Διασφάλιση των απαιτήσεων

Πράγματι, η συγκεκριμένη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, που θέσατε υπόψη μου, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αρκεί να λάβει κανείς υπόψη του ότι για την ικανοποίηση μιας αστικής αξίωσης, όπως είναι και η διεκδίκηση μισθών υπερημερίας των εργαζομένων από τον εργοδότη, δεν είναι αρκετή η έκδοση μιας ευνοϊκής δικαστικής απόφασης κατά του οφειλέτη.

Ο τελευταίος θα πρέπει να έχει επ’ ονόματί του επαρκή περιουσιακά στοιχεία, ώστε, σε περίπτωση μη εκούσιας συμμόρφωσής του, να υποχρεωθεί να καταβάλει τα επιδικασθέντα μέσω της διαδικασίας της αναγκαστικής εκτέλεσης. Το ζήτημα, όμως, αυτό περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν υπόχρεο δεν είναι ένα φυσικό, αλλά ένα νομικό πρόσωπο, μία ανώνυμη εταιρεία.

Σε μία τέτοια περίπτωση, δεν είναι ασύνηθες το νομικό πρόσωπο να είναι μηδενικής ή ασήμαντης περιουσιακής κατάστασης, σε αντίθεση με τους διοικούντες οι οποίοι να διαθέτουν μεγάλη ατομική περιουσία.

Η εν λόγω απόφαση αναγνώρισε «οφειλή εις ολόκληρον» ως προς την ευθύνη καταβολής των εργατικών αξιώσεων που επιδικάσθηκαν. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι είναι υποχρεωμένοι να τις ικανοποιήσουν, εκτός από το νομικό πρόσωπο, και όσοι το διοικούσαν, κι έτσι διασφαλίζεται η καταβολή τους.

Η παραδοχή αυτή έχει ευρύτερες νομικές διαστάσεις και αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την κρίση των ανώτερων δικαστηρίων, και ιδίως του Ακυρωτικού, το οποίο εκτιμώ ότι θα επιληφθεί της συγκεκριμένης υπόθεσης.

* Δικηγόρος Αθηνών