Στις πρώτες προγραμματικές δηλώσεις του, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, τον Ιανουάριο του 2015, είχε προτάξει ως στόχο τη δυνατότητα πρόσβασης των αδύναμων και ευάλωτων πολιτών στη Δικαιοσύνη.
Ηταν ίσως η πρώτη φορά που υπουργός ιεραρχούσε αυτόν τον στόχο ως πρωταρχικό και μάλιστα πολλοί τότε εύλογα αναρωτήθηκαν πώς αυτό θα μπορούσε να γίνει πράξη.
Μόλις έναν χρόνο πριν, οι δικαστικοί λειτουργοί είχαν απεργήσει διεκδικώντας την ακύρωση στις περικοπές των μισθών τους.
Μάλιστα, στο τέλος αυτής της κινητοποίησης, τα ανώτατα όργανα της Δικαιοσύνης έκριναν παράνομες τις περικοπές και επέβαλαν στην κυβέρνηση να τις ακυρώσει και να επιστρέψει αναδρομικώς τα οφειλόμενα ποσά.
Πολλοί καλοπροαίρετοι πολίτες πείστηκαν τότε για το ότι ο καλός και αξιοπρεπής μισθός εξασφαλίζει και την απρόσκοπτη τήρηση του νόμου. Μακάρι να ήταν έτσι!
Αν ανατρέξουμε στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, θα θυμηθούμε ότι στην πραγματικότητα δεν έγινε ποτέ μετά τη χούντα κάθαρση, ούτε στον χώρο της Δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα στους κόλπους της να υπάρχουν πολλοί πυρήνες φιλοχουντικών και αντιδημοκρατικών δικαστών και εισαγγελέων.
Συχνά δε τα επόμενα χρόνια οι εξωφρενικές ποινές ή οι εξωφρενικές αθωώσεις αποδίδονταν σε αυτούς ακριβώς τους αντιδημοκρατικούς δικαστικούς θύλακες.
Εξάλλου, τα διάφορα παραδικαστικά κυκλώματα κατά καιρούς «κοσμούσαν» την επικαιρότητα.
Σήμερα, αν και έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και το πιθανότερο είναι οι περισσότεροι από εκείνους τους δικαστές να έχουν ήδη «αποστρατευτεί», τα προβλήματα σε ό,τι αφορά την απόδοση δικαιοσύνης μοιάζουν να είναι εξίσου τεράστια.
Ειδικά δε όταν σε μεγάλες και μικρές υποθέσεις εμπλέκονται ηχηρά ονόματα πολιτικών, επιχειρηματιών ή ακόμα και δικαστικών, η Δικαιοσύνη πολύ συχνά δεν είναι καθόλου τυφλή.
Σκληρές ποινές
Αντίθετα, για τους απλούς πολίτες που υπέπεσαν σε οποιαδήποτε παράβαση η τιμωρία είναι συνήθως όχι απλά μη επιεικής, αλλά πολύ σκληρή.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το ποινικό σύστημα της Ελλάδας συνεχίζει την τακτική της επιβολής υπερβολικά μεγάλων ποινών, με αποτέλεσμα να γεμίζουν οι φυλακές με βαρυποινίτες και να έχει η χώρα μας τον μεγαλύτερο αριθμό ισοβιτών σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Οι καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχουν γίνει ρουτίνα, κυρίως σε ό,τι αφορά τους αργούς ρυθμούς απόδοσης δικαιοσύνης και τις παράλογα γεμάτες φυλακές.
Υπάρχουν όμως πολλά ερωτήματα που πυκνώνουν συνεχώς για το πώς συμπεριφέρεται τελικά αυτός ο πυλώνας του κράτους.
