Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Όποιος νικά τους άλλους είναι δυνατός. Όποιος νικά τον εαυτό του είναι ισχυρός. Κι όποιος ξέρει ότι όταν πεθάνει δεν θα καταστραφεί, είναι αιώνιος» Λάο Τσε

Δεν είναι και τόσο συχνό το φαινόμενο να δημιουργούνται κάποια αγωνιστικά δεδομένα που να συνιστούν κάτι το αξιοσημείωτο και το πεπερασμένο σε σχέση με τα καθιερωμένα. Η σπουδαία και ιστορικών διαστάσεων επιτυχία της Σεβίλλης να φτάσει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στην κατάκτηση του Europa League είναι μια υπόθεση που ξεφεύγει από την απλή στατιστική καταγραφή και τον «προβλεπόμενο» εκθειασμό ενός κατορθώματος που έχει να επαναληφθεί στο ευρωπαϊκό διασυλλογικό ποδόσφαιρο από τα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Με τη «σχέση έρωτα», τότε, ανάμεσα στη Μπάγερν Μονάχου των τριών συνεχόμενων θριάμβων (1974,1975,1976) και στην «κούπα» του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. H Lady Hope πιστώνει την ενεστωτική «πειρατεία» της Σεβίλλης στην ίδια και όχι σε κάποια συγκυριακή “θεότητα”…

Eδώ, κορυφαία κλαμπ του ποδοσφαίρου της Ευρώπης (επομένως και του παγκόσμιου γίγνεσθαι), και δεν μπορούν να φτάσουν σε ένα απλό repeat στο Champions League. Aπό το 1990 και την πολύ μεγάλη Μίλαν εκείνης της εποχής έχει ομάδα να στεφθεί ξανά Πρωταθλήτρια Ευρώπης σε «κολλητές» σεζόν.

Νομίζει κανείς πώς είναι εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο στην άλλη διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ; Πρέπει να σκεφτούμε κιόλας πως πολλές νικήτριες του «δεύτερου» θεσμού την επόμενη χρονιά ανέβαιναν «πίστα» και συμμετείχαν στη μεγαλύτερη διοργάνωση. Η Σεβίλλη των σημερινών 3 συνεχόμενων τίτλων είχε «προειδοποιήσει» πως «έρχεται» δέκα χρόνια πριν, όταν είχε πάρει τα δύο πρώτα -και αυτά συνεχόμενα. Ο ανταγωνισμός, αναλογικά, στο Europa League είναι μεγάλος και αυτό κάνει ακόμα σημαντικότερο το επίτευγμα των Ανδαλουσιανών.

Το θέμα είναι, βέβαια, πως ενυπάρχει ακόμα ο κίνδυνος η συγκεκριμένη ομάδα να κερδίσει τις εντυπώσεις, να τιμηθεί και να εξυμνηθεί, αλλά να μην τη συμπεριλάβουν ποτέ οι περισσότεροι στα κορυφαία κλαμπ του διαχρονικού ευρωπαϊκού ανταγωνισμού. Όχι γιατί την αντιπαθούν, ούτε γιατί υποστηρίζει η πλειοψηφία άλλες ομάδες.

Αλλά, γιατί δυστυχώς στο άτυπο χρηματιστήριο των «τιμών», χωρίς καμία ευθύνη της «μετράει» περισσότερο το Champions League και η Primera Division. Για αυτό οι περισσότεροι ίσως θεωρούν μέσα τους -στο σήμερα- την Ατλέτικο Μαδρίτης μεγαλύτερο κλαμπ από τη Σεβίλλη. Πρέπει άραγε να τη νοιάζουν την ίδια αυτά; Ίσως ναι, ίσως όχι. Μπορεί αν θέλει να βάλει άλλους στόχους, πιο υψηλούς. Σε κάθε περίπτωση, έμεινε στην Ιστορία και αυτό είναι που μετράει προς το παρόν..

Και η Σεβίλλη, και η Βιγιαρεάλ, και η Ατλέτικο Μαδρίτης, και η Ρεάλ Μαδρίτης, και η Μπαρτσελόνα (ας τις βάλει ο καθένας με όποια σειρά θέλει…), αποτελούν πάντως τις τμηματικές συνιστώσες μιας συνισταμένης που “προελαύνει” και «λεηλατεί».

Του ισπανικού διασυλλογικού ποδοσφαίρου, που και φέτος τοποθέτησε τη σημαία του πιο ψηλά από όλες.  Πέρυσι, και τα δύο τρόπαια κατέληξαν στην Ισπανία (Μπαρτσελόνα και Σεβίλλη). Πρόπερσι, τα ίδια (Ρεάλ Μ. και Σεβίλλη)… Φέτος, ξανά, πριν καν γίνει ο τελικός του Champions League… Όλη η υπόλοιπη Ευρώπη πρέπει, και να κοιτάει πώς θα βελτιωθεί η ίδια, αλλά και το πώς θα αντιμετωπίσει τους «κουρσάρους» των ευρωπαϊκών Κυπέλλων…