O παππούς Χρήστος ήταν γύρω στα εβδομηνταφεύγα. Κάθε χρόνο η μία του κόρη, που ζούσε στη Θεσσαλονίκη, καλούσε όλη την οικογένεια να την επισκεφθούν. Οι μισοί ήταν στην Αθήνα και οι υπόλοιποι, μεταξύ των οποίων και ο παππούς Χρήστος, παρέμεναν στο χωριό τους, την Αγρα της Λέσβου.
Συμπρωτεύουσα η Θεσσαλονίκη, πάντα είχαν ένα σωρό πράγματα να δουν και να κάνουν, με αποτέλεσμα ο παππούς Χρήστος να μένει αρκετά μόνος στο σπίτι. Κάθε τόσο τον ρωτούσαν αν θέλει νερό να του φέρουν. Ηταν και ο αγαπημένος τους. Με απίστευτο χιούμορ, καυστικό, αγρίτικο. Τον επόμενο χρόνο, στο ίδιο κάλεσμα, ο παππούς αρνήθηκε να πάει, λέγοντας: «Ασε. Αν είναι για νερό, δε διψάω».
Από τον παππού Χρήστο έφταναν ιστορίες για την Κατοχή, το ελληνοαλβανικό μέτωπο. Αν κάποιος έχει σταθεί τυχερός και έχει ακούσει προφορικές ζωντανές αφηγήσεις, καταλαβαίνει πολύ καλά τη διαφορά του μύθου από το παραμύθι, της ιστορίας από την προσωπική ανάμνηση.
Και κυρίως το πώς μας δίνεται η επίσημη ιστορία, όπως δεν προλαβαίνουμε να τη μάθουμε στα σχολεία, για τον Β’ Παγκόσμιο, τον Εμφύλιο και δώθε. Εβδομήντα χρόνια ήταν μια ολόκληρη ζωή για τον παππού Χρήστο (καθώς δεν ζει πλέον), αλλά μια σταγόνα στον ιστορικό χρόνο, οπότε ούτε ο πρώτος έχει δικαιολογία να ξεχάσει ούτε ο νεότερος να προσπεράσει.
Ισως γι’ αυτό να είναι τόσο σημαντικά, ευρήματα, όπως τα προσωπικά ημερολόγια ανθρώπων που έζησαν τις δεκαετίες εκείνες, πέρα, στις συνοριακές γραμμές και στα πεδία αντίστασης και που χάθηκαν κάπου στα «πέρα» και τα «δώθε», μεταξύ ατομικής συνείδησης και εθνικών διαπραγματεύσεων για τη «σωτηρία της χώρας» εν έτει 2010 και… δώθε.
Στο ημερολόγιο ελληνοϊταλικού πολέμου του Χρίστου Ν. Πέτρου Μεσογείτη (εκδ. Δημοτική Βιβλιοθήκη Καλυβίων Δήμου Σαρωνικού, σε παραγωγή ΑΩ εκδόσεων) διαβάζουμε (δείτε περισσότερα στο σημερινό αφιέρωμα της «Εφ.Συν.»): «Αθήνα, Απρίλιος 1941: Τα γερμανικά αεροπλάνα σχίζουν κάθε στιγμή βαρβαρικά τον ήσυχον αττικό αιθέρα, όπως σχίζει την ψυχή μας η βαρβαρική ιταμότης του κατακτητού. Τον ατενίζουμε με μια αγέρωχη ψυχρότητα, που τον πειράζει.
»Τον ατενίζουν μάλλον με περιφρόνησι οι φωτεινοί αιώνες και ο άφθαρτος πολιτισμός, που άνθησε στη γη αυτή, όπως ατενίζουν με την ίδια περιφρόνησι τα ιερά μάρμαρα της Ακροπόλεως την σημαία του αγκυλωτού σταυρού, που κρέμασαν εκεί πάνω και που την ριπίζουν όχι οι λεπτές αττικές πνοές, αλλά ο σίφουνας της εκδικήσεως, του αναθέματος και της κατάρας.»
Για το πώς ατενίζουν τις κατά καιρούς τρόικες και τετρατρόικες και συμμαζεμό δεν έχουν, τα μάρμαρα σήμερα, να το πω δεν ξέρω. Ούτε αν διαθέτουν «αγέρωχη ψυχρότητα» οι υπουργοί που αναγκάζονται να συνομιλούν μαζί τους. Αυτό που ξέρω είναι πως η απάντηση του Αλέξη Τσίπρα προς τους εμπνευστές των σχεδίων καταστροφής της χώρας, μεταξύ των οποίων είναι το Βερολίνο, ο Β. Σόιμπλε και το ΔΝΤ, με τον Γάλλο πρόεδρο στο πλάι του, ήταν πως η Ελλάδα έχει υπογράψει συμφωνία και «όχι σύμφωνο παράδοσης της κυριαρχίας της».
Αυτό που επίσης ξέρω είναι πως ζητούν και άλλα και άλλα και ακόμη περισσότερα και πως είναι απολύτως έτοιμοι να τα λάβουν, με κάθε τίμημα, ακόμη κι αν δεν έχουμε υπογράψει «σύμφωνο παράδοσης της χώρας». Θα μας δώσουν, λέει, τα 2 δισ. αν γίνουν όσα πρέπει – αν γίνουν, τότε βράσ’ τα Χαράλαμπε. Η μάλλον, βράσ’ τα κυρ Χρήστο. Που με την ιστορία στην πλάτη, το χιούμορ στη γλώσσα και τη σκέψη στο μυαλό, δίνει την καλύτερη απάντηση και από πρωθυπουργούς και από προέδρους και από ΔΝΤάδες: «Ασε, αν είναι για νερό, δε διψάω».
