«Ολες οι εποχές είναι για περιοδικά»

Ενα καινούργιο πολιτικό περιοδικό έκανε την εμφάνισή του στα περίπτερα από την προηγούμενη Παρασκευή. Λέγεται «The Greek Report» και τις… συστάσεις μάς τις κάνει ο Χριστόφορος Κάσδαγλης, ο ένας από τους τέσσερις της συντακτικής ομάδας – οι άλλοι τρεις είναι η Αναστασία Λαμπρία, ο Χάρης Καρανίκας και ο Νικόλας Λεοντόπουλος.

«Τo Greek Report είναι δεκαπενθήμερο περιοδικό που δίνει έμφαση στη δημοσιογραφική έρευνα και την τεκμηρίωση, με υψηλή αισθητική και ποιοτικό λόγο», λέει. «Δεν έχει αναστολές να αναφερθεί στα μεγάλα θέματα της διαπλοκής και δεν κρύβει λόγια. Το μεγάλο του στοίχημα είναι ότι, αν και πολιτικό περιοδικό, δεν διαθέτει προκαθορισμένο πολιτικό στίγμα. Το ρεπορτάζ προσδιορίζει την άποψη και όχι η άποψη το ρεπορτάζ. Προσπάθησα να τα πω με λίγα λόγια, αν και για μένα το Greek Report είναι ένα ολόκληρο σύμπαν».

Η ταυτότητά του περιλαμβάνει σταθερά γύρω στα 25 άτομα, δημοσιογράφους και μη. Δάφνη Κουγέα, Χρήστος Ιωάννου, Μαρία Λούκα, Αριάδνη Λουκάκου, Δημήτρης Μπούνιας, Βασιλική Σιούτη, Δήμητρα Τριανταφύλλου, Μίνα Μουστάκα κ.ά. Εκδότης είναι ο Κ.Α. Παπαδόπουλος και το περιοδικό το βγάζουν οι «Εκδόσεις Ποταμός». Η τιμή του είναι στα 5 ευρώ.

«Περιμένουμε δημοσιογράφους και φωτογράφους να αρχίσουν σύντομα να μας χτυπάνε την πόρτα και να μας προτείνουν συνεργασίες – θέματα καλά και τεκμηριωμένα που δεν μπορούν να δημοσιεύσουν αλλού», επισημαίνει ο Χριστόφορος Κάσδαγλης. «Τα οικονομικά μας είναι μέτρια αλλά, τουλάχιστον, καθαρά. Οχι δημόσιες προμήθειες και εργολαβίες, όχι ξέπλυμα χρήματος.

Στόχος μας είναι να καλύψουμε ένα κενό που χάσκει στον χώρο των ΜΜΕ. Κι όσο κι αν φαίνεται υπερφίαλο, θα θέλαμε επίσης το περιοδικό να κατορθώσει να βγάζει κάποια κέρδη, αποδεικνύοντας ότι η επαγγελματική δημοσιογραφία έχει, παρά την κρίση, τη δυνατότητα να υπάρξει και να αναπτυχθεί».

Το μέγα ερώτημα επανέρχεται διαρκώς τα τελευταία χρόνια: Είναι τώρα εποχή για περιοδικά; Ο Χριστόφορος δεν έχει ενδοιασμούς: «Ολες οι εποχές είναι για περιοδικά. Αν η ερώτηση έχει να κάνει με τη διεθνή τάση υποχώρησης του έντυπου Τύπου, η απάντηση είναι πως ναι, ένα χάρτινο περιοδικό μπορεί να αντέξει, εφόσον υπάρχουν αρχές, δημοσιογραφικό πείσμα κι επαγγελματισμός».

• Ωραία, όλες οι εποχές είναι για περιοδικά, ας το δεχτούμε. Υπάρχει όμως ερευνητική δημοσιογραφία σήμερα;

Δημοσιογραφία ίσον έρευνα, τελεία και παύλα. Κανονικά δηλαδή θα έπρεπε να μιλάμε για ταυτολογία. Αλλά ξέρεις και ξέρω ότι δεν είναι έτσι, η κατευθυνόμενη δημοσιογραφία είναι σήμερα ο κανόνας. Πάντα ήταν, απλώς σήμερα τα προβλήματα έχουν οξυνθεί στο έπακρο -παράλληλα και οι εξαρτήσεις του Τύπου- και η απουσία διερεύνησής τους συνιστά μείζον πολιτικό και κοινωνικό έλλειμμα.

Εχουμε δει «έγκυρα» ΜΜΕ να αποσιωπούν θέματα κρίσιμα για την κοινωνία και, βέβαια, μεγάλα σκάνδαλα. Εχουμε δει να αποσιωπάται σημαντική αποκάλυψη που αφορά μεγάλο επιχειρηματικό όμιλο, αλλά να δημοσιεύεται με «ενθουσιασμό» η διάψευσή της! Και μη νομίζεις, δεν πρόκειται μόνο για το φαινόμενο της διαπλοκής.

Είναι επίσης η ρουτίνα, η απώλεια της αυτοπεποίθησης, αυτή η αίσθηση που έχουν πλέον πάρα πολλοί συνάδελφοι ότι το παιχνίδι της δημοσιογραφίας έχει χαθεί και δεν μένει παρά μόνο το «επάγγελμα» – αν υπάρχει κι αυτό. Και είναι βέβαια και το άτιμο το copy/paste που έχει γίνει βασικός τρόπος δημοσιογραφικής έκφρασης στο διαδίκτυο – και όχι μόνο.

• Τελευταία ερώτηση: Τώρα που η διαφήμιση παίζει καθοριστικό ρόλο στα ΜΜΕ, πόσο εύκολο είναι να κάνεις ερευνητική δημοσιογραφία;

Δυσκολάκι – δεν τρέφουμε αυταπάτες. Αλλά και πάλι νομίζω ότι, αν επιμείνεις, υπάρχει μια χαραμάδα στην οποία μπορείς να χωθείς και να τη διευρύνεις. Αν ένα μέσο είναι ενδιαφέρον, αν καλύπτει ένα πραγματικό κενό, αν έχει πράγματα να αποκαλύψει, να συσχετίσει και να εξηγήσει, μπορεί να κερδίσει μια κρίσιμη μάζα τακτικών αναγνωστών.

Και ίσως τότε οι κανόνες του παιχνιδιού να αλλάξουν, γιατί και η διαφήμιση για να αποδώσει θέλει το κατάλληλο περιβάλλον. Και τι πιο κατάλληλο από ένα περιβάλλον όπου κατοικούν συναρπαστικές αφηγήσεις και εικόνες, αισθητική απόλαυση και αξιοπιστία;