Για πρώτη φορά επιστήμονες πιστεύουν ότι ανακάλυψαν τα γεωλογικά «αποτυπώματα» πρόσκρουσης κομήτη στον πλανήτη γη, πριν περίπου 56 εκατομμύρια χρόνια, δέκα εκατομμύρια χρόνια μετά την εξαφάνιση των δεινοσαύρων εξαιτίας της πτώσης ενός αστεροειδούς διαμέτρου περίπου δέκα χιλιομέτρων.
Η δεύτερη πρόσκρουση, που πιθανώς συνέβη στην περιοχή του σημερινού Ατλαντικού ωκεανού, μπορεί να βοήθησε τα θηλαστικά να εμπεδώσουν την κυριαρχία τους στη Γη, αφού η προηγούμενη πρόσκρουση είχε «καθαρίσει» τον πλανήτη από τους δεινόσαυρους.
Πριν από περίπου 55- 56 εκατ. χρόνια, στην γεωλογική περίοδο που ονομάζεται Θερμικό Μέγιστο Παλαιοκαίνου-Ηωκαίνου, υπήρξε μια περίοδος μεγάλης και απότομης ανόδου της θερμοκρασίας στη Γη -κατά πέντε έως οκτώ βαθμούς Κελσίου μέσα σε λίγες χιλιάδες χρόνια- για λόγους που μέχρι τώρα δεν έχουν έχουν διευκρινιστεί και αποτελούν αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης.
Μεταξύ των πιθανών αιτιών για την απότομη αύξηση της θερμοκρασίας έχουν προταθεί μια μαζική ηφαιστειακή δραστηριότητα που αύξησε κατακόρυφα τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα, ή μια πτώση ουρανίου σώματος που είχε αλυσιδωτές επιπτώσεις στο κλίμα, ανεβάζοντας και τη θερμοκρασία. Αν οι ενδείξεις για την πτώση ενός ουράνιου σώματος επαληθευτούν, πρόκειται να δώσουν νέα διάσταση στο ζήτημα.
Όποιο γεγονός και να συνέβη είχε σαν αποτέλεσμα να λιώσουν σχεδόν τελείως οι πάγοι και να διευκολυνθεί η γρήγορη εξάπλωση των θηλαστικών, ενώ παράλληλα εμφανίστηκαν για πρώτη φορά και τα πρωτεύοντα, από όπου προέκυψαν οι πίθηκοι και ο άνθρωπος.
Οι ερευνητές μελετούν εκείνο το θερμικό μέγιστο -που διήρκεσε γύρω στα 200.000 χρόνια- και εμφανίζει ομοιότητες με την εποχή μας, προκειμένου να βγάλουν συμπεράσματα σχετικά με την σημερινή κλιματική αλλαγή.
Στη συγκεκριμένη έρευνα οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον γεωχημικό Μόργκαν Σάλερ, επίκουρο καθηγητή γεωεπιστημών του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου Ρενσελάερ της Νέας Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», αν και δεν βρήκαν κάποιο συγκεκριμένο κρατήρα, ανακάλυψαν στο βυθό του Ατλαντικού, στα ανοιχτά της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ και στο υπέδαφος του Νιού Τζέρσι, μικροσκοπικά πυριτικά σφαιρίδια υάλου με διακριτή μορφολογία (μικροτηκτίτες και μικροκρύσταλλοι).
Τα υλικά αυτά αποτελούν την «υπογραφή» εκείνων των σπάνιων υλικών του εδάφους, τα οποία λιώνουν από την τεράστια θερμοκρασία λόγω της πρόσκρουσης αστεροειδούς ή κομήτη, εκτινάσσονται από το έδαφος και μετά στερεοποιούνται στον αέρα, προτού ξαναπέσουν στη γη.
Τέτοια υλικά δεν είναι δυνατό να παραχθούν από τη θερμοκρασία και την πίεση του ηφαιστιακού μάγματος, αλλά μόνο μια πρόσκρουση ουράνιου σώματος μπορεί να αιτιολογήσει τη δημιουργία τους.
Τα εν λόγω μικροσφαιρίδια βρέθηκαν σε τέσσερις διαφορετικές περιοχές, που απέχουν έως 1.000 χιλιόμετρα μεταξύ τους και οι ερευνητές εκτιμούν ότι προέρχονται από το ίδιο συμβάν.
Προς το παρόν βέβαια, παραμένει ασαφές πού ακριβώς έπεσε ο κομήτης ή μετεωρίτης και ποιες ήταν οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της, ενώ είναι ακόμη αρκετοί αυτοί που αμφισβητούν την υπόθεση της πρόσκρουσης.
