Στα 115 χρόνια ζωής του Νόμπελ Ειρήνης δεν είναι λίγες οι φορές που η απονομή του προκάλεσε δυσμενή σχόλια.
Αφήνω στην άκρη πρόσωπα που προτάθηκαν κατά καιρούς, αλλά, ευτυχώς για το βραβείο, απορρίφθηκαν∙ όπως π.χ. οι Χίτλερ, Στάλιν και Μουσολίνι. Ενώ τιμήθηκε μ’ αυτό ο σχεδιαστής της λεγόμενης λιβανοποίησης (διαμελισμού δηλαδή με πολεμικές επιχειρήσεις) Χένρι Κίσινγκερ.
Αυτή τη φορά, η επιτροπή επιλογής/απονομής που ορίζει το νορβηγικό Κοινοβούλιο (τα υπόλοιπα τέσσερα Νόμπελ απονέμει η Σουηδική Ακαδημία) νομίζω ότι το παράκανε. Σε συμφωνία ειρήνευσης μεταξύ δύο εμπολέμων βράβευσαν τον ένα!
Μετά από μισού αιώνα εμφύλιο στην Κολομβία εδέησε, επιτέλους, να υπογράψουν συνθήκη ειρήνης ο πρόεδρος της χώρας Χουάν Μανουέλ Σάντος με τον ηγέτη του Επαναστατικού Στρατού της Κολομβίας (FARC) Ροντρίγο Λαντόνια (πολεμικό ψευδώνυμο Τιμολέον Χιμένες) και η επιτροπή απονομής γι’ αυτή τη συμφωνία που φέρει δύο υπογραφές αποφάσισε να βραβεύσει τη μία υπογραφή, του Σάντος.
Ο οποίος μάλιστα, αποδεχόμενος τη (μονομερή) βράβευση και αποτίοντας «φόρο τιμής (…) στους διαπραγματευτές και από τις δύο πλευρές»… παρέλειψε να μνημονεύσει το όνομα του Λαντόνια/Χιμένες.
Δεν ξέρω τι περί του κύρους και της αξίας του Νόμπελ Ειρήνης μπορεί να σχολιάσει κανείς μετά από αυτά.
Μόνο σχόλιο (γιατί, νομίζω, τρελαθήκαμε εντελώς σ’ αυτό τον πλανήτη, που, μέχρι νεωτέρας, είναι, αλίμονο, ο μόνος κατοικήσιμος!) είναι ότι αυτή η συμφωνία των δύο, που επιδαψίλευσε τιμή βραβείου (930.000 δολάρια, παρακαλώ!) μόνο στον έναν εκ των δύο, την περασμένη Κυριακή, με δημοψήφισμα, που ανοήτως προκήρυξε ο βραβευθείς (τα ήθελε όλα δικά του φαίνεται), απερρίφθη από μία θλιβερή πλειοψηφία, 50,2%.
Και δεν την ονομάζω θλιβερή για το χαμηλό ποσοστό της, αλλά επειδή προήλθε από αποχή-ρεκόρ, 63%. Μάλιστα στο καρτέλ της κόκας, το διαβόητο Μεντεγίν του (μακαρίτη!) Εσκομπάρ, το «όχι» έπιασε 63%! Πλανητική, η επιδημία αποπλάνησης…
