Οι καταλήψεις στέγης από πρόσφυγες-μετανάστες

Η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί με τις προσφυγικές μετακινήσεις από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα, μόνο με τον αντισημιτισμό της δεκαετίας του ’30 μπορεί και πρέπει να συγκριθεί.

Αυτή η διαπίστωση δεν απευθύνεται μόνο σε ξενόφοβους, αλλά και στους αλληλέγγυους που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μεταναστών-προσφύγων μέσα από διάφορες ερμηνείες δικαιωματισμού ή ακόμα πιο πέρα, διαβλέποντας αυτούς σαν υποκείμενα ενεργοποίησης ευρύτερων αλλαγών και ανατροπών.

Δυστυχώς, υπάρχει ένα κοινό νήμα που συνδέει και τους δύο. Είναι η εθνοκρατική τους ομοιογένεια.

Μιλούν δηλαδή σαν Ελληνες πολίτες και απαιτούν από τον πρόσφυγα να υποδυθεί τον έναν ή τον άλλο ρόλο και από το κράτος να κάνει το άλφα η το βήτα διαχειριστικό για τους πρόσφυγες.

Παρά το γεγονός ότι ζούμε μια γενικευμένη αποπολιτογράφηση και πληθαίνουν οι νέοι πτυχιούχοι άνεργοι που γυρνάνε όλο τον κόσμο, αφού το έθνος-κράτος δεν μπορεί να τους διασφαλίσει την πρόσβαση στην επιβίωση, ούτε και πλήθος νομικών κατοχυρώσεων που να δικαιολογούν και να νομιμοποιούν την κυριαρχία του.

Αυτή η απελπισία δεν έχει μόνο αμυντικά χαρακτηριστικά, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά έχει και μια συνθήκη αναγνώρισης του γεγονότος ότι το κράτος δεν μπορεί να εξασφαλίσει σταθερές συνθήκες νομικής πρόβλεψης και προστασίας στους πολίτες που συγκροτούν το έθνος-κράτος, αλλά ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να εγγυηθεί τους όρους της ζωής τους.

Παρά ταύτα λοιπόν, ορισμένοι επιμένουν σε αναλύσεις παραδοσιακές που δεν κατάφεραν να διασώσουν ούτε έναν πρόσφυγα στη δεκαετία του ’30.

Ο πρόσφυγας είναι μια φιγούρα που η ζωή του τίθεται διαρκώς υπό διερώτηση. Είναι μη ύπαρξη στον βαθμό που όλες οι νομικές κατοχυρώσεις έχουν αφαιρεθεί ή δεν υπάρχουν και στέκεται γυμνός, δηλαδή φονεύσιμος όποτε αποφασιστεί.

Πριν τον θάνατο όμως μπορεί να εγκλειστεί σε στρατόπεδα κράτησης ή σε κέντρα φιλοξενίας, διότι δεν υπάρχει ως πολίτης Α κατηγορίας, ούτε Β, αλλά με χαρτί που τον προσδιορίζει ως «περιπλανώμενο», ως νομά έξω από την πολιτική κοινωνία.

Δηλαδή σε κατάσταση εξαίρεσης. Για να οδηγηθούν οι Εβραίοι στο στρατόπεδο εξολόθρευσης Αουσβιτς, έπρεπε να αρθούν όλες οι νομικές εγγυήσεις που προέβλεπαν τη συμμετοχή τους στην πολιτική κοινότητα. Η αναστολή των νομικών αυτών ρυθμίσεων ξεκίνησε με τους νόμους της Νυρεμβέργης, όπου απογυμνωμένοι οδηγήθηκαν στα κρεματόρια.

Η αλήθεια που σκοπίμως αποκρύπτεται είναι ότι χωρίς το κράτος οι ναζί δεν θα μπορούσαν να κατασκευάσουν το Αουσβιτς-Μπίρκεναου, διότι μόνο με τη δυνατότητα που το κράτος παρέχει είναι δυνατή τέτοιας έκτασης θανατοπολιτική, χωρίς μάλιστα κανένα αντίποινο. Γι’ αυτό επιμένουμε σε μια αντιεξουσιαστική ερμηνεία και για κανέναν άλλο ιδεολογικό λόγο.

