Το ραντεβού κλείστηκε σε μια ταβέρνα στα Πετράλωνα. Να βρεθούν επιτέλους, να τα πουν, να θυμηθούν. Παλιοί αθλητές του βόλεϊ και του χάντμπολ, με μέση ηλικία τα 60. Παλαίμαχοι, δηλαδή, να σας πω ψιθυριστά, μην το ακούσουν και θυμώσουν γιατί εκείνη τη στιγμή ζούσαν την εφηβεία τους.
Οι δικοί μου «άσσοι του γηπέδου» κινούνται σε άλλη αλήθεια από αυτήν που αναζήτησε στην ομότιτλη ταινία του ο Βασίλης Γεωργιάδης, που σαν σήμερα, το 1956, ξεκίνησε η προβολή της, σε σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλλη, μουσική Αργύρη Κουνάδη και με πρωταγωνιστές αθλητές του ποδοσφαίρου, μεγάλα ονόματα της εποχής.
Οι δικοί μου είχαν χρόνια -τουλάχιστον ορισμένοι από αυτούς- να βρεθούν. Αγκαλιές, φιλιά κι εκείνα τα λόγια φιλοφρόνησης, δηλωτικά όμως αγάπης: «Ιδιος είσαι, ρε μπαγάσα», «πάντα όμορφη, κοριτσάκι μου»… Ωσπου βγήκαν από τις τσέπες οι παλιές φωτογραφίες, οι μαρτυριάρες, με τα χαμόγελα να αντανακλούν πάνω στα παρκέ των γηπέδων.
Αμείλικτος κι ανίκητος ο χρόνος. Το γνωρίζουν, γι’ αυτό το πρώτο χωρίς τσούγκρισμα ποτηράκι ήταν για συναθλητές και φίλους που χάθηκαν νωρίς. Μετά, λίγα περιληπτικά για τη ζωή του ο καθένας, για τα παιδιά τους, για τα ύπουλα προβλήματα υγείας…
Χειροκροτήθηκε θερμά αλλά και με περιπαικτικά υπονοούμενα όποιος μετρούσε ακόμα χρόνια με τον/την σύζυγο, παίρνανε τάχα μου ανάσες ελευθερίας οι χωρισμένοι… Σαράντα χρόνια «καθεμέρας» ειπώθηκαν με μιαν ανάσα, όπως είναι πράγματι η ζωή μας. Κι άρχισαν να ρέουν όπως το κρασί οι αναμνήσεις.
Στην κεφαλή καθόταν ο «πατριάρχης του χάντμπολ», ο Τάσος Δανήλος, που πριν στήσει την πρώτη ομάδα χάντμπολ στην Ελλάδα ήταν προπονητής του βόλεϊ. Και γύρω τα παιδιά του. Ο Γιάννης, η Χρυσάνθη, η Αμαλία, ο Γιώργος, η Λένα, η Ρούλα, ο Κώστας, ο Χρίστος.
Και θυμήθηκαν τις στρωματσάδες τους, τα παιχνίδια (αθλητικά κι ερωτικά), τα καρφιά που σκότωναν μπεκάτσες…
Με συγκίνηση φιλήθηκαν και χαιρετήθηκαν στο τέλος, με την υπόσχεση να ξαναβρεθούν, να κλείσουν ένα ματσάκι βόλεϊ αλλά «σε φιλέ του τένις». Και γύρισε ο καθένας στη δική καθημερινότητα, στη δουλειά που πάει δεν πάει, στην πετσοκομμένη σύνταξη, στους φόβους του για την υγεία του, για τα παιδιά του.
«Γεια σου, παιδιά!!!» όπως φώναζε ο Αγγελός μου.
-320x213.png)
