Θα συμφωνήσω με την υπόθεση ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ότι αν πέσει η κυβέρνηση, τούτο θα οφείλεται στα εξής: την απειρία της, την ανικανότητά της και την εγκληματική της αδιαφορία.
Θα ‘πρεπε να προσθέσει: την εξουσιομανία πολλών, συμπεριλαμβανομένης της οίησης του πρωθυπουργού («κατάφερα στα σαράντα μου να γίνω πρωθυπουργός»)· την αλαζονεία που φανερώνουν πολλοί όταν μιλάνε στην τηλεόραση απαξιωτικά και υποτιμητικά για όλους τους «αντιπάλους» τους· τέλος, την εχθρική στάση που κρατούν απέναντι σε όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου, στα κοινωνικά κινήματα και λοιπά.
Μόνοι αυτοί, οι άμεμπτοι και απέναντί τους όκωσπερ σάρμα εική κεχυμένων ο κοινωνικός κόσμος, σαν ένα βουνό σκουπίδια πεταμένοι (όλοι μας) εδώ κι εκεί (παραφράζοντας Ηράκλειτο: ὅκωσπερ σάρμα εἰκῆ κεχυμένων ὁ κάλλιστος κόσμος…).
Κατά παράδοξο(;) τρόπο οι ακόμη αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί της κυβέρνησης (ένας μάλιστα δήλωσε περήφανος: εγώ είμαι κομμουνιστής!), όσοι τέλος πάντων δηλώνουν ότι είναι αριστεροί, έχουν σαν ευαγγέλιο μια αρχή που έχει εκπηγάσει από έναν φανατικό πολέμιο της Αριστεράς, έναν ευφυή νομικό και πολιτικό, που όμως ήταν ακραίος φιλοναζιστής, τον Καρλ Σμιτ, που διατύπωσε την άποψη ότι όλα στη ζωή βασίζονται στο δίπολο-αρχή «φίλος-αντίμαχος». Ολες οι «πραγματικές» κατ’ αυτόν κοινωνικές σχέσεις, αλλά και αυτές μεταξύ εθνών και κρατών, διέπονται απ’ αυτήν την αναπόδραστη αρχή.
Πρόκειται για πρωτόγονη αρχή. Είπε γι’ αυτήν ένας μεγάλος Ολλανδός ιστορικός, συγγραφέας (Γιόχαν Χουιζίνγκα) ενός από τα σημαντικότερα βιβλία («Ο άνθρωπος και το παιχνίδι») που έχουν γραφεί ποτέ: «Δεν γνωρίζω θλιβερότερη ή βαθύτερη έκπτωση του ανθρώπινου λογικού από τη βάρβαρη και οικτρή πλάνη του Schmitt σχετικά με την αρχή “φίλος-αντίμαχος”… Μόνο υπερβαίνοντας αυτήν την αξιοθρήνητη σχέση φίλου-αντιμάχου θα εισέλθει η ανθρωπότητα στην αξιοπρέπεια της ανθρώπινης κατάστασης».
Τούτη η θλιβερή αρχή έχει διαποτίσει τους πάντες που κατέλαβαν την εξουσία και πολύ περισσότερο (;) όσους τους υποστηρίζουν (χωρίς επιχειρήματα πλέον). Το έχει διατυμπανίσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός: Ή θα τους λιώσουμε ή θα μας λιώσουν! Το ακούμε οι περισσότεροι στην καθημερινότητά μας.
Οσοι τυχόν διαφωνούμε (πώς τολμάμε, αλήθεια;) γινόμαστε αυτομάτως εχθροί της κυβέρνησης και εχθροί της Αριστεράς, είμαστε «χειρότεροι» από τους δεξιούς, απεργαζόμαστε σκοτεινά σχέδια για την πτώση της και άλλα, ιλαρά μεν ανατριχιαστικά δε σε ό,τι αφορά τη δημοκρατική συνείδηση. Πάει κατά διαόλου (και δεν ανοίγει μύτη…) η όποια ένσταση, η οποιαδήποτε κριτική.
Βρε, άνθρωποι του Θεού (του λαού έστω) ουδείς επιβουλεύεται (από όσους τη στήριξαν) την κυβέρνηση. Λέμε μόνο να δείξει σοβαρότητα, να δουλέψουν, να πασχίσουν, να υποστείλουν την αμετροέπεια και την αλαζονεία, να πάψουν να μας βλέπουν σαν εχθρούς. Κινδυνεύει πραγματικά η δημοκρατία από τέτοια μυαλά, από τέτοιους στόκους. Δεν βλάπτει μια σταγόνα αυτοεκτίμησης και αυτοκριτικής· αντιθέτως!
