efsyn.gr , Δημήτρης Αγγελίδης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Με ένα λιτό σημείωμα στη σελίδα τους στο Facebook, οι No Borders, η συλλογικότητα που στάθηκε όσο κανείς δίπλα στον Ισμαΐλ Ταλάας τους δύσκολους μήνες του εγκλωβισμού του ίδιου και της οικογένειάς του στην Ελλάδα, τον αποχαιρέτησαν σήμερα, Κυριακή, στο τελευταίο του ταξίδι: «Καλό ταξίδι Ισμαΐλ μας».

Ο Ισμαΐλ έφυγε από τη ζωή ύστερα από μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω τη γυναίκα του και πέντε παιδιά.  

Όπως έγραφε το Σάββατο η «Εφ.Συν.» («Όταν ο Ισμαΐλ συνάντησε την… Αγάπη», 28/5/2016), ο ένας γιος βρίσκεται στην Σουηδία εδώ και επτά μήνες, όπου έκανε αίτημα για άσυλο και περιμένει την απόφαση των σουηδικών αρχών.

Επιθυμία του Ισμαΐλ, της γυναίκας του και των τριών ανήλικων κοριτσιών του ήταν να μπορέσουν να βρεθούν όλοι μαζί στη Σουηδία, εξ’ ού και την Πέμπτη κατάφεραν, ύστερα από κινητοποίηση πολλών ανθρώπων, να καταθέσουν αίτημα στην Υπηρεσία Ασύλου για οικογενειακή επανένωση στη Σουηδία με τη διαδικασία του κατεπείγοντος.  

Άλλος ένας γιος τους βρίσκεται στην Τουρκία.

Η  περιπέτεια του Ισμαΐλ στην Ελλάδα είναι ενδεικτική για την έλλειψη πρόσβασης σε νοσοκομειακή φροντίδα των προσφύγων που δεν έχουν ενταχθεί ακόμα στην διαδικασία Ασύλου, διαδικασία που καθυστερεί για τη μεγάλη πλειονότητα των προσφύγων, που δικαιούνται νοσοκομειακή φροντίδα μόνο σε περιπτώσεις επειγόντων περιστατικών.

 Όπως έλεγαν στην «Εφ.Συν.» δικηγόροι από το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, η πρόσβαση στο σύστημα υγείας για τους πρόσφυγες που δεν έχουν ενταχθεί στη διαδικασία προκαταγραφής του αιτήματος ασύλου είναι πολύ δύσκολη και γίνεται ακόμα δυσκολότερη αν δεν έχουν την υποστήριξη αλληλέγγυων ομάδων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τρία νοσοκομεία αρνήθηκαν τη νοσηλεία του Ισμαΐλ, σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις με προσβλητική και απαξιωτική  συμπεριφορά εκ μέρους της διοίκησης και του προσωπικού, και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα είχε καταφέρει να νοσηλευτεί στο Αττικόν ή αν θα είχε γίνει δεκτός στην υπηρεσία Ασύλου, χωρίς τις υπεράνθρωπες προσπάθειες της Αγάπης Καρυστινού από τους No Borders, προσπάθειες που κινητοποίησαν συλλογικότητες, ΜΚΟ, και ανθρώπους στα υπουργεία Μεταναστευτικής Πολιτικής και Υγείας.