Παλιότερες εποχές, άλλες νοοτροπίες θύμισε η απολαυστική παρουσίαση της κοσμικής καντάτας του Καρλ Ορφ «Κάρμινα Μπουράνα» υπό τον Γιώργο Πέτρου στο Φεστιβάλ Αθηνών (18/6/2016).
Γραμμένα το 1935/36 στη ναζιστική Γερμανία του μεσοπολέμου, τα «Τραγούδια από το Μπόιρεν» είναι το γνωστότερο έργο του Ορφ: σήμερα ανήκουν στο βασικό ρεπερτόριο, κυκλοφορούν σε αναρίθμητες ηχογραφήσεις και έχουν διασκευαστεί για διάφορα σύνολα και χρήσεις.
Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το εναρκτήριο χορωδιακό «O fortuna» να ανακρούεται ως ύμνος του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ‘80. Διεθνώς, το ίδιο συνόδεψε ως soundtrack την ταινία «Excalibur» (1981) του Τζον Μπούρμαν, αλλά και διαφημίσεις της Old Spice (1992), της μπίρας Carlton Draught (2005) και διοργανώσεις της Premier League.
Αραγε, τι απομένει σήμερα από μια μουσική που διόλου τυχαία αγκαλιάστηκε ιδεολογικά από τους ναζί; Πώς αντιμετωπίζει κανείς σήμερα αυτό το απλουστευτικό πανόραμα της μεσαιωνικής ζωής σε ρυθμούς γυμναστικής;
Για άλλη μια φορά ο ταλαντούχος Πέτρου έδειξε πόσο όλα είναι θέμα σωστής προσέγγισης/ανάγνωσης, αποδεικνύοντας ότι ξέρει να κάνει τη διαφορά.
Επικεφαλής ενός τεράστιου συνόλου συντελεστών αποτελούμενου από την Καμεράτα ενισχυμένη με σολίστες πνευστών, κρουστών και πιανίστες, τις χορωδίες της ΕΡΤ και του Δήμου Αθηναίων, παιδικές χορωδίες και μονωδούς, χάρισε μια θαυμάσια ερμηνεία με εκσυγχρονισμένο στίγμα.
Η ανάγνωσή του πήρε σαφείς αποστάσεις από το ρομαντικό, κατάλληλο για soundtrack κινηματογραφικής περιπέτειας ήθος ερμηνείας. Χαρακτηρίστηκε από ωρολογιακή ρυθμική ακρίβεια, διαφάνεια ήχου, φροντίδα για εμπλουτισμό με επιλεκτική προβολή ορχηστρικών λεπτομερειών, ανάδειξη των αντιφωνικών διαλόγων μεταξύ των μερών της χορωδίας.
Καλοί ήσαν οι τρεις μονωδοί που απέδωσαν τις αντιφατικών απαιτήσεων μουσικές του Ορφ: ο έμπειρος τενόρος Αντώνης Κορωναίος, ο επικοινωνιακά θεατρικός βαρύτονος Χάρης Ανδριανός και η λαμπερή υψίφωνος Χριστίνα Πουλίτση.
Προφανώς αγνοώντας το έργο στην ολότητά του, το τεράστιο ετερόκλητο πλήθος, που κατέκλυσε το Ηρώδειο, διέκοπτε συνεχώς τη μουσική χειροκροτώντας όπου εμφανιζόταν στίξη ή κενό… Μια θαυμάσια βραδιά που συνδύασε την ευρεία «λαϊκή» απήχηση δίχως εκπτώσεις στη μουσική ποιότητα.
Τα «Κάρμινα Μπουράνα» είναι μέρος τριπτύχου, που περιλαμβάνει επίσης τις σπανιότερα παρουσιαζόμενες σκηνικές καντάτες «Τραγούδια του Κάτουλλου» (1940/43) και «Θρίαμβος της Αφροδίτης» (1951).
Πολύ πριν από την έναρξη του κινήματος της παλιάς μουσικής, το τρίπτυχο αυτό συνιστά την πιο ενδιαφέρουσα δημιουργική συνεισφορά του Ορφ καθώς δίνει μια ερεθιστικά ενδιαφέρουσα, αισθητικά παλίμψηστη, ιστορικά διαθλασμένη οπτική της αρχαιότητας και του κεντρορευρωπαϊκού Μεσαίωνα.
Ασυζητητί θα άξιζε κάποτε να παρουσιάζονταν μαζί, σε μια βραδιά. Πεδίον δόξης λαμπρόν για την ΕΛΣ, που διαθέτει ικανότατη χορωδία και μπαλέτο!
