Οι φίλοι μας εδώ και χρόνια άνοιξαν τα καλοκαιρινά τους σπίτια.
Ανοιξαν αγκαλιές και έστρωσαν τραπέζια κάτω από τα δέντρα της αυλής. Ηπιαμε κρύο νερό απ’ τα χέρια τους και ντόπιο κρασί.
Κόψαμε καρπούς από τα δέντρα της φιλοξενίας και της παρέας και πλυθήκαμε με το λάστιχο της αυλής πατώντας τα κίτρινα αγριόχορτα του καλοκαιριού.
Ο βίος έγινε λιγότερο αβίωτος. Οι κάθε είδους ανασφάλειες για το μέλλον φάνηκαν λιγότερο απειλητικές όταν τις μοιραστήκαμε κάτω από τις ξάστερες νύχτες και τις μέρες που η αλμύρα ξεπλενόταν από τα σώματα την ώρα του δειλινού.
Μπορεί τα οικονομικά μας να είναι δύσκολα αλλά κοντά στη θάλασσα, το βουνό ή όπου αλλού, μακριά από την καθημερινότητα, η ζωή αποκτά χρώματα και αποχρώσεις που την κάνουν πιο όμορφη.
Το βαθύ πράσινο των δέντρων, το πάλλευκο των γιασεμιών, το θαλασσί των νερών, το χρυσαφί του ανατέλλοντος ηλίου, το ινδικό μπλε του ουρανού την ώρα του δειλινού.
Οι περιχαρακωμένες ατομικότητές μας αντιστάθηκαν για λίγο.
Πολλοί δισταγμοί ξεπρόβαλλαν: «Πού να πάμε τώρα…», «Μήπως ενοχλήσουμε;», «Τι θα γίνει αν θελήσω να μείνω μόνος;»
Αν ξεπεραστεί ο δισταγμός, καταλαβαίνεις πως όλοι κερδίζουν από τη συναναστροφή των λίγων ημερών στα εξοχικά των φίλων.
Κάτι χαμένο από τα χρόνια της ευδαιμονίας. Τα χρόνια που μπορούσαμε να κάνουμε διακοπές ή ταξίδια μακρινά.
Ξαναθυμόμαστε την ξεχασμένη, σχεδόν φοιτητική, αίσθηση της οικειότητας του να μοιράζεσαι τον ίδιο χώρο με τους φίλους. Φτιάχνουμε καινούριες αναμνήσεις μαζί τους.
Ο «Θεός των μικρών πραγμάτων» εκείνες τις μέρες σε κάνει να νιώθεις διαφορετικός.
Ξαφνικά το να περπατήσεις δυο χιλιόμετρα για να πάρεις ψωμί, εφημερίδες και κουλούρια για όλους, σου φαίνεται παιχνιδάκι.
Το να πας πρωί πρωί στην παραλία όταν οι άλλοι κοιμούνται ακόμη, για να πιάσεις το μέρος «το καλό» κάτω από το δέντρο με τη μεγάλη σκιά, μοιάζει μέγιστη αποστολή.
Οι καρποί που σου προσφέρουν οι φίλοι κάνουν τα καλοκαίρια πιο νόστιμα. Φορτίζουν τις μισοάδειες μπαταρίες και επανεκκινούν σχέσεις ουσιαστικές και ξεχωριστές.
Οι παλιοί μας φίλοι (και οι καινούργιοι) δεν χάνονται, τους νιώθεις μαζί σου γυρνώντας πίσω στην πόλη.
Οταν επιστρέφεις σπίτι. Γελάς όταν θυμάσαι τα αστεία της παρέας.
Οπως τα γέλια και τα χάχανα όταν ξεροψήθηκες από τον ήλιο και «απειλούσαν» ότι θα σ’ αλείψουν με γιαούρτι!
