Μηδέν παρεξήγησις

Αφότου ο Θε…Αλέξης μετακόμισε στην Ανω Κυψέλη, σώθηκε διά παντός από τα κουνούπια. Γνωρίζω απέξω κι ανακατωτά την περιοχή. Το διαμέρισμά του απέχει σκάρτα πεντακόσια μέτρα απ’ το πατρικό μου και μόλις μια ανάσα απ’ το σχολείο μου. Το 38ο Δημοτικό Αθηνών στεγαζόταν σε μια παμπάλαιη, δίπατη μονοκατοικία στην οδό Αριάδνης. Ανέβαινες δυο-τρία σκαλοπάτια κι απ’ το μικρό προαύλιο της πρόσοψης βρισκόσουν σ’ έναν υποτυπώδη χώρο υποδοχής. Το βασίλειο της κυρα-Στέλλας, της επιστάτριας.

Ροδοκόκκινη, ράθυμη και ευτραφής, χτυπούσε με πάθος το κουδούνι χειρός στα διαλείμματα, κατά τη διάρκεια των οποίων πουλούσε, η αφιλότιμη, τα πιο μπαγιάτικα κουλούρια του Λεκανοπεδίου. Ηταν καλός άνθρωπος παρά ταύτα. Πρόσεχε τους μικρότερους και περιέβαλλε αγόρια και κορίτσια με στοργή. Σ’ ολόκληρο το εμβαδόν του ισογείου και του πρώτου ορόφου είχαν διαμορφωθεί δύο και δύο, το όλον τέσσερις αίθουσες, που στοίβαζαν από εξήντα παιδιά πρωί-απόγευμα. Στην πίσω πλευρά υπήρχε αυλή στρωμένη με γκρο μπετόν στην οποία γινόταν το αδιαχώρητο.

Οταν χτίστηκε το καινούργιο κτίριο στη συμβολή Αγίας Γλυκερίας και Κοκερέλ, το σχολειάκι μας μετετράπη σε ταβέρνα, τα περίφημα «Τζάκια». Καλεσμένος σε κάμποσες δεξιώσεις γάμων εκεί πάντα αναπολούσα με νοσταλγία την κυρία Μαρία, τον Αρχιμανδρίτη και τους συμμαθητές μου. Ας είναι. Λόγω χωροταξικής στενότητος το υπουργείο είχε νοικιάσει δύο νεόδμητα καταστήματα με τζαμαρία στις αρχές της Πάρνηθος. Το ιστορικό Παράρτημα, στο οποίο θήτευσα στην Τρίτη και την Τετάρτη.

Ξεσαλώναμε στην ανάπαυλα στο διπλανό οικόπεδο -ο Θεός να το κάνει. Επρόκειτο για μια ανωφέρεια, σπαρμένη με κοφτερές κοτρόνες που καταμάτωναν τα γόνατα, χωρίς μολαταύτα να αποθαρρύνουν τα ξέφρενά μας παιχνίδια. Αργότερα υψώθηκε στη θέση του πολυώροφη πολυκατοικία. Το ακίνητο του Παραρτήματος λειτούργησε επί πολλά έτη ως κτηνιατρείο. Το ‘χε η μοίρα του να φιλοξενεί θηλαστικά, αφού ο δάσκαλος ζωντόβολα μας ανέβαζε, κτήνη μάς κατέβαζε. Χθες που πέρασα το είδα άδειο, γεμάτο ενοικιαστήρια. Εβαλε λουκέτο, κατά πώς φαίνεται, εξαιτίας της πολιτικής των εθνοσωτήρων μας, του καινούργιου γείτονα συμπεριλαμβανομένου.

Ορμητήριό μας αποτέλεσε το νταμάρι πιο πάνω. Κάτι κατσάβραχα του κερατά, που κατέληγαν στην Αλεπότρυπα, εντός της οποίας φουμάραμε τα πρώτα μας τσιγάρα. Μπορεί το μέρος να γνώρισε οικοδομικό οργασμό, σε τέτοια ξεραΐλα, ωστόσο, δεν σαλεύει αρθρόποδο στον αιώνα τον άπαντα. Ο πρωθυπουργός, ως γνωστόν, είναι γλυκοαίματος. Στην Αίγινα, τη Νάξο, τα Τζουμέρκα και όπου αλλού παρεπιδημεί κατά καιρούς, οι κώνωπες του κάνουν το δέρμα τελατίνι. Εκτίμησε, έτσι, τα μάλα το νέο του ενδιαίτημα. Παραβλέποντας μάλιστα τους αρχειακούς του κώδικες, πληρώνει ακόμα και τον ΕΝΦΙΑ, για να μην το χάσει.

Λαχτάρισε, όμως, όταν εγκαταστάθηκε στο Μαξίμου. Ο Εθνικός Κήπος με τις άφθονες πρασινάδες και τα νερά συγκεντρώνει εσμούς εντόμων, από τα οποία δεινοπαθεί. Ζήτησε λοιπόν από τους σφουγγοκωλάριους να τον απαλλάξουν από σκνίπες και παρεμφερή δίπτερα. Από υπερβάλλοντα ζήλο εκείνοι, τοποθέτησαν καλού-κακού αστυνομικές κλούβες εγκάρσια στις παρόδους της Ηρώδου Αττικού, ώστε να μην περνάει κουνούπι. Αντίκρισαν χθες τους συνταξιούχους, που κατάντησαν ζωύφια από την ανέχεια και την αφαγία, τους πέρασαν για ενοχλητικά σμήνη και τους ψέκασαν με Αροξόλ. Μεταξύ αριστερών, μηδέν παρεξήγησις. Νερό κι αλάτι.