«Ο Στέφανος Στεφάνου δεν υπήρξε “ένας από τους πολλούς της ελληνικής Αριστεράς”, όπως με μετριοφροσύνη σημείωνε στον τίτλο του τελευταίου του βιβλίου, αλλά μοναδικός και ένα από τα τελευταία υποδείγματα γνήσιου αγωνιστή του ελληνικού εργατικού κινήματος· ο ακάματος νεολαίος μαχητής για τις σοσιαλιστικές ιδέες εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια.
»Μέλος της ΟΚΝΕ, της ΕΠΟΝ, της Νεολαίας της ΕΔΑ, της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΔΑ, ανήκει πια, από την 1η του μήνα, στο πάνθεον των μεγάλων μορφών της ελληνικής Αριστεράς.
»Ογδόντα χρόνια στο κίνημα, από τα οποία τα είκοσι και πλέον σε εξορίες και φυλακές του μετεμφυλιακού κράτους». Από τον αποχαιρετισμό στον Στέφανο της Εταιρείας Μελέτης Αριστερής Νεολαίας, της οποίας υπήρξε εκ των πρωτεργατών, όπως επίσης και του Αρχείου Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας.
»Γεννήθηκε στο Σουφλί το 1926 ο Στέφανος (που όταν κατάλαβα την ταύτιση ονόματος και επωνύμου τον έλεγα «οι δύο Στέφανοι»…).
Η μετεμφυλιακή/προδικτατορική πολιτική του δράση εντοπίζεται στη Θεσσαλονίκη, όπου ξεχωρίζει η συμβολή του στην άνδρωση της νεολαίας της ΕΔΑ και, μετέπειτα, των Λαμπράκηδων. Από την εξορία της Λέρου, με τη διάσπαση του ΚΚΕ το ’68, ακολούθησε το «ανανεωτικό ρεύμα», αλλά μετά τη μεταπολίτευση παρέμεινε ανένταχτος αριστερός.
Με πείσμονα εργατικότητα, στιβαρή παιδεία και υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό του εξελίχθηκε, μετά τη μεταπολίτευση, σε «όνομα» του χώρου των διορθωτών και επιμελητών εκδόσεων (αποκλειστικός, επί μεγάλο διάστημα, διορθωτής/επιμελητής των σημαντικών εκδόσεων του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας), αλλά και με αξιόλογο συγγραφικό έργο και ο ίδιος.
Φίλος με τα δύο μεγάλα μου αδέλφια, χάρηκα να τον γνωρίσω μετά τη μεταπολίτευση (μικρά διαστήματα και σε γραφεία διορθώσεων), να τύχω των θερμών ενθαρρύνσεών του, που αφειδώς προσέφερε στους νέους, και να περιβληθώ, ένας στους πολλούς, το ζείδωρο χαμόγελό του, το ανεξίτηλο…
