Δεν ξέρω πόσο διαφωτίζει, εμάς τους πολίτες, η «αντιδικία» ανάμεσα σε αξιωματική αντιπολίτευση και κυβέρνηση σχετικά με τις περίφημες τέσσερις άδειες τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας, που η διαδικασία παραχώρησής τους έχει δρομολογηθεί, βρίσκεται σε εξέλιξη
(όπως διάβασα, παρακολουθείται και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή διά παν ενδεχόμενον! Φτηνή στ’ αλεύρι κι ακριβή στα πίτουρα μου φαίνεται και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και, όπως φαίνεται, έχει ακόμα μέλλον μπροστά της έως την ολοκλήρωση, αλλά και μετά από αυτή∙ κάθε μέρα όλο και κάτι γράφεται…
Για την ώρα πάντως, όσες επιφυλάξεις και ενστάσεις και αν διατυπώσει κανείς, μέσες-άκρες τηρείται –και στις προθεσμίες και στο περιεχόμενο– το πλαίσιο που έχει νομοθετήσει η κυβέρνηση, με όσες αδυναμίες έχει και όσα ερωτηματικά αφήνει να αιωρούνται αυτό το πλαίσιο: Εγγυητικές κατατέθηκαν, διαγωνισμός, «εμφανισιακά» αδιάβλητος, έγινε, προκαταβολές δόθηκαν, χρήματα συγκεντρώθηκαν.
Ακόμα και η αποχώρηση Καλογρίτσα, όπως και η, πιθανότατη, διαδοχή του από τον πρώτο επιλαχόντα, Σαββίδη, κινούνται και αυτές, πάνω-κάτω, στο προκαθορισμένο πλαίσιο.
Δεν κατανοώ επομένως, ούτε τη σπουδή της κυβέρνησης να πανηγυρίσει ούτε τη βιασύνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μηδενίσει ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπως είναι η ενημέρωση και ποιοι και πώς τη διαχειρίζονται, όταν αυτό το ζήτημα είναι μόλις στο ξεκίνημα, μετά από δεκαετίες… αφασίας∙ με κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, να μην ξεχνιόμαστε, και με μαύρο-κατράμι στην ΕΡΤ.
Φτάσαμε λοιπόν στο οξύμωρο (όχι ασυνήθιστο στις μέρες μας), οι δύο βασικοί «αντίδικοι» στο θέμα ενημέρωση, με τα καμώματά τους, στην ουσία, να παγιδεύουν την ενημέρωση, κι εμείς οι… λοιποί τυφεκιοφόροι, να λέμε καθένας ό,τι του καπνίσει!
Ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον φαίνεται πως χάσαμε το παρόν. «Το παρόν λείπει», έγραφε τον προπερασμένο αιώνα, ένας από τους προδρόμους, αν όχι ο κατεξοχήν πρόδρομος, της μοντέρνας ποίησης, ο Στεφάν Μαλαρμέ (1842-1898).
-320x213.jpg)
