Οσοι αποκεφαλίζουν ή ακρωτηριάζουν αγάλματα ασελγούν πάνω στο σώμα τους. Η σκληρότητα της πέτρας ή του μαρμάρου παύει όταν το καλέμι συναντιέται με τούτα τα υλικά, τα πλάθει, τα μορφοποιεί. Οσοι ασελγούν, προφανώς αγνοούν ότι τα αγάλματα έχουν πνοή μέσα τους, έχουν την ψυχή του καλλιτέχνη αλλά και αυτών που τα αντικρίζουν, τα θωπεύουν, τα προσέχουν.
Ούτε, μάλλον, έχουν ποτέ τους συνομιλήσει με τις μορφές των αγαλμάτων, με τον πολιτισμό και την Ιστορία (μας) ούτε, βέβαια, έχουν λουστεί από το φως τους (φως πένθους, αιωνιότητα πά ‘να πει). Ισως να βλέπουν πολλοί στ’ αγάλματα την ανθρώπινη ματαιοδοξία, την άσκοπη τέχνη που παλεύει να δαμάσει, να αποτρέψει τον θάνατο, να ξεπεράσει τη θνητότητα. Ισως.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα βεβηλώσουμε ή να αρνηθούμε την τέχνη· χωρίς την τελευταία πώς θα ήταν το ανθρώπινο είδος; Ενα θαύμα προσπαθούμε να θηρεύσουμε, να εγκωμιάσουμε, να δοξάσουμε μέσα από αγάλματα ή επινίκιους ύμνους -μέρες που ‘ναι- (θανάτω θάνατον πατήσας και λοιπά).
Η σιωπή των αγαλμάτων είναι ο λόγος τους, μ’ αυτήν επικοινωνούν, αυτή κινεί τα νεύρα του δικού μας τρόπου τού σκέπτεσθαι, του στοχασμού ακόμη και ποιος ξέρει τι άλλο (υπο)κινεί μέσα μας. Σιωπή που λοιδορεί τον θάνατο, τον ανίκητο εχθρό (ή μήπως φίλο;) του ανθρώπου.
Ολα τούτα (φως, πνοή, σιωπή) διαγράφουν την ακινησία των αγαλμάτων, τους προσδίδουν ενέργεια και δύναμη ωστική ώστε να συντροφεύουν τους διαβάτες και κάθε λογής περιπατητές-ερευνητές.
Χωρίς τα άκρα και την κεφαλή τους, παύει η αρτιμέλεια και αναδεικνύεται η βαρβαρότητα και η άγνοια· δεν φρικιούμε μπροστά σε τούτο το έγκλημα πολιτισμού, περνάμε αδιάφοροι μπροστά από τον βανδαλισμό, ακόμη και από την είδηση που αφορά τον βανδαλισμό. Γκρεμίζεται η πραγματικότητα ή μάλλον δημιουργούμε οι ίδιοι (οι βέβηλοι) μιαν άλλη, σκοτεινή, ερεβώδη, απεχθή, αποκρουστική, αποτροπαϊκή. Μια ακρωτηριασμένη πραγματικότητα.
Η ζωή παύει να δοξάζεται (να αγάλλεται, να αγάλλει), χάνει την τρισδιάστατη σύστασή της, την προσπάθειά της να ενώσει τον χρόνο με την ύπαρξη. Χάνουν και οι αγαλματουργοί, οι αγαλματοποιοί, τη διάθεσή τους, τη φαντασία τους· τραυματίζεται θανάσιμα η τέχνη.
Ακαλλιέργητοι και δολοφόνοι αγαλμάτων, να τι είμαστε αρκετοί εξ ημών, με διαστροφικές νοϊκές διεργασίες (και ψυχικές, ναι, βεβαίως). Μπορεί να διαφωνεί κανείς με τη λογική ή την ιδεολογία της ύπαρξης αγαλμάτων, αλλά από τη στιγμή που υπάρχουν δεν μας φταίνε σε τίποτα τα καημένα, τα άδολα. Μεγάλος είναι ο πόνος τους, ακόμη μεγαλύτερος όμως ο φανατισμός των αποκεφαλιστών, ακρωτηριαστών, τι να πεις…
