Για δεύτερη φορά μέσα στην τρέχουσα καλλιτεχνική περίοδο εμφανίστηκε στο υπερχρεωμένο Μέγαρο Μουσικής η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ υπό τον Ζούμπιν Μέτα˙ αυτή τη φορά στο έντυπο πρόγραμμα δεν υπήρχε αναφορά σε χορηγία από τον γνωστό-άγνωστο «Ελληνα του εξωτερικού που επιθυμεί η δωρεά του να μείνει ανώνυμη».
Στην κατάμεστη αίθουσα, ο ογδοντάχρονος Ινδός αρχιμουσικός διηύθυνε δύο συναυλίες με διαφορετικά προγράμματα. Παρακολουθήσαμε την πρώτη, που ήταν εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στη γαλλική μουσική, αποκομίζοντας πολύ καλές εντυπώσεις (31/1/2016). Στη δεύτερη δόθηκαν μια εισαγωγή του Βέμπερ, η «Συμφωνία αρ. 6, Παθητική» του Τσαϊκόφσκι και τρεις άριες από όπερες των Μότσαρτ, Βέρντι και Ροσίνι με την Ελληνίδα υψίφωνο Χριστίνα Πουλίτση (1/2/2015).
Στο πρώτο μισό της βραδιάς ακούστηκαν το συμφωνικό ποίημα «Το βαλς» και η δεύτερη σουίτα από το χορόδραμα «Δάφνις και Χλόη» του Μορίς Ραβέλ. Σε εντυπωσιακά πολυμελή ανάπτυξη, η ισραηλινή ορχήστρα φανέρωσε για ακόμη μία φορά τις μοναδικές ποιότητές της: τον αψεγάδιαστο συντονισμό του όλου και των διαφόρων υποομάδων, τις εξαιρετικές ποιότητες ήχου -διαβαθμίσεις δυναμικής, διαφάνεια, χρώμα κ.λπ.- και βεβαίως τις θαυμάσιες συνεισφορές των επιμέρους μουσικών, ειδικά στα ξύλινα και χάλκινα πνευστά.
Τις ποιότητες αυτές, ιδανικές για έργα αντιπροσωπευτικά του λεγόμενου μουσικού ιμπρεσιονισμού, αξιοποίησε απόλυτα ο Μέτα διαπλάθοντας ερμηνείες στις οποίες δέσποζε ο ηχητικός αισθησιασμός, η πτητικότητα του ήχου, η εικαστική υπαινικτικότητα της συμφωνικής αφήγησης, οι έντονες, τραχιές αντιθέσεις ταχυτήτων και δυναμικής στις κορυφώσεις.
Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη «Συμφωνία αρ. 3» του Καμίγ Σεν-Σανς, εμβληματικό έργο του ώριμου γαλλικού ρομαντισμού που, βεβαίως, ανήκει σε τελείως διαφορετικό ηχητικό σύμπαν. Τη θαυμάσια ερμηνεία όρισαν εδώ ο συνδυασμός μεστού, χυμώδους συμφωνικού ήχου με κατάλληλη διάπλαση της φραστικής: ρωμαλέα και μυώδης, νευρώδης και ορμητική στα σημεία δράσης, πλατιά αλλά πάντα σφριγηλή στις παραγράφους όπου κυριαρχεί η ροή της μελωδίας.
Την ποιότητα του ακροάματος συμπλήρωσαν το καλοζυγιασμένο χτίσιμο και ο ισορροπημένος τονισμός των κορυφώσεων, οι καίρια χρονισμένες στίξεις, οι καλά υπογραμμισμένες αντιθέσεις, οι πλούσιες φωτοσκιάσεις στη δυναμική, η σαφής, ευανάγνωστη παραγραφοποίηση δοσμένη μέσα από διαφοροποιήσεις ταχυτήτων ή ρευστότητας.
Στο α λα Μπακανάλ οργιαστικό Allegro moderato κυριάρχησε το βίαιο, κοφτό παίξιμο των εγχόρδων, ενώ στο μεγαλόπρεπο καταληκτικό Maestoso αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής αναδείχτηκε ο μεταλλικός βρυχηθμός του τεράστιου εκκλησιαστικού οργάνου, γεμίζοντας τη μουσική με τους απαραίτητους δοξαστικούς τόνους.
-320x213.jpg)
