- με δόξα και τιμή.
Κι απόμειναν μικρά κι ανώριμα τα πρώιμα βιώματα, να μας συνδέουν με μυρωδιές της σχολικής τάξης και να μας επαναφέρουν στη βάση μας. Τα χρόνια πέρασαν και οι μυρωδιές βγήκαν απ’ τις τάξεις και γίναν ταξικές.
Απ’ αυτή τη μυρωδιά ξεχωρίζει ο κόσμος – ο δικός τους και δικός μας. Απ’ αυτή τη μυρωδιά τούς παίρνουμε χαμπάρι – τους δικούς μας και τους άλλους. Κι εξαιτίας αυτής της μυρωδιάς, αποφασίζουμε. Πού τελικά ανήκουμε.
