Ενα νέο αφήγημα του καλού τραπεζίτη Προβόπουλου

«Το θέμα ήταν γνωστό σε όλους από το 2009», υποστηρίζει τώρα ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος -και πλέον στέλεχος της «Eurobank»- Γιώργος Προβόπουλος,  επιχειρώντας να διασκεδάσει τις εύλογες  αντιδράσεις που προκάλεσαν οι πρόσφατες… αντιστασιακές του δηλώσεις για την ύπαρξη έκθεσης του ΔΝΤ από το 2008 που προέβλεπε ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος θα ανέλθει στο 800% (!) του ΑΕΠ εξαιτίας των αναλογιστικών ελλειμμάτων του ελληνικού ασφαλιστικού συτήματος . Σε ομιλία του ο κ. Προβόπουλος είχε αναφέρει ότι το 2008 είχε ζήτησε από το ΔΝΤ να μην δημοσιευτεί η σχετική έκθεση, για να προστατεύσει τότε τη χώρα και το υπεύθυνο για την επερχόμενη χρεοκοπία πολιτικό της προσωπικό.

Ο κ. Προβόπουλος με σημερινή ανάρτηση του στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ισχυρίζεται τα εξής: «Επειδή αρκετοί δεν κατάλαβαν η έκαναν πως δεν κατάλαβαν τι ακριβώς είπα σε πρόσφατη ομιλία μου, ιδού η σχετική μελέτη του Δ.Ν.Τ του Ιουλίου 2009, τα ονόματα των συγγραφέων και η σχετική περικοπή στην σελ. 15 της μελέτης, ιδιαίτερα η παράγραφος με τίτλο: Debt. Η μελέτη αυτή έχει αναρτηθεί από το Δ.Ν.Τ. Αρά όλοι όφειλαν από τότε να γνωρίζουν τα όσα πρόσφατα υπενθύμισα γύρω από το θέμα. Κι σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται για αποκάλυψη δίκη μου, όπως κάποιοι ισχυρίζονται. Το θέμα ήταν γνωστό τοις πάσι από το 2009».

Η ανάρτηση- απάντηση του κ. Προβόπουλου «επειδή αρκετοί δεν κατάλαβαν η έκαναν πως δεν κατάλαβαν τι ακριβώς είπα», δημοσιεύτηκε αμέσως και παντού στα ελληνικά Μέσα, ασχολίαστη, ως θέσφατο, χωρίς ίχνος αναφοράς σε ποιους και για ποια πράγματα αισθάνθηκε την ανάγκη να απαντήσει. Είναι και αυτό ένα δείγμα των εξαιρετικών δημοσίων σχέσεων του τραπεζίτη.

Ο τραπεζίτης προσπαθεί να μαζέψει τώρα το πυροτέχνημα για το «κρυφό χρέος» που έριξε πριν λίγες ημέρες, όταν ισχυρίστηκε ότι το Μάιο του 2008 ο γνωστός και μη εξαιρετέος Μπομπ Τράα του ΔΝΤ ήθελε να δημοσιεύσει έκθεση που τοποθετούσε το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας (φανερό και «κρυφό») στο 800%! Είχε πει ακόμη ότι «παρακάλεσε» να μην δημοσιευθεί η έκθεση γιατί «θα γινόταν χαμός». Και ισχυρίστηκε ότι τα… παρακάλια του εισακούστηκαν και η έκθεση δεν δημοσιεύτηκε. Τώρα που το πυροτέχνημα του γύρισε μπούμερανγκ τα μαζεύει και λέει ότι η έκθεση τελικά δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2009 και άρα τα περί 800% ήταν «γνωστά τοις πάσι» και δεν απέκρυψε τίποτα τότε ούτε αποκάλυψε σήμερα κάτι. Γιατί τα μαζεύει;

Τα μαζεύει διότι υπήρξαν προβλήματα στο αφήγημά του. Πρώτον, το Μάιο του 2008 που ο ίδιος είπε ότι θα έβγαινε η έκθεση του ΔΝΤ δεν ήταν ακόμη διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, αλλά διευθύνων σύμβουλος της «Τράπεζας Πειραιώς». Δεύτερον, ακόμη και με την ιδιότητα του διοικητή της ΤτΕ που απέκτησε στο τέλος Ιουνίου του 2008, φαίνεται μάλλον απίθανο να είχε τη δύναμη να επιβάλει την άποψή του στο ΔΝΤ, όποτε μάλλον πουλάει τζάμπα μαγκιά, αλλά ακόμη και αν την είχε αυτή τη δύναμη, η απόκρυψη θα εξυπηρετούσε την κυβέρνηση Καραμανλή που τον είχε διορίσει στην ΤτΕ και όχι τον Έλληνα πολίτη (άρα πάνε περίπατο τα περί ανεξαρτησίας της ΤτΕ).

Όμως και το νέο αφήγημά του έχει κενά: η έκθεση όντως δημοσιεύτηκε και η δύο γραμμών αναφορά στην τερατώδη εκτίμηση του χρέους πέρασε απαρατήρητη. Τζάμπα λοιπόν προέταξε το στήθος του και «υποχρεώθηκε» στον κ. Τράα για την «απόκρυψη» της έκθεσης  (έστω και για ένα χρόνο). Αλλά γιατί δεν «έγινε χαμός»; Γιατί η εκτίμηση ότι το φανερό και κρυφό χρέος θα φτάσει το 800% αφορά το έτος 2060 με ένα σωρό υποθέσεις. Και όλοι ξέρουν, πρώτα από όλους οι αγορές, ότι τέτοιες εκτιμήσεις έχουν καθαρά ιδεολογική και εργαλειακή χρήση (να πιεστούν οι κυβερνήσεις για περικοπές στις συντάξεις) και καμία άλλη πρακτική ή θεωρητική αξία.

