Τα πολλαπλά αιματηρά χτυπήματα της περασμένης Παρασκευής στο Παρίσι δεν ήταν τυφλά χτυπήματα φανατικών. Αντιθέτως, φαίνεται να αποτελούν μια συντονισμένη αντεπίθεση του λεγόμενου «Ισλαμικού κράτους» του Ιράκ και της Συρίας (ISIS) και να αποτελούν τμήμα ενός καλά οργανωμένου σχεδίου, με πολλαπλούς στόχους και πολλαπλούς αποδέκτες.
Ετσι, η επιλογή της Γαλλίας μοιάζει να έγινε διότι μάλλον υπάρχουν περισσότεροι πυρήνες φανατικών ισλαμιστών από ό,τι σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, άρα η πραγματοποίηση των τρομοκρατικών επιθέσεων ήταν ευκολότερη.
Η επιλογή του τόπου, επίσης, δεν ήταν τυχαία, αφού σε ένα στάδιο συγκεντρώνονται πλήθη, επομένως η επίθεση θα είχε πολύ περισσότερα θύματα από ό,τι μια βόμβα στο παρισινό μετρό για παράδειγμα. Επιπλέον, ο πανικός των θεατών θα προκαλούσε ακόμα περισσότερα θύματα, ενώ οι εκρήξεις των βομβών που είχαν τοποθετηθεί σε κοντινά σημεία θα προκαλούσαν το πλήρες χάος.
Ο πρώτος στόχος των τρομοκρατικών επιθέσεων του ISIS στο Παρίσι, επομένως, ήταν να τρομοκρατήσει τον πληθυσμό και να κάνει επίδειξη ισχύος: «Χτυπάμε δυνατά, χτυπάμε οποτεδήποτε, χτυπάμε παντού. Πουθενά δεν είστε ασφαλείς ούτε και θα είστε ποτέ».
Ομως ο στόχος αυτός δεν αφορούσε μόνο τη Γαλλία αλλά όλες τις χώρες που εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στη συριακή κρίση.
Πρόκειται για μια πρόκληση που -εκ πρώτης όψεως- οδηγεί τη Δύση σε αδιέξοδο: εάν δεν απαντήσει άμεσα με χερσαίες επιχειρήσεις στη Συρία, τότε φαίνεται αδύναμη.
Εάν το κάνει, τότε, όπως δείχνουν όλα τα ιστορικά ανάλογα προηγούμενα, θα ηττηθεί, όπως θα ηττηθούν, στρατιωτικά και πολιτικά, και οι τοπικοί και περιφερειακοί της σύμμαχοι.
Υπέρ της άποψης αυτής συνηγορεί, άλλωστε, και το γεγονός της διπλής βομβιστικής επίθεσης που έγινε την Πέμπτη σε σιιτική συνοικία της Βηρυτού, που θεωρείται προπύργιο της Χεζμπολάχ, άνδρες της οποίας μάχονται στο πλευρό των κυβερνητικών συριακών δυνάμεων. Πρόκειται για την πλέον αιματηρή επίθεση που έγινε στον Λίβανο από το 1990, όταν έληξε ο δεκαπενταετής πόλεμος στη χώρα.
Η εμπλοκή της Δύσης σε έναν εκ των προτέρων χαμένο πόλεμο θα ενδυνάμωνε το ISIS.
Αφενός επειδή θα ενίσχυε τα αντιδυτικά αισθήματα στην περιοχή, και άρα ο φανατικός ισλαμισμός θα γινόταν σε πολλούς ελκυστικότερος από ό,τι τα δυτικά πρότυπα των «σταυροφόρων που καταδυναστεύουν επί αιώνες τους μουσουλμάνους».
Αφετέρου διότι μια χερσαία στρατιωτική εμπλοκή θα μπορούσε να δημιουργήσει ένταση στις σχέσεις των Δυτικών με τους Ρώσους αλλά, κυρίως, να ακυρώσει τις διπλωματικές προσπάθειες για πολιτική επίλυση της συριακής κρίσης που ήδη έχουν αρχίσει.
Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν ό,τι καλύτερο για το ISIS, δεδομένου ότι ο εμφύλιος στη Συρία θα συνεχιζόταν, διευκολύνοντας έτσι την εδραίωσή του αλλά και την περαιτέρω εδαφική επέκτασή του.
Αυτό με τη σειρά του θα παρέπεμπε στις καλένδες την πολιτική επίλυση της συριακής κρίσης, επιτείνοντας το χάος σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή αλλά και στον μεσογειακό -τουλάχιστον- Νότο.
Προκαλώντας και εκφοβίζοντας, το ISIS προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι παντοδύναμο.
Στην πραγματικότητα όμως, εκείνο που διαφαίνεται είναι ο πανικός του μπροστά στο ενδεχόμενο να βρεθεί μια πολιτική λύση στη συριακή κρίση, διότι μια πολιτική λύση -χωρίς εθνοτικούς ή θρησκευτικούς αποκλεισμούς στη Συρία- είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η αιματοχυσία, να σταθεροποιηθεί η χώρα και να συσπειρωθούν οι υπάρχουσες δυνάμεις εναντίον του ISIS, το οποίο, υπ’ αυτές τις συνθήκες, θα αναγκαζόταν σε αναδίπλωση ή και σε διάλυση.
Το ISIS, λοιπόν, προκαλεί, υπολογίζοντας ότι η Δύση αλλά και οι περιφερειακοί σύμμαχοι του συριακού καθεστώτος είτε θα τρομοκρατηθούν και θα υποχωρήσουν είτε ότι θα αντεπιτεθούν με όλες τους τις στρατιωτικές δυνάμεις και, εν τέλει, θα ηττηθούν.
Και στις δύο περιπτώσεις νομίζει ότι θα βγει κερδισμένο και θα είναι πράγματι, εάν ο πολιτισμένος κόσμος αυτοπαγιδευτεί στη βία του ISIS.
Ομως, στον αντίποδα του σκοταδισμού και της βίας του ISIS δεν βρίσκεται μόνον ο δυτικός κόσμος αλλά και ο ισλαμικός, η συντριπτική πλειονότητα του οποίου απορρίπτει το ISIS και μοιράζεται κοινές αξίες με τη Δύση. Αξίες που μπορούν να νικήσουν την ισλαμική τρομοκρατία.
*επίκουρη καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στη Μέση Ανατολή, Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
