Μπορεί ο απόηχος να είναι πιο ουσιαστικός για το dna μιας κατάστασης από το ίδιο το πρωτογενές υλικό; Ναι. Η Lady Hοpe κατέγραψε άλλη μια ιδιομορφία του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Γιατί, ενώ από της Κυριακής το πρωινό η ΑΕΚ έπρεπε να ασχολείται με τον Ηρακλή, ο Ολυμπιακός με την Άντερλεχτ, οι θεσμικοί κάθε είδους με τις επόμενες υποχρεώσεις και οι φίλοι των δύο ομάδων με τη διαχείριση των συναισθημάτων τους, άλλαξε το mood. Ανακοινώσεις, μπηχτές, χαρακτηρισμοί, “μισές αλήθειες”, πλάγιος πόλεμος και “καλογεροπουλιάδα” δίχως σταματημό…
[… Οι περισσότεροι άνθρωποι, στατιστικά, προσεγγίζουν το ποδόσφαιρο από τη σκοπιά του οπαδού, ενώ οι ηγεσίες από αυτήν του “συμφεροντολογικού φανατισμού”. Η ευχέρεια ορισμένων, δε, να ανακαλύπτουν και να προωθούν πειστικές επιχειρηματολογίες θα φανέρωνε και αυξημένη εξυπνάδα, αν δεν ήταν η ανάγκη να την “πεις στον άλλον” που αποδυναμώνει την οξύνοια των περιστάσεων.
Το Ολυμπιακός-ΑΕΚ είναι πια αυτό που προαλειφόταν από το καλοκαίρι του 2013 κιόλας: το βασικό ντέρμπι των καιρών. Όπως ήταν το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός μέχρι να ξεφτίσει η πολυμετοχικότητα, όπως ήταν το Ολυμπιακός-ΑΕΚ όταν ο Ντούσαν Μπάγεβιτς έκανε την πρώτη του θητεία με την κόκκινη φόρμα, όπως ήταν το Παναθηναϊκός-ΑΕΚ επί “καπετάνιου” Γ. Βαρδινογιάννη και διδύμου Μελισσανίδη-Καρρά, και πάει λέγοντας. Αποκτάει πια τη δική του μενταλιτέ με τις εκθέσεις των παρατηρητών, τα σφυρίγματα των διαιτητών, τα δημοσιεύματα του οπαδικού τύπου, τα “βουβά βίντεο”, τα πορίσματα των “ουδέτερων” να αποτελούν “τμήματα της σάρκας” του όλου “οργανισμού”…
Σύγχρονο επαγγελματικό ποδόσφαιρο σημαίνει αποδοτική οικονομική διαχείριση και εξεύρεση πόρων για τα έξτρα που θα “κάνουν τη διαφορά”. Αφού τα μοντέλα “λαϊκής συμμετοχής” εξέπνευσαν λίγο μετά την προώθηση τους στον “αέρα της πραγματικής ζωής” από τους εμπνευστές τους (σε καταστατικές διακηρύξεις με αρχή, μέση και τέλος…), οι μεγάλες ομάδες “πέφτουν στα χέρια” οικονομικών μεγαλοπαραγόντων. Για να σκεφτούμε, όμως, κάτι. Ας κάνουμε μια σύντομη υπόθεση εργασίας. Αν κάποιος μεσάζοντας προσεγγίσει τίποτα ξένα επενδυτικά funds (sic) ή κάποιους επιφανείς επιχειρηματίες της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου (βιομήχανους, εφοπλιστές, ανθρώπους του κατασκευαστικού κλάδου, μεγαλοεκδότες, κλπ) και τους ζητήσει να επενδύσουν στο ποδόσφαιρο της Ελλάδας, θα τους πει άραγε εξαρχής τα “ιδιαίτερα προαπαιτούμενα”; Θα τους εξηγήσει ότι για να είναι “ελκυστικό το προϊόν” θα πρέπει να κάνεις πόλεμο (με πραγματικά “στρατιωτικά μέσα”) για να είναι οι διαιτησίες 50αρίσιες (50-50); Θα τους πει ότι θα πρέπει να μπλέξουν με ανθρώπους που -υπό διαφορετικές συνθήκες- δεν θα αποτελούσαν ποτέ συνειδητή επιλογή κοινωνικού περίγυρου;…]
Η Lady Hope έδωσε μόνη της την απάντηση. Όχι, δεν θα τους τα έλεγαν ποτέ αυτά. Είναι αχρείαστα. Γιατί, τα ξέρουν ήδη. Γιατί, αυτή ειναι η αιτία που οι πόρτες στη συντριπτική πλειοψηφία παραμένουν κλειστές. Έτσι, το ποδόσφαιρο παραμένει υπόθεση συγκεκριμένων ανθρώπων, που όχι μόνο δεν έχουν πρόβλημα με όλα αυτά αλλά γνωρίζουν και πως να τα “κουλαντρίζουν”. Ειδάλλως, θα ξεμέναμε με διάφορους Κινέζους επενδυτές, τίποτα Σαουδάραβες συναδέλφους τους, τίποτα Τσάκες… Θα είχαμε να ασχοληθούμε με σίριαλ τύπου Βιντιάδη (όχι του Μεγακλή) και διάφορα άλλα “σότα” που προβλήθηκαν σε avant premiere “φάση” στο παρελθόν ανεξαρτήτως χρωματικών χροιών. Ας είναι. Ας παραφράσουμε έναν από τους ικανότερους διαχειριστές του όλου περιβάλλοντος, τον Σωκράτη Κόκκαλη (“σπουδαγμένου σε Ανατολή και Δύση”): “αυτό το ποδόσφαιρο έχουμε”, ας μάθουμε να το διαχειριζόμαστε κι εμείς…
