Δραχμή φονιάς

Τέλος Αυγούστου πλάκωσαν ο ΕΝΦΙΑ, οι περαιτέρω περικοπές στις συντάξεις, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ και το κακό συναπάντημα. Ας το ρίξουμε κι εμείς βρε αδελφέ στην παλαβή, τουτέστιν να χρεώσουμε τη λυπητερή της Μιχαλούς ή έστω στον Ισμαΐλ Καχραμάν, πρόεδρο της Βουλής στη Τουρκία, όστις επετέθη στη νεολαία της επειδή φορά μπλούζες και κονκάρδες με τη στάμπα του Τσε, τον οποίο χαρακτήρισε «δολοφόνο», «ληστή» και «τρομοκράτη». Πρότεινε μάλιστα στα σοβαρά να αντικατασταθεί η εικόνα του από τον Μωάμεθ Β’ ή τον Σουλεϊμάν Α’, εννοώντας τον Ερντογάν τον Μεγαλοπρεπή. Στη χώρα του κυριαρχεί η ομοιομορφία κι ό,τι την απειλεί προκαλεί πολιτισμικό σοκ. Δεν τον αδικώ. Τον ευγνωμονώ κιόλας, καθώς μου ‘φερε στον νου αξέχαστα καλοκαίρια.

Σε κάμπινγκ στο Γκιόρεμε, στην καρδιά της Καππαδοκίας, μέναμε κάποτε με τον φίλο μου τον Τάκη, παιδί στην ψυχή και παιδοψυχίατρο στο επάγγελμα, φοιτητές ακόμη αμφότεροι. Καταλάμβανε μια επικλινή, κατάξερη έκταση που στο βάθος χρωματιζόταν από ευμεγέθη πλην άθλια πισίνα. Καχεκτικά δενδρύλλια στο ανατολικό μέρος επέτρεπαν στους κατασκηνωτές να κοιμούνται στη σκιά τους το πολύ ώς τις δέκα. Μετά μας μαστίγωνε ένας ανελέητος ήλιος. Η πλειονότης των πελατών απετελείτο από επιβάτες τροχόσπιτων, που κατέφθαναν κατά το σούρουπο, έπαιρναν ρεύμα και νερό να κάνουν τη λάτρα τους και κατόπιν εμβάπτιζαν τα ταλαιπωρημένα σαρκία τους στο αμφίβολο «πουλ». Κάναμε κι εμείς το λάθος να βουτήξουμε άπαξ. Η αναγουλιαστική μυρωδιά του χλωρίου εγκατέλειψε τα ρουθούνια μας έπειτα από εβδομάδες. Η Γιλντίζ η ιδιοκτήτρια, μια κωλοπετσωμένη σαραντάρα, προσπαθούσε να δημιουργήσει οικεία ατμόσφαιρα μεταξύ των ενοίκων, οργανώνοντας βραδιά παρά βραδιά διάφορα χάπενινγκ στο εστιατόριο της επιχείρησης.

Ελβετοί, Γερμανοί, Γάλλοι, και Ισπανοί την τιμούσαν σπανίως με την παρουσία τους. Αντιθέτως εμείς και κάτι ξέμπαρκοι Ισραηλινοί σπεύδαμε κάθε φορά απ’ τους πρώτους. Η Γιλντίζ ήταν πολύ προχώ για Τουρκάλα. Με ξανθά βαμμένα κοντά μαλλιά και μπλουτζίν παντελόνια, διαφήμιζε το συγκριτικό πλεονέκτημα της μονάδας, την πισίνα, πέφτοντας διαρκώς επιδεικτικά στα οσμογόνα νερά της με ολόσωμο μαγιό αντί για μπουρκίνι. Το προσωπικό, κατά βάση άντρες, την έτρεμε κυριολεκτικά. Την ώρα του καφέ ένα πρωί μάς ζήτησε να δει ελληνικά λεφτά, αθάνατες δραχμούλες, χάρτινες και μεταλλικές. Της δώσαμε όσα διαθέταμε και βάλθηκε έκθαμβη να τα χαζεύει. Ζωηρή εντύπωση τής προκάλεσε η πανσπερμία μορφών, διαφορετικών σε κάθε όψη, και, ιδίως, η ύπαρξη γυναικών. Μονότονα τα τουρκικά νομίσματα, απεικονίζουν φάτσα-κώλο τον Κεμάλ. Και φόλα κεμαλικός να ‘σαι, στο τέλος τρομάζεις. «Τι έκαναν αυτές οι γυναίκες κι έγιναν τόσο διάσημες» είπε ανύποπτη, δείχνοντας την Μπουμπουλίνα και τη Μαντώ Μαυρογένους. Προσπάθησα να της το φέρω γλυκά, με τρόπο, όπως ο λοχαγός τα κακά μαντάτα στον Καραμήτρο του γνωστού ανέκδοτου. «Σκότωναν Τούρκους» απάντησα κοφτά. Τα χρειάστηκε στην αρχή, αλλά σιγά σιγά επικράτησε το εμπορικό δαιμόνιο, οπότε άρχισε να υπογραμμίζει πως, ως καλοί γείτονες, οφείλουμε να ξεχάσουμε ό,τι μας χωρίζει. Υστερα από συνεχείς προπόσεις και τσουγκρίσματα με γενί ρακί, καταλήξαμε σε ομού διεθνιστικές διακηρύξεις. Μειονέκτημα του Τσε εν προκειμένω είναι ότι δεν μοιάζει καθόλου στον Κεμάλ, αν και φέρνει κάπως στον Μωάμεθ τον Πορθητή, τουλάχιστον στο μούσι.