Οι Κάνες είναι αλλιώτικες φέτος –δεν είναι μόνο η πυκνή συννεφιά που ξεσπά σε δυνατές βροχές κάθε λίγο, δυσκολεύοντας όχι μόνο μια καλή εμφάνιση στο κόκκινο χαλί, αλλά και κάθε πτυχή της καθημερινότητας ενός Φεστιβάλ φτιαγμένου για ήλιο.
Είναι, κυρίως, η αίσθηση των αυξημένων μέτρων ασφαλείας, που είναι εμφανής παντού: ακόμα και στους παπαράτσι, που αναγκάζονται να στήσουν τα καρεκλάκια, σκαμπό και σκαλάκια τους πέρα από το προστατευτικό κιγκλίδωμα έξω από το Palais des Festivals (οι τηλεφακοί να είναι καλά!).
Σ’ αυτό το κλίμα, ο Γούντι Αλεν ανέλαβε να δώσει το σήμα εκκίνησης και το έκανε λουσμένος στο φως. «Εγώ δεν φοβάμαι τώρα την τρομοκρατία -δήλωσε-, τη φοβόμουν ανέκαθεν, έτσι κι αλλιώς, είμαι υποχόνδριος και στους τρομοκράτες!».
Η νέα ταινία του, το «Café Society», με πρωταγωνιστές τους Τζέσι Αϊζενμπεργκ, Κρίστεν Στιούαρτ, Στιβ Καρέλ και Μπλέικ Λάιβλι, χωρίς να είναι ένα από τα φιλμ που φορούν κόκκινο σημαιάκι στη φιλμογραφία του, είναι ωστόσο ένα έργο αγάπης για το όνειρο και για το σινεμά (ταυτόσημα, άλλωστε), μια γλυκόπικρη κομεντί με μαγευτικές στιγμές.
Στην ιστορία, που εκτυλίσσεται στον Μεσοπόλεμο, ο νεαρός Μπόμπι μετακομίζει από το Μπρονξ της Νέας Υόρκης στο Λος Αντζελες, θέλοντας να μπει στη βιομηχανία του Χόλιγουντ, με τη βοήθεια του θείου του που είναι ατζέντης. Εκεί θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί τη γραμματέα Βόνι κι αυτή η μη σχέση θα καθορίσει τη ζωή του.
«Οταν σουρουπώνει στα Χόλιγουντ Χιλς, όλα παίρνουν μια πατίνα σαν του τεκνικολόρ», σχολιάζει στην πρώτη σκηνή ο αφηγητής, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Γούντι Αλεν. Και είναι η φράση που δίνει κατεύθυνση σ’ ολόκληρη την ταινία.
Η φαντασμαγορία μιας άλλης εποχής, ένα ρομάντζο της χαμένης αθωότητας, ένα σενάριο από εκείνα που ο Γούντι Αλεν σκιτσάρει με χαρακτηριστική ευκολία, ωστόσο με στιγμές αληθινά χαριτωμένες κι έξυπνες.
Δυνατή εβραϊκή σάτιρα (δικαιωματικά) και, κυρίως, η γλυκιά μελαγχολία της γνώσης ότι κάποια όνειρα ξετυλίγονται σε μια παράλληλη πορεία, σ’ ένα άλλο σύμπαν που δεν είναι το πραγματικό. Οπως στο σινεμά.
Εκείνο, ωστόσο, που είναι αληθινά μεγαλειώδες στην 47η ταινία του Γούντι Αλεν, αλλά την πρώτη γυρισμένη ψηφιακά, με μια Sony CineAlta F65, είναι η δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας Βιτόριο Στοράρο (τρία Οσκαρ με «Αποκάλυψη Τώρα», «Οι Κόκκινοι» και «Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας»), που, στα 76 του χρόνια, καταφέρνει νεωτερισμούς που δεν μπορεί να διανοηθεί ο πιο ευφάνταστος νέος συνάδελφός του.
Η σκηνή όπου οι δυο εραστές συνειδητοποιούν ότι το ρεύμα στο δωμάτιο έχει πέσει, μένουν στο σκοτάδι και μετακινούνται στο τραπέζι της γωνίας που φωτίζεται από δυο κεριά, θα μείνει στην ανθολογία μονόλεπτων αριστουργημάτων.
Ο Γούντι Αλεν, ο Στοράρο και οι λαμπεροί πρωταγωνιστές της ταινίας βρέθηκαν στις Κάνες και μίλησαν στον Τύπο. Ο Γούντι Αλεν μεμιάς αγκάλιασε την ακαταμάχητα ρομαντική του φύση: «Πάντα πίστευα ότι είμαι ρομαντικός» είπε. «Αν ρωτήσετε βέβαια τις γυναίκες της ζωής μου, δεν το πιστεύουν όλες αυτό.
Επίσης, κάποιες μπορεί να με χαρακτηρίσουν ρομαντικό, όμως όχι με την έννοια του Κλαρκ Γκέιμπλ, περισσότερο μ’ αυτήν του “ανόητα ρομαντικού”. Ομως εγώ έβλεπα πάντα ρομαντικά τη ζωή, τη Νέα Υόρκη, την αγάπη. Μεγάλωσα με ταινίες του Χόλιγουντ, βλέπω τη ζωή μέσα από τον ρομαντισμό των παλιών ταινιών. Δεν μπορώ να μη γυρίζω ρομαντικές ταινίες. Ετσι είμαι κουρδισμένος».
Για τον πρωταγωνιστή του, τον Τζέσι Αϊζενμπεργκ, είχε να μιλήσει μόνο με θαυμασμό: «Ο Μπόμπι του Τζέσι Αϊζενμπεργκ δεν θεωρώ ότι μου μοιάζει. Ποτέ δεν πήγα στο Χόλιγουντ για να κάνω καριέρα.
Ποτέ δεν γνώρισα μια γυναίκα εκεί. Δεν έχω μεγάλη οικογένεια. Οπότε δεν σκηνοθέτησα τον Τζέσι να μου “μοιάζει”. Δεν λέω ποτέ στους ηθοποιούς τι να κάνουν. Αν ήμουν νεότερος, θα έπαιζα τον ρόλο. Το γεγονός όμως ότι ο Τζέσι είναι πιο σύνθετος και καλός ηθοποιός από εμένα, έδωσε μεγαλύτερο βάθος και επίπεδα στον χαρακτήρα. Είναι αστείο που λένε ότι μου μοιάζει. Τον θεωρώ σπουδαίο ηθοποιό και τον ευχαριστώ που έπαιξε τον ρόλο».
Εχοντας σκηνοθετήσει 47 ταινίες μέσα σε 50 χρόνια (από το «What’s Up, Tiger Lily» του 1966), ο Γούντι Αλεν δεν έχει φυσικά καμιά πρόθεση να επιβραδύνει τον ρυθμό του: «Είμαι 80 χρόνων; Δεν το πιστεύω!», αναφώνησε μπροστά στους δημοσιογράφους. «Αισθάνομαι πάρα πολύ νέος. Τρώω καλά, κοιμάμαι καλά, έχω καλά γονίδια.
»Ο πατέρας μου πέθανε στα 100, το ίδιο και η μητέρα μου. Είμαι σίγουρος ότι μια μέρα θα ξυπνήσω το πρωί και θα πάθω εγκεφαλικό. Θα είμαι ένας γέρος σε αναπηρική καρέκλα και θα λέτε, “τον θυμάσαι αυτόν; Κάποτε ήταν ο Γούντι Αλεν”. Αλλά μέχρι τότε θα γυρίζω ταινίες».
