Οι ολοστρόγγυλες μελανιές στο σώμα ενός αθλητή της ενόργανης γυμναστικής δεν τράβηξαν την προσοχή.
Μόλις όμως τις είδαμε στο κορμί του Φελπς έγινε χαμός. Βεντούζες!
«Επιτέλους δικαιώθηκαν οι γιαγιάδες μας», έγραψαν κάποιοι (άγνωστο γιατί συμπεριλαμβάνονται κι αυτές στις γυναικείες δουλειές και υποχρεώσεις), «από την εποχή του Ιπποκράτη γινόταν αυτό», είπαν κάποιοι άλλοι που θυμούνται (!) καλά.
Και μία σκασμένη στα γέλια σχολιάζοντας τις μελανές βούλες του κολυμβητή σε τηλεοπτικό κανάλι είπε πως ο αθλητής έκανε «κάπινγκ, έτσι λέγεται εκλεπτυσμένα η βεντούζα».
Η επιστημονική ονομασία της βεντούζας (cupping glass στα αγγλικά, ventouse στα γαλλικά), που την πήρε λόγω σχήματος, είναι σικύα (= αγριοκολοκυθιά, κολοκύθα).
Παλαιότερα (και) με τις βεντούζες αντιμετώπιζαν το κρυολόγημα.
Σε κάθε σπίτι υπήρχαν (συνήθως πέντ’-έξι) χοντρά ποτήρια σαν μικροί γλόμποι, που ήταν ειδικά γι’ αυτή τη δουλειά.
Αλλοι χρησιμοποιούσαν απλά ποτήρια, χαμηλά, χοντρά, του κρασιού ας πούμε. Η όλη διαδικασία ήθελε επιδεξιότητα και ταχύτητα.
Περνούσαν βαμβάκι σ’ ένα πιρούνι και το εμπότιζαν με οινόπνευμα, το άναβαν και με γρήγορες κινήσεις περνούσαν το αναμμένο πιρούνι στο μέσα μέρος της βεντούζας, ώστε με τη βοήθεια της θερμότητας να αραιωθεί από το εσωτερικό ο αέρας, και αμέσως την αναποδογύριζαν στην πλάτη ή στο στήθος.
Αυτή είναι η «κούφια», διότι υπάρχει και η «κοφτή», όταν δηλαδή προηγείται χάραξη (σκαριφησμός) του δέρματος με ξυράφι έτσι ώστε με την εφαρμογή της βεντούζας να γίνεται και τοπική αφαίμαξη.
Αυτή η μέθοδος λαϊκής ιατρικής βάζει σε «κίνηση ένα δερματοσπλαγχνικό αντανακλαστικό που ελαττώνει τη συμφόρηση υποκείμενων οργάνων τα οποία φλεγμαίνουν».
Από τη δεκαετία του εξήντα και μετά, λόγω της δυναμικής εμφάνισης της φαρμακευτικής αγωγής στην ελληνική περιφέρεια, αφέθηκαν στην άκρη οι βεντούζες.
Οχι εντελώς, διότι στις μέρες μας υπάρχουν κάποια κέντρα φυσιοθεραπείας και ομορφιάς που τις χρησιμοποιούν, ακόμα και για την αντιμετώπιση της κυτταρίτιδας, λένε – όπου πονάει ο καθένας.
Και επίσης εκτός από τη θερμότητα (φλεγόμενα πιρούνια) υπάρχει ο μηχανικός τρόπος: η αναρρόφηση του αέρα με αντλία. Απλώς δεν δίναμε σημασία ώσπου…
Ολα καλά, αρκεί να μην κολλήσουμε σαν βεντούζες σ’ αυτό που είδαμε πια να κάνουν οι Αμερικανοί, και από πείσμα που μας «άρπαξαν» τη σοφία των προγόνων αρχίσουμε να κυκλοφορούμε όλοι σαν σκυλάκια Δαλματίας.
