Η τρομοκρατία απέναντι στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων

Νωρίς την Κυριακή το LGBTQΙ nightclub Pulse έγινε ο στόχος για ένα ακόμα αιματοκύλισμα στην ιστορία της Αμερικής αλλά και παγκοσμίως με στόχο άτομα LGBTQI και το θεμελιώδες δικαίωμα του καθενός στην ελεύθερη έκφραση.

Πενήντα άτομα που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο club σκοτώθηκαν ενώ 53 τραυματίστηκαν. Συνυπολογίζοντας και τις αναρίθμητες συνέπειες που έχει στον ψυχισμό όσων ήταν εκεί εκείνη τη μέρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από τα πιο απεχθή και αιματηρά εγκλήματα.

Αναφερόμενος στο Pulse Club ένας ιδιοκτήτης LGBTQ-friendly επιχείρησης λέει πως «Όταν περνούσες την πόρτα, η τρομοκρατία δεν είχε πια ισχύ, οι διακρίσεις δε σου έλεγαν τίποτα. Ήταν ένα μέρος όπου μπορούσες να είσαι ελεύθερος. Απλά να είσαι ελεύθερος».

Όταν κάτι τόσο αυτονόητο έχει ένα τόσο μεγάλο κόστος, παύει να θεωρείται πια αυτονόητο αλλά γίνεται αντικείμενο αγώνων και διεκδικήσεων που δεν περιορίζονται ατομικά αλλά πρέπει να αποκτούν κινηματική λογική όπως συνέβη με το LGBTQI κίνημα στην παγκόσμια ιστορία.

Πέρασαν μόλις δύο ημέρες από το Athens Pride όπου στόχος είναι να εκφραστεί η διαφορετικότητα που σε κάποιους κοστίζει ακόμα και τη ζωή.

Μαζί με τα θύματα του Ορλάντο, βρίσκονται τα θύματα όσων παραμένουν εγκλωβισμένοι στις δικές τους συγκρούσεις και δεν εκφράζουν το σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου με βάση το δικό τους βίωμα και εμπειρία.

Κανείς δεν υπάρχει «πιο ειδικός» από το ίδιο το άτομο για να κρίνει για τον εαυτό του και όταν η κοινωνία σε αναγκάζει να μπεις σε «στερεότυπα» και «στεγανά» αυτό καταπατά τα θεμελιώδη δικαιώματα του καθενός στην έκφραση.

H Colour Youth στην έκθεση αποτελεσμάτων του έργου «Πες το σ’ εμάς» αναφέρει πως καταγράφηκαν στην Ελλάδα συνολικά εκατόν ένα (101) περιστατικά βίας ή διακρίσεων, λόγω ταυτότητας φύλου, έκφρασης φύλου ή/και σεξουαλικού προσανατολισμού, με εκατόν σαράντα (140) θύματα και τουλάχιστον εκατόν ενενήντα τέσσερις (194) θύτες.

Η βία που ασκήθηκε έγινε ομαδικά ή ατομικά ενώ περιλάμβανε λεκτική επίθεση έως βιασμό. Περισσότερες πληροφορίες μπορούν να βρεθούν στην ιστοσελίδα του έργου www.pestosemas.com.

Αντίστοιχα ποσοστά μπορούν να παρατηρηθούν και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο όπου ενδεικτικά θα αναφερθούμε στην έρευνα που έγινε από την υπηρεσία Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. (www.fra.europe.eu) με σε συνολικό δείγμα 93.079 ατόμων που διέμεναν σε χώρα της Ε.Ε.

Συγκεκριμένα η έρευνα έδειξε πως σχεδόν οι μισοί από όσους συμμετείχαν στην έρευνα (47%) ανέφεραν ότι έχουν δεχτεί προσωπικά διακρίσεις ή παρενόχληση με κριτήριο το σεξουαλικό προσανατολισμό τους ενώ η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (59%) αναφέρει πως έχει δεχτεί επίθεση εξ αιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου.

Εάν μάλιστα δούμε και τα ποσοστά των ατόμων που έκρυβαν την ταυτότητα φύλου τους ή το σεξουαλικό τους προσανατολισμό, θα διαπιστώσουμε πως το 67% των LGBT ατόμων που συμμετείχαν αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα κατά τη σχολική περίοδο.

Τα παραπάνω είναι ενδεικτικά του πόσο η ρατσιστική βία υπάρχει και συνεχίζει να ασκείται στα άτομα ακόμα και στις «εξελιγμένες» κοινωνίες που καμιά φορά ακούμε πως «δεν υπάρχει λόγος να αναδεικνύεται το φαινόμενο των διακρίσεων μιας κι εμείς δεν τις βλέπουμε να γίνονται».

Αυτή η λογική είναι εξαιρετικά επικίνδυνη στο να συγκαλύπτονται διαρκώς περιστατικά που συμβαίνουν στη «διπλανή πόρτα» και αφορούν τη βία, τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση.

Από την εμπειρία των Proud Seniors Greece, νεοσύστατης οργάνωσης στον LGBTQI χώρο έχουν εξυπηρετηθεί περισσότερα από 50 άτομα ηλικίας πλέον των 50 ετών με αιτήματα που αφορούν την κοινωνικοποίησή τους, την επαφή με τον άλλο, τη βοήθεια σε κοινωνικά θέματα ή θέματα υγείας κ.ά.

Στην LGBTQI κοινότητα, ο αποκλεισμός δε γνωρίζει ηλικία. Μπορεί να συμβεί εξίσου στα σχολικά χρόνια αλλά και στα χρόνια της τρίτης ηλικίας όπου το άτομο μπορεί να μένει κλεισμένο στο σπίτι ή στο ίδρυμα.

Το να γερνάς ως LGBTQI άτομο στην Ελλάδα μπορεί να αποδειχθεί εξίσου δύσκολο με το να μεγαλώνεις σε ένα σχολείο που δε μπορείς να μιλήσεις.

Περνώντας τα 50 μπορεί να βρεθείς χωρίς δεσμούς με τη βιολογική οικογένεια, χωρίς σύντροφο ή χωρίς κοινωνικό περιβάλλον.

Η κοινωνία δεν επιτρέπει εύκολα ανάγκες πέρα από τη σωματική φροντίδα η οποία πολλές φορές γίνεται και αυτή κατ’ οίκον ή ελάχιστα. Ο χώρος για τη σεξουαλικότητα, την κοινωνική ενσωμάτωση, την πνευματική ανάπτυξη και καλλιέργεια περιορίζεται σημαντικά.

Το επόμενο βήμα για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων και την αντίσταση στην τρομοκρατία που φέρνει το γεγονός στο Ορλάντο είναι να μην αφήσεις το φόβο να κυριαρχήσει.

Κανείς δεν είναι μόνος του και ένας από τους στόχους είναι κανείς να μη μείνει μόνος. Είτε περιστοιχίζεσαι από το σύντροφό σου, είτε από την οικογένειά σου, είτε από τους φίλους σου αυτό δημιουργεί ένα δίχτυ ασφαλείας για να αντιμετωπίσεις το φόβο και να μην τον αφήνεις να σε παραλύει.

* Ψυχολόγος, Proud Seniors Greece, ΕΠΑΨΥ