Είναι πολύ άτιμες οι άτιμες. Με το που πάει ν’ ανοίξει ο πρώτος ανθός, κάνουν την εξόρμησή τους. Είναι τόσο μικρές στην αρχή, που μοιάζουν σχεδόν αθώες.
Ελα όμως που η λαιμαργία από τη μια και το ένστικτο επιβίωσης από την άλλη τις κάνουν να μασουλάνε κλώνους, φύλλα και κοτσάνια, με αποτέλεσμα εκεί που περιμένω να δω τα γεράνια μου κατακόκκινα και ολανθισμένα, να βλέπω μόνο τις μαύρες διαδρομές που αφήνουν οι (μεγάλες πλέον) κάμπιες πίσω τους. Δυστυχώς, τα λογής λογής ζιζανιοκτόνα και λοιπά φυσιοκτόνα σκευάσματα είναι έξω από τη λογική μου.
Οπότε ή πρέπει να τις ανακαλύπτω διά γυμνού οφθαλμού την ώρα της καταστροφικής τους δράσης κάνοντάς τες τροφή για τα πουλιά της γειτονιάς ή να υπομένω το αργό μαρτύριο της επέκτασης της αδηφάγου πορείας τους.
Οσο οι κάμπιες τρώγαν τα γεράνια μου, οι Βρετανοί σκέφτονταν τι θα απογίνουν. Ή μάλλον μέσα σε τι περιτύλιγμα θα συσκευάσουν το χάλι τους (που δεν διαφέρει πολύ από το δικό μας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας ή της Γαλλίας).
Θα διαλέξουν ευρωπαϊκή περιτύλιξη α λα γερμανικά ή όχι; Είδαν και απόειδαν και διάλεξαν το δεύτερο. Οχι πως θ’ αλλάξουν και πολλά στην Ευρώπη της Γερμανίας, όσο κι αν κάποιοι το ελπίζουν.
Εχουμε δει όλοι μας τι θα αποειδούμε, και όσα δημοψηφίσματα κι αν γίνουν το αυτί του ηγέτη Σόιμπλε μήτε και ιδρώνει στάλα.
Σαν έτοιμος από καιρό, σαν Γερμανός και κυρίως σαν θεματοφύλακας των ιερών και των οσίων της αυτού μεγαλειότητος, του εαυτού του (και αρκετών που τον υπακούουν τυφλά, εντός και εκτός Ελλάδος) βροντοφώναξε:
Το θέμα δεν είναι η λιτότητα, αλλά το να τηρούμε τους κανόνες
«Αν δεν τηρούνται οι κανόνες, δεν φταίνε οι κανόνες, αλλά το γεγονός ότι δεν τηρούνται» είπε σε άπταιστη φονταμενταλιστικά νεοφιλελεύθερη διάλεκτο.
Αν δεν ανθίζει το γεράνι, δεν φταίει η κάμπια, αλλά εγώ που δεν αναγνωρίζω το δικαίωμα της κάμπιας για επιβίωση. Τώρα που μου το εξήγησε ο βαρόνος της γερμανοευρωπαϊκής λογικής, το κατάλαβα. Την άλλη φορά θ’ αγοράσω πανσέδες.