Οι προσφυγικές μετακινήσεις από τον Αύγουστο έγιναν το μεγαλύτερο πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα. Και είχαμε δύο επιλογές;

Ή να ασχοληθούμε με τον παραδοσιακό «δικαιωματισμό» μαζί με όλες τις ερμηνείες και αφαιρέσεις που έχουν διατυπωθεί, ή να εισέλθουμε στον αισθητό κόσμο του προσφυγικού ζητήματος και να λειτουργήσουμε «πολιτογραφώντας» εμείς τους πρόσφυγες η «αποπολιτογραφώντας» εμάς, σε μια σχέση ισότητας με τους πρόσφυγες.

Επιλέξαμε το πρώτο, δηλαδή να άρουμε στην πράξη την κατάσταση εξαίρεσης και να διαχειριστούμε μαζί με τους πρόσφυγες την ύπαρξη, τη ζωή, τη σημασία με άλλα λόγια. Οταν λέμε «μαζί», εννοούμε στον ίδιο κοινωνικό ιστό και με τις ίδιες προϋποθέσεις.

Η κατάληψη Νοταρά στην αρχή λειτούργησε σαν σταθμός 3 έως 7 ημερών και στη συνέχεια σαν ημιμόνιμη διαβίωση όσων είχαν εγκλωβιστεί.

Στη συνέχεια και μόλις οι «γείτονες» έκλεισαν τα σύνορα, άρχισε η μετακίνηση προς την Αθήνα από Ειδομένη, έγινε η κατάληψη στο πρώην Ε’ Λύκειο των Εξαρχείων, στη συνέχεια στο «City Plaza», στο Α’ Γυμνάσιο Αθηνών και τώρα στο ξενοδοχείο «Ονειρο».

Φυσικά και στην κατάληψη του Βοτανικού Κήπου Πετρούπολης φιλοξενούνται πρόσφυγες, προκειμένου να τους φέρουμε και στις γειτονιές τους. Από τις καταλήψεις πέρασαν χιλιάδες και όλες λειτούργησαν μέσα από τους κανόνες της αυτοοργάνωσης με βασική αρχή αποχής από κάθε κρατική παρέμβαση ή βοήθεια, καθώς και αποχή από τις ΜΚΟ.

Ηταν από τις λίγες φορές που η αυτοοργάνωση ήταν εκκωφαντικά αποτελεσματικότερη από το κράτος και τις ΜΚΟ. Οι αυτοοργανωμένες κουζίνες, που ήδη ήταν από καιρό έτοιμες, έδωσαν παραδείγματα συνέπειας και αποτελεσματικότητας.

Τα 3 γεύματα ημερησίως, τα λουτρά, οι κουζίνες, τα μαγειρεία, τα πλυντήρια, τα φάρμακα, καθώς και η ιατρική, η παιδιατρική και ψυχολογική υποστήριξη είναι τα μίνιμουμ σε κάθε κατάληψη.

Δεν χρειάζεται εδώ να αναφέρουμε ότι όλα αυτά έγιναν με μηδέν χρηματοδότηση και τα παρεχόμενα από τροφή μέχρι ιατροφαρμακευτική φροντίδα είναι σαφώς ανώτερης ποιότητας από τα αντίστοιχα των ΜΚΟ και του κράτους, στους οποίους η μερίδα στοιχίζει 7 ευρώ και μέσα σε στρατόπεδα «φιλοξενίας».

Μπορούμε με αυτή την κοινωνία που έδειξε το ύψος της στη συγκεκριμένη περίπτωση, να ανεβούμε ακόμη πιο ψηλά πατώντας στα πόδια μας και μόνο.

Και τελειώνω με αυτό που είπε ένα πρόσφυγας: «αν όλος ο κόσμος έδειχνε την αλληλεγγύη που μας δείξατε, πόλεμος δεν θα γινόταν». Γνωστά πράγματα δηλαδή.