Δεν είναι μόνο που έχει τολμήσει να αντιπαρατεθεί με τις πιο κρυστάλλινες φωνές της τζαζ.
Δεν είναι που μέχρι τώρα έχει κερδίσει όσα βραβεία των τζαζ κατηγοριών βρέθηκαν στον δρόμο του.
Δεν είναι που στα 44 του χρόνια έχει προλάβει να «τρυπώσει» στις λίστες με τους σημαντικότερους εκπροσώπους του είδους.
Είναι που σε ό,τι κι αν κάνει, μέρα με τη μέρα δικαιώνει τον τίτλο του μεγάλου αστέρα της vocal jazz.
Ο Γκρέγκορι Πόρτερ κυκλοφόρησε μόλις έναν ολοκαίνουργιο έξοχο δίσκο με τίτλο «Take Me to the Alley» (Blue Note) και ισορροπεί καταπληκτικά μεταξύ τζαζ, ποπ και ποίησης.
Γεννημένος στο Σακραμέντο και μεγαλωμένος στην Καλιφόρνια (όπου πολιτευόταν η μητέρα του), ο δημοφιλής τραγουδιστής προόριζε τον εαυτό του για τα γήπεδα, αλλά ένας τραυματισμός τον υποχρέωσε να στραφεί στον μουσικό… στίβο.
Ας όψεται βέβαια και ο Γουίντον Μαρσάλις που τον είδε να τραγουδά και κατάλαβε αμέσως ότι είχε πέσει σε θησαυρό.
O φοβερός αυτός τύπος, λοιπόν, που αγαπά το ποδόσφαιρο, τα ωραία πουκάμισα και τα κοστούμια και ο οποίος φορά πάντα κασκέτα και καπέλα στις δημόσιες εμφανίσεις του (ο ίδιος έχει πει ότι κρύβει έτσι χειρουργεία του παρελθόντος), αυτό το διάστημα περιοδεύει σε Αμερική κι Ευρώπη.
Οι δίσκοι που έχει κυκλοφορήσει ώς τώρα είναι μετρημένοι: το «Water» του 2011, το «Be Good» του 2012 κι έναν χρόνο αργότερα το περίφημο «Liquid Spirit» που του χάρισε το Γκράμι Καλύτερου Τζαζ Δίσκου.
Ο Γκρ. Πόρτερ, που πριν από λίγες μέρες έπαιξε στο Γκλάστονμπερι (στη σκηνή όπου headliners ήταν οι Coldplay), ξέρει να ηλεκτρίζει το κοινό με την ερμηνεία, την απλότητα και την εσωτερικότητα που τραγουδά.
Εχει υπέροχο, cool στιλ και βελούδινη φωνή. Ξέρει να μετουσιώνει σε τραγούδι όλα του τα ερεθίσματα. Και έχει -για να φτάσουμε στο διά ταύτα- εμπορικό εκτόπισμα.
Η φωνή του με αυτό το χαρακτηριστικό γρέζι αλλά και την ωριμότητα ενός βαρύτονου είναι σχεδόν μεγαλοπρεπής: μπορεί να ανταποκρίνεται σε κάθε ρόλο, ανεξάρτητα από το πόσο παθιασμένος ή χαλαρός είναι. Ισως γι’ αυτό οι παραγωγές του δεν έχουν τίποτα πομπώδες.
Σε αυτό το ολίγον πιο στοχαστικό άλμπουμ που ηχογραφήθηκε στα στούντιο της Blue Note στη Νέα Υόρκη και κυκλοφόρησε μόλις, συνυπάρχουν 12 κομμάτια (το «Holding On» ήταν το πρώτο σινγκλ) που αποτελούν μια μεγάλη παλέτα συναισθημάτων.
Κι επίσης στους στίχους του μοιάζει να αποκαλύπτεται ένα μεγάλο μέρος της ζωής του – συχνά ενδεχομένως και εις βάρος της μουσικής που μένει λίγο πίσω.
Στο «More Than a Woman», για παράδειγμα, τραγουδά για την αείμνηστη μητέρα του, η οποία, μέχρι που πέθανε από καρκίνο του μαστού, ήταν ο φύλακας άγγελός του κι εκείνη που τον ενθάρρυνε να ακολουθήσει επαγγελματική σταδιοδρομία στη μουσική.
Στα τραγούδια «Don’t Lose Your Steam» και «Day Dream» δεν κρύβει τις αναφορές στον 3χρονο μικρό του γιο Ντέμιαν (οι στίχοι σαν ενέσεις θάρρους τον προτρέπουν να παραμένει δυνατός παρά τις κακουχίες της ζωής).
Το «In Fashion» έχει νωχελικό ύφος κι ωραίο πιάνο να παρεμβάλλεται.
Στο «Insanity» τραγουδά για αμετανόητους εραστές που δεν παραιτούνται εύκολα από την αγάπη (Bring your love back to me/ Stop this insanity/ Before we go too far).
Σε ίδιο mood και το «Consequence of Love» όπου η φωνή του εναλλάσσεται με τα πνευστά για να πει ορθά-κοφτά: «I will fight for the right to be your love/ No matter what they say/ The game for me is you»…
