Οι υποστηρικτές της παραμονής στην Ε.Ε.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μεγάλη Βρετανία έχει πυροδοτήσει πολιτικές αλλαγές στις ηγεσίες και στη στρατηγική των δύο μεγάλων κομμάτων, των Συντηρητικών και των Εργατικών.

Ο Κάμερον και ο Κόρμπιν, αντίστοιχα, ως «αποτυχημένοι» Bremains γίνονται τα αποδιοπομπαία θύματα, αναγκαία για τον σχηματισμό του μύθου και του πολιτισμικού μορφώματος¹ που ανάγει την Ευρωπαϊκή Ενωση σε υπερκρατικό οργανισμό, καθοριστικό για τις ζωές και την ευημερία των ανθρώπων.

Οι Βρετανοί, για να υπάρξουν ως πολίτες, θα πρέπει τώρα -για τις ανάγκες της νέας πολιτισμικής αφήγησης, βίαια εμπορευόμενης από την ίδια την κατασκευή του βρετανικού δημοψηφίσματος, για τους νέους τελετουργικούς ευρωπαϊκούς μύθους- να αναζητήσουν νέες ταυτότητες μέσα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Οι ίδιοι πολίτες που άκουγαν πριν από λίγες μέρες την υπουργό Εσωτερικών της χώρας τους και διακεκριμένο στέλεχος των Συντηρητικών να υποστηρίζει την παραμονή στην Ε.Ε. αλλά με την άποψη ότι «Ετσι, ανεξάρτητα από το δημοψήφισμα για την Ε.Ε., αν θέλουμε να μεταρρυθμίσουμε τον νόμο για τα ανθρώπινα δικαιώματα σ’ αυτή τη χώρα, δεν είναι η Ε.Ε. από όπου θα πρέπει να φύγουμε, αλλά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και η διεθνής δικαιοδοσία του», είναι αυτοί σήμερα –κυρίως νέοι– που αναζητούν το δικαίωμα για ένα ευρωπαϊκό μέλλον οργισμένοι από το αποτέλεσμα.

Τραγικές αντιφάσεις ενός ανιστόρητου ευρωπαϊκού τοπίου που αλλοιώνει, νοθεύει και εν τέλει μεταβάλλει σε αδιέξοδα τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκείνα που πάθιαζαν τους εκατό χιλιάδες εξεγερμένους της Γλασκόβης το 1918 και σήμερα για τους απογόνους τους τα πεδία ελευθερίας τους σταματάνε στις πόρτες των Βρυξελλών.

Από εκεί λοιπόν η αρχή του νήματος για τον κυρίαρχο λόγο του Bremain. Τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ομως, η Μεγάλη Βρετανία υπήρξε από τις πρώτες χώρες που συνέβαλε καθοριστικά το ’50 στο να υπάρξει η Ευρωπαϊκή Σύμβαση «για την προάσπισιν των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων».²

Σήμερα αυτή η Σύμβαση για τον δικαστή Sir Brian Leveson είναι πρόκληση και δηλώνει ότι δεν «συνθλίβεται από την ευρωπαϊκή τυραννική μπότα» όταν πρόκειται για την εφαρμογή της στα βρετανικά δικαστήρια, γιατί δεν υποχρεώνεται να ενσωματώσει τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αλλά απλά να τις λάβει «υπόψη» του.