Το σημαντικότερο επομένως παραμένει: Με ποια ιδιότητα και με ποιο στόχο ο Γιώργος Προβόπουλος, προσπάθησε όπως είπε πριν λίγες μέρες να κρύψει από τον ελληνικό λαό, τη δυσμενή και όντως υπερβολική έκθεση του κ. Τράα (ΔΝΤ) για το ελληνικό χρέος και τα ελλείμματα που εκείνη την εποχή μεγάλωναν αληθινά και επικίνδυνα. Διότι όπως αποδεικνύεται το σύστημα εξουσίας παρότι είχε επίγνωση της επερχόμενης έκρηξης της «φούσκας» επέλεξε την Ομερτά. Επειδή απλούστατα ήταν ενσυνείδητα, ως φαίνεται, βυθισμένο στην καλοπέρασή του και δεν είχε κανένα λόγο να σταματήσει τα αεριτζίδικα μπόνους και τα κέρδη του από την υπερχρέωση της χώρας και του τραπεζικού συστήματος -η οποία εξυπηρετούσε παράλληλα και τους εξαγωγικούς και άλλους κερδοσκοπικούς σκοπούς των ισχυρών της Ε.Ε. Διότι ο «χαμός» που ήθελε να αποφύγει ο κ. Προβόπουλος, ήρθε λίγο αργότερα με το δημόσιο έλλειμμα να αποδεικνύεται ότι είχε εκτιναχθεί στο 15% του ΑΕΠ και έτσι να ανέβουν τα spreads και να μας πάνε οι δανειστές και την τρόικα Εσωτερικού στην ταξικά μεροληπτική λιτότητα των Μνημονίων, που ακόμα πληρώνουν τα λαϊκά και τα μικρομεσαία στρώματα και πιο πολύ απ’ όλους η νέα γενιά. Αλλά τι τους νοιάζει τους ανθρώπους του παλιού συστήματος, πολιτικούς, στελέχη, επιχειρηματίες, εμπειρογνώμονες, τραπεζίτες, με τα δισ. ευρώ στους λογαριασμούς τους στις ξένες τράπεζες; Αυτοί συνεχίζουν την καριέρα τους, σαν να μην τρέχει τίποτα.

Αντί λοιπόν, να ψάχνουμε το κάθε αυθαίρετο «αναλογιστικό χρέος» του κάθε κυρίου Τράα,  ας δούμε το κρυφό χρέος που δημιουργούσε την ίδια εποχή ο ίδιος ο κ. Προβόπουλος, με την ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου της «Πειραιώς», όπως και οι άλλοι συνάδελφοί του τραπεζίτες, και το οποίο έγινε πραγματικό και φανερό χρέος λίγα χρόνια αργότερα. Είναι τα «κόκκινα δάνεια» των 100 και πλέον δισ. ευρώ, τα θαλασσοδάνεια που χορηγούσε το ελληνικό τραπεζικό σύστημα σε επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας (που σε πολλές περιπτώσεις ήταν και μέτοχοι των ίδιων των τραπεζών από τις οποίες έπαιρναν τα δάνεια), τα δανεικά κι αγύριστα σε ομίλους ΜΜΕ αλλά και προσωπικά στους μετόχους τους, τα δανεικά και αγύριστα σε ξενοδόχους που ενώ είναι ο κλάδος που πάει καλά παρά την κρίση το ποσοστό των «κόκκινων δανείων» τους ξεπερνά αυτό των προβληματικών κλάδων. Είναι και τα δάνεια σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για τα οποία  απαλλάχθηκαν αναδρομικά από κάθε ευθύνη ο κ. Προβόπουλος και οι συνάδελφοί του που τα έδωσαν, τα άφθονα στεγαστικά δάνεια σε μια αγορά ακινήτων φούσκα.

Όλα αυτά πληρώθηκαν και ξαναπληρώθηκαν από τον ελληνικό λαό με τις διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, των οποίων οι διοικήσεις παρέμειναν ουσιαστικά οι ίδιες. Αλλά τα δεκάδες δισ. ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών δεν είναι ένα υποθετικό νούμερο, είναι ένα ποσό που έχει περάσει ολόκληρο στο δημόσιο χρέος της χώρας μας, στον απλό Έλληνα πολίτη και ιδίως τον χαμηλόμισθο και χαμηλοσυνταξιούχο, που δεν επωφελήθηκε καθόλου την εποχή της ευημερίας και που πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα την εποχή της κρίσης.

Να δούμε αν θα υπάρξει και τρίτο μέρος, στα αφηγήματα του καλού τραπεζίτη Προβόπουλου. Ίσως μια ερώτηση στο ΔΝΤ για το αν είναι πάγια πρακτική να αποκρύπτουν εκθέσεις κατόπιν «παρακλήσεων» των κεντρικών τραπεζιτών να αποσαφήνιζε τα πράγματα…