Το ΔΝΤ έδωσε ολόκληρη την πρότασή του για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Το γεγονός αυτό, εξ αντικειμένου, αλλάζει τα δεδομένα πριν από τη σημερινή συνεδρίαση του Eurogroup και αποτελεί την κορύφωση των ζυμώσεων που προηγήθηκαν, με σπουδαιότερη τη συνάντηση του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών, Τζακ Λιου, με τον πρόεδρο του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, στη σύνοδο της «Ομάδας των 7» στην Ιαπωνία.
Είναι φανερό ότι με επίκεντρο το χρέος της Ελλάδας ξετυλίγεται μια αντιπαράθεση θέσεων και συμφερόντων ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, όπου στη μία πλευρά κυρίαρχος είναι ο ρόλος των ΗΠΑ και στην άλλη καθοριστικός παράγοντας είναι η Γερμανία. Θα ήταν παρακινδυνευμένο να αναζητήσει κανείς τώρα όλες τις συνισταμένες της αντιπαράθεσης.
Το βέβαιο είναι πως οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ πετάνε το γάντι στους Ευρωπαίους με μια σαφή, συγκεκριμένη και με μετρήσιμα αποτελέσματα πρόταση που μειώνει αισθητά το βάρος της εξυπηρέτησης του χρέους πάνω στην ελληνική οικονομία.
Αντίθετα, η εμμονή της Γερμανίας για αναβολή της όποιας ουσιαστικής λύσης -στην καλύτερη περίπτωση- μετά τις γερμανικές εκλογές του 2017 ουσιαστικά κρατάει τη χώρα μας στην ύφεση και πολλαπλασιάζει τα προβλήματά της, τη στιγμή που έχουν εξαντληθεί οι αντοχές της οικονομίας με όλα τα συνακόλουθα.
Με αυτή την έννοια -και με δεδομένο ότι έχει αποκλειστεί το «κούρεμα» του χρέους- η πρόταση του ΔΝΤ είναι η μόνη, από τις προτεινόμενες, εφικτή και ουσιαστική, λύση για την Ελλάδα. Ψευδαισθήσεις, όμως, δεν πρέπει να υπάρχουν. Η πρόταση του Ταμείου κοστίζει ακριβά, με την έννοια ότι η χώρα θα παραμείνει εξαρτημένη από τους δανειστές της ώς το 2060 –και ακόμη περισσότερο.
Το συμπέρασμα είναι ότι τα ψέματα τέλειωσαν και οι Ευρωπαίοι πρέπει, επιτέλους, να αποφασίσουν, καθώς στα δικά τους χέρια βρίσκεται το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους.
Τι θα πράξουν θα το ξέρουμε σήμερα το βράδυ, όταν θα μάθουμε τις αποφάσεις του Eurogroup. Οι επιλογές είναι δύο: ή παράταση της ελληνικής κρίσης ή αντίστροφη μέτρηση προς την έξοδο.
