Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πρόκειται για μια υπόθεση άκρως συγκεχυμένη, τις συνέπειες της οποίας δεν μπορεί κανείς, στη Ρώμη, να υπολογίσει με ακρίβεια. Η Ιταλία είναι έτοιμη να διαθέσει τη βάση της Σιγκονέλα, στη Σικελία, και τον εναέριο χώρο της για τη διευκόλυνση των αμερικανικών αεροπορικών επιδρομών στη Λιβύη.

Το επιβεβαίωσε η ίδια η υπουργός Αμυνας, Ρομπέρτα Πινότι, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση Ρέντσι θα δώσει το σχετικό «πράσινο φως», υπό τον όρο η στήριξη αυτή να συμβάλει στη συντομότερη ολοκλήρωση των επιχειρήσεων.

Το όλο σκεπτικό που ανέπτυξε η Πινότι βασίστηκε στη διαπίστωση ότι «με την εξάλειψη των τρομοκρατών του ISIS στη Λιβύη, θα αυξηθεί η ασφάλεια τόσο στην Ιταλία όσο και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη».

Τα Πέντε Αστέρια του Μπέπε Γκρίλο, φυσικά, είναι της εντελώς αντίθετης άποψης, αφού θεωρούν ότι με την ουσιαστική αυτή διευκόλυνση που παρέχεται στους Αμερικανούς, η Ιταλία μπορεί να κινδυνεύσει να βρεθεί στο στόχαστρο τρομοκρατικών επιθέσεων και, παράλληλα, οι διάφορες λιβυκές «φατρίες» θα μπορούσαν να ενωθούν κατά των δυτικών στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Στην πραγματικότητα, δεν έχει γίνει ακόμη σαφές ούτε αν θα χρειαστεί μια σχετική ψήφος του Κοινοβουλίου της Ρώμης.

Η αρχική θέση της κυβέρνησης του Ματέο Ρέντσι ήταν αρνητική, από τη στιγμή που, σύμφωνα με πηγές της ιταλικής προεδρίας της κυβέρνησης, οι βομβαρδισμοί στη Σύρτη καλύπτονται από προηγούμενη απόφαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Επειτα, όμως, από σχετικό αίτημα όχι μόνο των Πέντε Αστέρων αλλά και της ιταλικής Αριστεράς και μεγάλου μέρους της συντηρητικής παράταξης, συνεργάτες του Ρέντσι τάχθηκαν υπέρ της διεξαγωγής μιας σχετικής συζήτησης στο Κοινοβούλιο.

Υποθετικά, βέβαια, διότι θα έπρεπε να είχε αποφασιστεί -πρώτα- σχετική παράταση των εργασιών, από τη στιγμή που από τη Δευτέρα τόσο οι βουλευτές όσο και οι γερουσιαστές ξεκινούν και επισήμως τις θερινές διακοπές τους.

Το θέμα, πάντως, είναι ακόμη πιο περίπλοκο: η Ιταλία δεν θέλει να απομονωθεί, επιθυμεί να έχει μια κάποια συμμετοχή στις εξελίξεις στη Λιβύη, αλλά δεν έχει ξεκαθαρίσει ακριβώς τι είδους στάση επιθυμεί να τηρήσει.

Προς το παρόν, έχει επικρατήσει το «χαμηλό προφίλ», με τον επικεφαλής της κυβέρνησης της Ρώμης να τονίζει επανειλημμένα ότι η χώρα του δεν επιθυμεί να κάνει να ίδια λάθη των Γάλλων, οι οποίοι έριξαν τον Καντάφι χωρίς να έχουν καν στον νου τους τι θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον.

Η Ιταλία συνεχίζει να διατηρεί στενές σχέσεις με τη βορειοαφρικανική αυτή πρώην αποικία της. Οπως αναφέρουν καλά πληροφορημένες πηγές στην Αιώνια Πόλη, «οι πληροφορίες που διαθέτουν οι ιταλικές μυστικές υπηρεσίες είναι ακριβέστερες και πολυτιμότερες από εκείνες όλων των άλλων».

Την ίδια στιγμή, πολλές μεγάλες εταιρείες πιέζουν για να καταφέρουν και πάλι να εξασφαλίσουν πολύτιμα συμβόλαια στη Λιβύη, ιδίως στον ενεργειακό τομέα και σε εκείνον των υποδομών.

Βλέποντας και κάνοντας

Tι μέλλει γενέσθαι, λοιπόν; Ολα δείχνουν ότι ο Ματέο Ρέντσι θα περιμένει την ολοκλήρωση των αμερικανικών επιδρομών και στη συνέχεια θα προχωρήσει σε μια αξιολόγηση της όλης κατάστασης.

Αν η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» συνεχίσει να μην ελέγχει την κατάσταση και ο ΟΗΕ ζητήσει νέα, ξεκάθαρη παρέμβαση, «η οποία να συμβάλει στη σταθεροποίηση της όλης περιοχής», τότε η Ρώμη θα μπορούσε να ηγηθεί μιας δύναμης με ευρεία, διεθνή συμμετοχή.

Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλες αβεβαιότητες και ενστάσεις. Από τη μία η Ρωσία, τις προηγούμενες ημέρες, ζήτησε με έμφαση από την Ιταλία να τηρήσει ουδέτερη στάση στην όλη υπόθεση.

Πρόκειται, φυσικά, για μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά όλοι γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση Ρέντσι, για σαφείς γεωστρατηγικούς λόγους, θέλει να αποφύγει νέες οξύνσεις με τη Μόσχα.

Από την άλλη, όλα τα σχετικά γκάλοπ έχουν δείξει ότι η πλειονότητα των Ιταλών τάσσεται κατά μιας απευθείας εμπλοκής της χώρας στη λιβυκή κρίση. Τη στιγμή, μάλιστα, που κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει πού και πότε πρόκειται να ξαναχτυπήσουν ο ISIS και οι παράφρονες υποστηρικτές του.

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι ο Ιταλός κεντροαριστερός πρωθυπουργός θα πρέπει να κινηθεί με μεγάλη προσοχή, αποφεύγοντας βεβιασμένες κινήσεις, ακόμη και αν του ασκηθούν υπόγειες πιέσεις από κάποιους ισχυρούς συμμάχους.