Πώς να διαχειριστείς μια αποτυχία; Πώς να μιλήσεις για μια ακόμα αποτυχία; Γιατί, άλλο πράγμα μια σποραδική πού και πού, άλλο πράγμα μια μικρή κρίση, π.χ. δύο ή τριών χρόνων, και άλλο αυτό που γίνεται εδώ και τόσα πολλά χρόνια. Λες και μαζί με την υπογραφή στο πρώτο μνημόνιο προωθήθηκε στα κρυφά και «συμφωνία απόσυρσης» της Εθνικής μπάσκετ των Ανδρών από τα υψηλά πατώματα του διεθνούς ανταγωνισμού…
Η Lady Hope γύρισε τη μνήμη της πίσω… Φθινόπωρο 2009… Τρίτη θέση και χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας. Άλλη μια σημαντική διάκριση σε μια ανοδική πορεία που ξεκίνησε από το 2003 και που είχε βάλει οριστική και άκρως θετική “ταφόπλακα” στην κρίση του διαστήματος 1999-2002. Τότε το εγχώριο σύστημα τα είχε καταφέρει. Τώρα; Εφτά χρόνια «φαγούρα», με το σώμα να έχει γεμίσει πληγές από το διαρκές και άτσαλο ξύσιμο…
[… Μουντομπάσκετ 2010, Ευρωμπάσκετ 2011, Προολυμπιακό 2012, Ευρωμπάσκετ 2013, Μουντομπάσκετ 2014, Ευρωμπάσκετ 2015, Προολυμπιακό 2016… Οι διεθνείς διοργανώσεις της FIBA διεξάγονται κανονικά κάθε χρόνο, μόνο που για την ελληνική πλευρά έχει χαθεί ο δρόμος προς τις επιτυχίες για τα καλά και με απογοητευτική «κανονικοποίηση»…
Οι άμυνες βγαίνουν κατά περίσταση, οι επιθέσεις κολλάνε στα κρίσιμα, τα κενά διαστήματα απέκτησαν περιοδική συχνότητα, η τύχη δεν είναι με το μέρος σου, το ηθικό είναι περίεργο, το βάρος σε λυγίζει, οι αντίπαλοι βελτιώθηκαν, τα πράγματα δυσκόλεψαν.
Παρότι δεν λείπει το υλικό. Υπάρχει «παικτική» ποιότητα, και παραστάσεις στο διεθνή ανταγωνισμό. Και η φανέλα παραμένει βαριά και η στήριξη του κόσμου διατηρείται. Και, πια, έχεις και Αντετοκούνμπο… Και οι Έλληνες προπονητές απολαμβάνουν της διεθνούς εκτίμησης, δικαίως και χωρίς σκιές. Ακόμα και ο Τρινκιέρι ξαναβρήκε το δρόμο προς τα καλά κοουτσαρίσματα.
Μα, τι συμβαίνει επιτέλους;
Σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν βοηθάει σε τίποτα να βγάλει ο καθένας τα απωθημένα του. Ακόμα και η «μπασκετική λογική» χρησιμοποιείται ως «όπλο» προς αυτήν την κατεύθυνση, γιατί για κάποιους «φταίει ο Ολυμπιακός» και για άλλους «ο Παναθηναϊκός»… Θα πρέπει να δούμε την ουσία.
Το κακό είναι πως αρχίζουν να εδραιώνονται προβληματισμοί του τύπου «μήπως δεν είμαστε τόσο καλοί όσο νομίζουμε;». «Μήπως υποτιμούμε τους άλλους»;
Όχι. Είναι καλοί. Αλλά, κάτι δεν γίνεται καλά. Και δεν έχει αξία να μένουμε στο ειδικό της κάθε περίπτωσης, π.χ. «πέσαμε πάνω στην καλύτερη Ισπανία», «μας ξεγέλασε η Νιγηρία», «μας έτυχε μια Σερβία που δεν περιμέναμε να είναι τόσο καλή» (γιατί όντως δεν ήταν πιο πριν…), «χάσαμε στις λεπτομέρειες», ή «εξαφανιστήκαμε ένα δεκάλεπτο και μετά τρέχαμε και δεν φτάναμε». Αν ήταν η ομάδα όπως έπρεπε, θα χρειάζονταν λιγότερες δικαιολογίες…]
Η Lady Hope αποφάσισε να στείλει μια άτυπη πρόσκληση για περισυλλογή σε φίλους της μπασκετόφιλους.
Με το υστερόγραφο να προκαλεί την ΕΟΚ να δει κατάματα τις δικές της ευθύνες.
Δεν μπορεί να φταίει η ΕΠΟ για το φιάσκο στα προκριματικά του Euro στο ποδόσφαιρο και να μην ευθύνεται η ΕΟΚ για τα συνεχόμενα «στραπάτσα» που αδικούν την ίδια την εν δυνάμει ισχύ που υπάρχει αγωνιστικά…
Και στο κάτω-κάτω της γραφής, και στο πόλο πέρασαν παρατεταμένη κρίση, αλλά την «βρήκαν την άκρη» και η Εθνική Ανδρών επέστρεψε στα υψηλά πατώματα του διεθνούς ανταγωνισμού. Με το μπάσκετ τι θα γίνει;
Τουλάχιστον, ας καταλάβουν επιτέλους οι αρμόδιοι τα ακριβή αίτια δίχως παραμορφωτικά γυαλιά…