Το Συντηρητικό Κόμμα του Κάμερον, του πρωθυπουργού της παραμονής στην Ε.Ε., το 2014 δημοσίευσε τις προτάσεις για τη μεταρρύθμιση του νόμου για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθιστώντας την Ευρωπαϊκή Σύμβαση μη δεσμευτική για το Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η ίδια η μακροημερεύουσα βασίλισσα σε ομιλία της αναφέρθηκε στη Βρετανική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων που θα αντικαταστήσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Στη συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για το Brexit, o πολιτικά «άτεγκτος» Ζ.-Κ. Γιούνκερ ανέλαβε, με τις δεσμεύσεις του ψηφίσματος που αποφάσισε η πτέρυγα των δεξιών και των φιλελεύθερων, τα επόμενα βήματα και οι συζητήσεις με τη Μεγάλη Βρετανία να οργανωθούν υπό τη δική του ηγεσία, ενώ αναφέρθηκε στην ομιλία του στο ότι οι Γερμανοί λένε ότι είναι κουρασμένος και άρρωστος και παρουσίασε συνοπτικά και υποδόρια το μεγάλο διακύβευμα του βρετανικού δημοψηφίσματος, που στην πραγματικότητα είναι η ίδια η στρατηγική για την επόμενη ημέρα της Ε.Ε.

Μέρος από αυτή τη στρατηγική μπορεί να διαβαστεί ανάμεσα στις γραμμές της ανακοίνωσης των Σοσιαλδημοκρατών για τις επικείμενες θεσμικές αλλαγές στις συνθήκες της Ε.Ε., με την προειδοποίηση ότι η πολιτική τους ομάδα θα αντιταχθεί σε κάθε προσπάθεια για τη συνταγματοποίηση του Δημοσιονομικού Συμφώνου.

Με την αναγγελία της προετοιμασίας από τους Σοσιαλδημοκράτες μιας σοσιαλιστικής σύμβασης για την Ε.Ε. τον Σεπτέμβριο και με δεδομένες τις στήθος με στήθος πολιτικές μάχες για την ηγεσία της Κομισιόν, ακόμα και μέσα στους κόλπους της Σοσιαλδημοκρατίας, για τη διαμορφούμενη μετά Γιούνκερ εποχή που θα ήθελε το Βερολίνο, φαίνεται πιο σταθερή η πρόκληση για το στρατόπεδο της δεξιάς και φιλελεύθερης πολιτικής ομάδας.

Η ανασυγκρότηση του ευρωπαϊκού πολιτικού τοπίου θα γίνει κρατώντας το τιμόνι της διαχείρισης της βρετανικής κρίσης κυρίως στη συγκρότηση της νέας γερμανικής αφήγησης για την Ε.Ε., που μπορεί να χαράζει νέους δρόμους -χωρίς την αμερικανική συμμαχία- με όπλο στραμμένο πάνω στους λαούς τη μη ύπαρξη εναλλακτικού δρόμου εκτός της ίδιας της Ε.Ε.

Ετσι, η ΤΙΝΑ αποκτά καθολικό χαρακτήρα πολύ καλά τροφοδοτούμενη από τη διαχείριση του Brexit.

Οι μοιραίοι Βρετανοί πρόσφεραν ένα ανέλπιστο δώρο στις δυνάμεις της συντήρησης και της ακραίας Δεξιάς.

Τους έδωσαν τις ίδιες τις σάρκες τους για να παιχτούν στα πολιτικά χρηματιστήρια του Βερολίνου και του Παρισιού.

Τους έδωσαν ζωή εκεί που είχαν αποτύχει. Η άποψη του Μονέ, ως θεωρητικού της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ήταν ότι «διαμέσου του χρήματος η πολιτική ενοποίηση θα έρθει σε πέντε χρόνια».

Αποψη-οδηγός για πολλά χρόνια. Τώρα ξέρουν ότι δεν φτάνει.

Θα χρειάζεται κάθε μέρα να πετάγονται ιδρωμένοι στο πρωινό ξύπνημά τους για να κρατηθούν στην εξουσία μέσω του νέου ευρωπαϊκού μύθου που προσπαθούν να εδραιώσουν.

Οτι οι λαοί και τα δικαιώματά τους περνούν υποχρεωτικά από τους δικούς τους πολιτικούς χάρτες.

Θα το καταλάβουν έστω και τώρα οι Bremains;

(1) Ρενέ Ζιράρ, Κεκρυμμένα από Καταβολής 1994

(2) Ρώμη, 4 Νοεμβρίου 1950

*πολιτική επιστήμονας, δρ Επιστήμης της Πληροφορίας