Κομμουνιστής από τα γεννοφάσκια του, ο Μιχάλης Μπεζεντάκος πρωτοβλέπει το φως σ’ ένα μικρό χωριό του Γυθείου στα 1912. Η οικογένειά του μεταναστεύει μερικά χρόνια αργότερα στη Δραπετσώνα, όπου ο ίδιος δουλεύει τεχνίτης σε μεγάλη βελονοποιία. Συνδέεται νωρίς με το εργατικό κίνημα, αρχικά με τους αρχειομαρξιστές, ενώ περί το 1930 εντάσσεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Τον Αύγουστο του 1931 η κυβέρνηση Βενιζέλου απαγορεύει τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, που οργανώνει το ΚΚΕ σε όλη τη χώρα. Σε συμπλοκή στον Πειραιά σκοτώνεται ο αστυφύλακας Γυφτοδημόπουλος και οι αρχές αποδίδουν στον Μπεζεντάκο την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση. Η επιβολή της θανατικής ποινής φαντάζει περισσότερο από βέβαιη, οπότε το Κόμμα αποφασίζει την απόδρασή του από τις φυλακές Συγγρού στον Ταύρο, προτού δικαστεί.
Εμεινε στην ιστορία η κινηματογραφική του δραπέτευση, έγινε ώς και τραγούδι που διασώζεται παρ’ ημίν από τον Πάνο Τζαβέλα:
Οι αστοί τρομάξανε/ και κάστρα φτιάξανε/ να κλείσουν τα παιδιά των εργατών/ μα αυτοί με μια γροθιά/ σπάζουνε τα δεσμά/ τα κάστρα καταργούνε των αστών.// Και μες στο καρναβάλι/ οι αστοί την πάθαν πάλι/ ο Μπεζεντάκος μας άφησε γεια./ Παντού τρεξίματα/ τελεγραφήματα/ πάλι ραπίσματα απ’ την εργατιά.// Τον είχανε κλεισμένο/ διπλομανταλωμένο/ να τον δικάσουνε σε θάνατο/ μα αυτός τρυπάει τον τοίχο/ χωρίς κανέναν ήχο/ και βρίσκουν κούτσουρο στον θάλαμο.// Στ’ άχυρα ψάχνουνε/ ψύλλους για να ‘βρουνε/ ζητούν τον ένατο και τους οχτώ/ μα αυτοί είναι μακριά/ εβίβα, βρε παιδιά/ ζήτω το κόμμα μας το εργατικό.
Λέγεται ότι ο Μιχάλης Μπεζεντάκος φυγαδεύτηκε έπειτα στη Σοβιετική Ενωση και πέθανε στην Ισπανία, όπου πολέμησε με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες στον Εμφύλιο. Κατ’ άλλους έπεσε θύμα των εκκαθαρίσεων του Στάλιν, που θεωρούσε τον τροτσκισμό ανίατη ασθένεια, η οποία θεραπεύεται μόνο με δικής του εμπνεύσεως ευθανασία. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα ως γνωστόν. Τρικυμία εν κρανίω χαρακτηρίζει τον ήρωα του επόμενου μονόπρακτου. Καίτοι Κρητικός, διατηρεί την κατάληξη -άκος στο επώνυμό του, ίσως επειδή το κρατάει μανιάτικο στα «βοθροκάναλα της διαπλοκής» και στα «παραδικαστικά κυκλώματα» που το ‘βαλαν αμέτι μουχαμέτι να ανατρέψουν την εργατική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Ιερολοχίτης και ιεροεξεταστής ταυτοχρόνως εξαπολύει μύδρους κατά πάντων. Οπως παλιά, στη μάχη της Κρήτης. Οι Εγγλέζοι τον αποκαλούσαν σκέτο Πολ, αδυνατώντας να προφέρουν σωστά το Πολάκος. Αργότερα οι σύντροφοί του στην ΚΝΕ τον φώναζαν Πολ Πολ(τ)άκο, επειδή κρεμούσε την προσωπογραφία του ηγέτη των Κόκκινων Χμερ, δίπλα στο κάδρο του Αρη, στο προσκεφάλι του. Αμετάκλητα δραπέτης της κοινής λογικής, η σύγχρονη μούσα τον ραίνει με σκωπτικούς στίχους:
Οι αστοί τα χάσανε/ κλουβιά σκαρώσανε/ με ξόβεργες να πιάσουν τον Πολ Πολ/ μα αυτός με ματσακόνι/ τσακίζει την οθόνη/ και ρίχνει τα γυαλιά σε τρύπιο μπολ.// Τον πάν’ αυτόφωρο/ και στον κατήφορο/ της φυλακής τον βλέπεις και ριγάς/ πλην όμως μάνι μάνι/ ξηλώνει το ταβάνι/ της γνώσης και της φρόνησης φυγάς.// Στο κόλπο κι ο Καμμένος/ που συνεννοημένος/ του στέλνει στην ταράτσα ένα Σινούκ/ μπουχός γίνετ’ ο μάγκας/ εξπέρ της ματσαράγκας/ και στήνει αντάρτικο στο φέις μπουκ.// Γράφει με θάρρος/ και παίρνει ο χάρος/ εξωνημένους παρουσιαστές/ στύβει την πέτρα/ στα τρία μέτρα/ θάβει ρεπόρτερ και λαμόγια δικαστές.
