Ο Γούντι Αλεν δεν θα βρει ησυχία ούτε στην Ευρώπη τελικά. Η επίσημη πρεμιέρα του «Café Society» που άνοιξε και το 69ο Φεστιβάλ Κανών πέρασε· εκείνο που έμεινε είναι, ξανά, μια πικρή επίγευση για τη ζωή του σκηνοθέτη που, οπωσδήποτε ιδιοσυγκρασιακή, μοιάζει να προκαλεί ακόμα πάθη και λάθη.
Το περιστατικό πυροδοτήθηκε στην επίσημη τελετή έναρξης, όπου ο τελετάρχης ηθοποιός της Comedie Francaise (ο οποίος πρωταγωνιστεί στο «Elle» του Πολ Βερχόφεν δίπλα στην Ιζαμπέλ Ιπέρ, ταινία με θέμα τον βιασμό, που θα κάνει την πρεμιέρα της σε λίγες μέρες στο Φεστιβάλ) είπε ν’ αστειευτεί.
«Αγαπητέ κύριε, είναι πολύ ωραίο που γυρίζετε τόσες ταινίες στην Ευρώπη, ακόμα κι αν δεν καταδικάζεστε για βιασμό στις ΗΠΑ», είπε από σκηνής ο Λαφίτ, απλώνοντας την αμηχανία πάνω από την αίθουσα όπου οι προσκεκλημένοι ώς εκείνη τη στιγμή χειροκροτούσαν όρθιοι τον Γούντι Αλεν.
Ο σκηνοθέτης σχολίασε το «χιούμορ» του Λαφίτ την επόμενη μέρα, σε επίσημο γεύμα του Φεστιβάλ: «Επικροτώ πάντοτε τους κωμικούς που κάνουν τα αστεία που θέλουν. Δεν κρίνω ούτε λογοκρίνω κάποιον για τα αστεία του. Είμαι κωμικός κι εγώ και νιώθω ότι ο καθένας θα πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει τα αστεία που θέλει.
Χρειάζονται πολλά περισσότερα για να νιώσω προσβεβλημένος. Αυτό που πραγματικά με ενόχλησε χθες ήταν η διάρκεια του σόου πριν από την προβολή της ταινίας. Ξέρω ότι έχω κάνει μια ταινία που διαρκεί μιάμιση ώρα. Θα ήθελα η τελετή να διαρκέσει 20 λεπτά, το πολύ μισή ώρα. Δεν θέλω να κάθομαι μια ώρα για το σόου».
Σε υπεράσπιση του Γούντι έσπευσε η πρωταγωνίστριά του στο «Café Society», Μπλέικ Λάιβλι: «Νομίζω πως οποιοδήποτε αστείο για τον βιασμό, την ομοφοβία ή τον Χίτλερ δεν είναι αστείο. Νομίζω πως ήταν κάτι πολύ σκληρό για να το καταπιείς μέσα σε 30 δευτερόλεπτα. Τα κινηματογραφικά φεστιβάλ είναι τόσο όμορφα και σεβαστά μέρη για τις ταινίες και τους καλλιτέχνες! Αν ήμαστε στη δεκαετία του ’40, κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν ποτέ.
»Δεν μπορώ να φανταστώ τον Φρεντ Αστέρ και τον Μπινγκ Κρόσμπι να κάνουν κάτι τέτοιο. Ηταν απογοητευτικό περισσότερο για τους καλλιτέχνες στην αίθουσα πως κάποιος στη σκηνή έκανε αστεία για κάτι που δεν είναι αστείο».
Τελεία; Καθόλου. Ο Ρόναν Φάροου, γιος του Γούντι Αλεν και της Μία Φάροου, δημοσίευσε άρθρο στο έγκυρο The Hollywood Reporter, όπου ξαναφέρνει στην επιφάνεια τις κατηγορίες για την κακοποίηση της αδελφής του, Ντίλαν, από τον Γούντι. Και έπεται συνέχεια.
Το Φεστιβάλ Κανών έλαμψε σαν πυροτέχνημα με την παρουσία των συντελεστών του «Money Monster», της νέας ταινίας της Τζόντι Φόστερ, ένα πολιτικό θρίλερ με πρωταγωνιστές τον Τζορτζ Κλούνεϊ, την Τζούλια Ρόμπερτς, τον Τζακ Ο’Κόνελ και τον Ντόμινικ Κούπερ. Η ταινία παρακολουθεί έναν διάσημο τηλεπαρουσιαστή-οικονομικό αναλυτή, που βρίσκεται όμηρος μέσα στο στούντιο, κρατούμενος ενός άντρα που έχει πέσει θύμα του συστήματος. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ μίλησε στους δημοσιογράφους μετά την πρώτη προβολή της ταινίας με αιχμηρό πολιτικό λόγο.
«Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ», δήλωσε με σθένος. «Κι αυτό γιατί δεν θα αφήσουμε τον φόβο να πάρει τα ηνία της χώρας μας. Δεν θα φοβόμαστε τους μουσουλμάνους, δεν θα υποβιβάσουμε τις γυναίκες. Ο Τραμπ ήταν αποτέλεσμα των media.
»Ολοι ήθελαν τα νούμερά τους να ανέβουν. Τον έβγαζαν συνέχεια 24 ώρες το 24ωρο. Εκείνοι έχτισαν το προφίλ του. Ποιος μιλούσε για τους πρόσφυγες, που είναι η μεγαλύτερη κρίση στον κόσμο αυτή τη στιγμή; Κανείς. Ολες οι κάμερες είναι στραμμένες πάνω στον καραγκιόζη. Και κάπως όλα αυτά συνδέονται με την ταινία: έχουμε χάσει την πρόσβαση στα πραγματικά νέα».
Παραδόξως, η Τζούλια Ρόμπερτς βρέθηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Κανών και μοιάζει να το ευχαριστιέται: «Ολα είναι υπέροχα και λαμπερά και θεότρελα και χαοτικά! Είμαι ευτυχισμένη που παίρνω μέρος στη μεγάλη γιορτή του σινεμά. Μου αρέσει που είμαι με τον κολλητό μου, τον Τζορτζ, και την Κατρίνα που αγάπησα πολύ και τον Ντόμινικ που έπαιζε το αγόρι μου στο “Mona Lisa Smile” και την Τζόντι που θα ακολουθούσα παντού.
»Οπότε, όχι. Δεν νιώθω φόβο. Βέβαια χαίρομαι που έχω δίπλα μου τον Τζακ, ο οποίος πρέπει να είναι λίγο πιο πανικόβλητος από μένα!»
Οσο για την Τζόντι Φόστερ, η κάθε της επίσκεψη στο Φεστιβάλ φέρνει μαζί της τρυφερές νεανικές αναμνήσεις: «Οταν πρωτοήρθα στις Κάνες ήμουν 12 χρόνων» θυμήθηκε. «Είχαμε έρθει για τον “Ταξιτζή”, ο οποίος έφυγε και με τον Χρυσό Φοίνικα τότε.
»Δεν υπήρχε Palais des Festivals, το κόκκινο χαλί ήταν μπροστά στο ξενοδοχείο Κάρλτον. Ηταν χαοτική εμπειρία για μένα. Το να επιστρέφω 40 χρόνια μετά ως σκηνοθέτρια είναι μία μεγάλη τιμή. Γιατί οι Κάνες είναι ένα φεστιβάλ δημιουργών. Το ότι βρίσκεται το όνομά μου στο επίσημο πρόγραμμα ανάμεσα σε αυτά του Αλμοδόβαρ ή του Τζάρμους, είναι κάτι που με συγκινεί πολύ».
