Πριν από πολλά χρόνια έκανα μια έρευνα στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» για το βιβλίο στην Ελλάδα. Κάπου τα βρήκα μπαστούνια με το εισαγόμενο βιβλίο. Αδύνατον να υπολογιστεί η έκτασή του, διότι οι τραπεζικοί κωδικοί του (έτσι τα έλεγαν τότε αυτά τα πράγματα, που τα έλεγχε η Τράπεζα της Ελλάδος) ήταν ένα ανακάτεμα όλων των ειδών γραφείου που δεν έβρισκες άκρη: βιβλία, χαρτικά, ξύστρες, γομολάστιχες, μέχρι πινέλα ζωγραφικής, μην τα πολυλογώ… έχανες τον μπούσουλα.
Εξήγησα τη συγκεκριμένη δυσκολία στον αρχισυντάκτη. «Σκάνδαλο!», αναφώνησε εντυπωσιασμένος (ο «λαβύρινθος» ήταν όντως εντυπωσιακός). «Κάτι χειρότερο από σκάνδαλο», απάντησα. «Πρόκειται για μεγάλη…» και πρόφερα τη συνήθη τρισύλλαβη λέξη.
Είπανε όσα είπανε για πιστωτικά γεγονότα και λοιπά ο Τόμσεν με τη Βελκουλέσκου –απ’ ό,τι είδα χθες στην «Εφ.Συν.» ανάμεσα ήταν και η Πέτροβα της τεχνικής ομάδας του ΔΝΤ–, τα αποκάλυψε (και πολύ καλά έκανε) το WikiLeaks. Διαμαρτυρήθηκε ο Ελληνας πρωθυπουργός (καλά έκανε και αυτός) στη διευθύντρια του ΔΝΤ, αυτή του απάντησε ότι το ΔΝΤ δεν κάνει πολιτική με διαρροές (κακώς, γιατί τρόποι «πειθούς» σαν αυτούς που κουβέντιασαν Τόμσεν και Βελκουλέσκου, φαίνεται ότι στο ΔΝΤ τούς έχουν για πρωινό καφεδάκι).
Το γιατί τους έχουν για πρωινό καφεδάκι είναι το ζήτημα. Αλλά και κατά πόσο οι διάφοροι Τόμσεν και Βελκουλέσκου δεσμεύονται, όχι γι’ αυτά που λένε στις «μεταξύ» τους συζητήσεις, αλλά γι’ αυτά που εισηγούνται στο ΔΝΤ και αυτό τα εφαρμόζει σε χώρες όπως η Ελλάδα. Πόσο ανακλητά και αναθεωρήσιμα είναι σε περίπτωση λάθους, ποιες οι κυρώσεις σ’ αυτούς που τα σχεδίασαν και ποιες οι επανορθώσεις σ’ αυτούς που τα υπέστησαν.
Πού λογοδοτούν εν τέλει, όταν συμβαίνει (και έχει συμβεί) να παίρνουν χώρες στον λαιμό τους. Αλλιώς είναι μία συνήθης… και ακόμα μία φάση στις δύσκολες διαπραγματεύσεις που έξι χρόνια εξελίσσονται…
