Μεγάλη είδηση δεν βγήκε από τη σύνοδο κορυφής των 20 ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη, στο Χανγκτζού της Κίνας, καθώς το πολυσυλλεκτικό διεθνές «φόρουμ» παραμένει βαθιά δυσλειτουργικό, με αρκετούς από τους συμμετέχοντες ηγέτες κυριολεκτικά να μη μιλιούνται μεταξύ τους!
Πόσο μάλλον που το φετινό G-20 ήταν εξ ορισμού «χαμηλών προσδοκιών», καθώς αρκετοί από τους παρόντες «παίκτες» είτε είναι υπηρεσιακοί (όπως ας πούμε η Βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι, ο Ισπανός ομόλογός της Μαριάνο Ραχόι, ο Βραζιλιάνος Μισέλ Τέμερ κ.ά.), είτε βρίσκονται κοντά στο τέλος της θητείας τους και άρα είναι αδύναμοι πολιτικά, με κορυφαίο παράδειγμα τον απερχόμενο σε λίγους μήνες Μπαράκ Ομπάμα, τον οποίο φαίνεται πως οι Κινέζοι οικοδεσπότες σνόμπαραν επιδεικτικά γνωρίζοντας πως σύντομα θα διαπραγματεύονται με άλλον «πλανητάρχη».
Είναι χαρακτηριστικό πως ο Αμερικανός ηγέτης αναγκάστηκε να αποβιβαστεί από μια πλαϊνή έξοδο του προεδρικού αεροσκάφους καθώς δεν υπήρχε σκάλα για να κατέβει, ενώ οι Κινέζοι «ξέχασαν» να στρώσουν ακόμη και το κόκκινο χαλί όπως έκαναν για όλους ανεξαιρέτως τους άλλους ηγέτες…
Πολύ φυσιολογικά λοιπόν το ενδιαφέρον στράφηκε στα πολυάριθμα διμερή τετ α τετ των ισχυρών, στα οποία αν μη τι άλλο συζητήθηκαν τα τρέχοντα «καυτά» ζητήματα, και ιδιαίτερα η συριακή κρίση, η «επόμενη μέρα» στην Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, σε σχέση και με το προσφυγικό και φυσικά οι επιπτώσεις του Brexit στην -έτσι κι αλλιώς ασθμαίνουσα- ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία.
Το σημαντικότερο από αυτά τα «παζάρια» είναι φυσικά αυτό μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας για τη Συρία: ο Ομπάμα δεν συναντήθηκε ακόμη απευθείας με τον Βλαντίμιρ Πούτιν -το κρίσιμο ραντεβού κλείστηκε για σήμερα το απόγευμα-, αλλά οι υπουργοί Εξωτερικών Τζον Κέρι και Σεργκέι Λαβρόφ, που τους συνόδευσαν στην Κίνα, ήταν κυριολεκτικά… αχώριστοι και όλα δείχνουν πως το τελικό «ντιλ» που θα τερματίσει τον πενταετή εμφύλιο, με την εφαρμογή εκεχειρίας σε όλη τη χώρα και την παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας στο Χαλέπι και άλλες πολιορκημένες περιοχές, βρίσκεται προ των πυλών.
«Σοβαρές διαφορές»
Σύμφωνα λοιπόν με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ναι μεν οι διαπραγματεύσεις είναι πολύ δύσκολες και «εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρές διαφορές» ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και τη Μόσχα, αλλά «το κλειδί για τη συμφωνία στη Συρία βρίσκεται στις συνομιλίες με τη Ρωσία» και γι’ αυτό οι ΗΠΑ βρίσκονται πλέον «πολύ κοντά» σε μια συνολική συμφωνία με το Κρεμλίνο που πιθανότατα θα επισφραγιστεί στο σημερινό κατ’ ιδίαν ραντεβού των δύο ηγετών στο περιθώριο της συνόδου.
Παρόμοιο μήνυμα αισιοδοξίας είχε περάσει την Παρασκευή και ο Πούτιν: «Βρισκόμαστε στη σωστή κατεύθυνση. Δεν αποκλείω πολύ σύντομα να συμφωνήσουμε πάνω σε κάτι και να δείξουμε τη συμφωνία αυτή στην παγκόσμια κοινότητα».
Βαρυσήμαντη ήταν όμως -για ευνόητους λόγους- και η σύντομη συνάντηση του Ομπάμα με τον Ερντογάν, 50 μέρες μετά το αμερικανόπνευστο, κατά τον δεύτερο, αποτυχημένο πραξικόπημα.
Ο Αμερικανός ηγέτης προσπάθησε να «μπαλώσει» τη ζημιά στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις λέγοντας στον Τούρκο πρόεδρο πως η κυβέρνησή του θα συνεργαστεί με την Αγκυρα, ώστε να εξασφαλιστεί πως θα οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης οι υπεύθυνοι για την απόπειρα πραξικοπήματος -μια έμμεση όσο και αόριστη αναφορά στο τουρκικό αίτημα για έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν.
Από την πλευρά του ο Ερντογάν δήλωσε με νόημα ότι «δεν πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ καλών και κακών τρομοκρατών»…
Το «αγκάθι» της βίζας
Πολλαπλά μηνύματα είχε και το πρώτο ραντεβού του Ερντογάν με την Ανγκελα Μέρκελ μετά την απόπειρα πραξικοπήματος.
Στο επίκεντρο φυσικά ήταν οι τουρκικές απειλές για κατάργηση της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας για το προσφυγικό, με τη Γερμανίδα καγκελάριο να δηλώνει πως στο φλέγον θέμα της κατάργησης της βίζας για τους Τούρκους πολίτες «θα χρειαστούν ακόμη αρκετές εβδομάδες πριν επιτευχθεί συμφωνία» και τον «σουλτάνο» να της δίνει τελικά περιθώριο ώς το τέλος του χρόνου -αντί για τον Οκτώβριο- για να κλείσει το συγκεκριμένο «αγκάθι».
Οι δύο πλευρές φέρονται επίσης να έχουν περιορίσει τις διαφορές τους σχετικά με την αιματοβαμμένη εφαρμογή των αντιτρομοκρατικών νόμων της Τουρκίας σε βάρος των Κούρδων και άλλων «αντιφρονούντων», κάτι που Βερολίνο και Βρυξέλλες έθεταν ως προαπαιτούμενο για τη βίζα, αλλά τώρα μάλλον αποφάσισαν να «ξεχάσουν»…