Παραθέτουμε μερικά μόνο από τα πλέον πρόσφατα φαινόμενα:
➦ Πώς εξηγείται το φαινόμενο να αναβάλλονται συνεχώς οι δίκες για τα θύματα των τροχαίων, ειδικά όταν ευθύνονται γι’ αυτά επώνυμοι ή επιχειρηματίες που αλόγιστα παρακωλύουν την ασφαλή κυκλοφορία στον βωμό του κέρδους, όπως π.χ. αυτοί που διαχειρίζονται τις διαφημιστικές πινακίδες;
➦ Πώς εξηγείται το φαινόμενο να εντάσσονται στα διοικητικά συμβούλια αμαρτωλών διοικήσεων και ιδρυμάτων πρώην δικαστές και εισαγγελείς, όχι για να προσδώσουν κύρος αλλά για να διευκολύνουν τις δοσοληψίες των διοικήσεων με τη Δικαιοσύνη;
➦ Πώς εξηγείται το γεγονός ότι μεγάλα δικηγορικά γραφεία δημιουργούν συχνά προφανές άγχος στους δικαστές στη διάρκεια εκδίκασης υποθέσεων των μεγαλόσχημων πελατών τους;
➦ Πώς εξηγείται η παραίτηση μιας ικανότατης δικαστίνας την παραμονή εκδίκασης της υπόθεσης με το φορτίο ηρωίνης που θα παρέσυρε στον θάνατο χιλιάδες νέους αν δεν είχε κατασχεθεί;
➦ Πώς εξηγείται η σιωπή της Δικαιοσύνης στα εκκωφαντικά δημοσιεύματα για την ασυλία αθλητικών παραγόντων που έχουν προβεί σε αξιόποινες και βαριά κολάσιμες πράξεις;
➦ Πώς εξηγείται να δικάζεται εγκληματική οργάνωση και οι εισαγγελείς, που έχουν ακριβώς αυτόν τον ρόλο, να μη ρωτούν το παραμικρό με βάση το κατηγορητήριο;
➦ Πώς εξηγείται να υπάρχουν πέντε αθωωτικές αποφάσεις σε όλη τη δικαστική κλίμακα για δυσφήμηση διά του Τύπου και ο Αρειος Πάγος να εκδικάζει την ουσία της υπόθεσης και να ανατρέπει όλες τις αθωωτικές προηγούμενες αποφάσεις;
➦ Πώς εξηγείται η σκληρότερη τιμωρία του ίδιου αδικήματος όταν ο ένας είναι Ελληνας και ο άλλος αλλοδαπός; Οταν ο ένας είναι ένστολος κι ο άλλος απλός πολίτης; Οταν ο ένας είναι λευκός και ο άλλος μαύρος;
➦ Πώς εξηγείται η προφυλάκιση ακόμα και των συγγενών ανθρώπων που παραβίασαν τον νόμο και σε άλλες περιπτώσεις να αφήνονται ελεύθεροι οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι ενώ έχουν διαπράξει μεγάλης ποινικής απαξίας πράξεις;
➦ Πώς εξηγείται να αφήνονται ελεύθεροι από την πρώτη στιγμή κατηγορούμενοι ακόμα και για μαστροπεία και εμπόριο λευκής σαρκός που καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε ποινές κάθειρξης πολλών ετών;
➦ Πώς εξηγείται η επιμονή σε φυλάκιση εξαρτημένων ατόμων, την ίδια στιγμή που μεγαλέμποροι, διά της μεθόδου των δικαστικών αναβολών, κυκλοφορούν ελεύθεροι;
➦ Πώς εξηγείται η πλήρης ασυλία και η καταχώριση στο αρχείο σοβαρών υποθέσεων που δεν διαψεύστηκαν ποτέ μετά τη δημοσιοποίησή τους;
➦ Πώς εξηγείται η κατά κανόνα αθώωση ενστόλων και κρατικών οργάνων που παραβιάζουν τους νόμους και συχνά με πράξεις σκληρής κακοποίησης και βίας;
➦ Πώς εξηγείται όμως και ο… παραμερισμός υποθέσεων όταν ανάμεσα στους κατηγορούμενους υπάρχουν ηχηρά ονόματα κι ενώ οι Αρχές κατάφεραν να τις εξιχνιάσουν;
➦ Πώς επιτρέπουν, τέλος, οι δικαστές να αποτελεί κοινή πεποίθηση στους πολίτες ότι αν δεν υπάρχει πολιτική πίεση, δεν αποφασίζουν οι δικαστές να βγάλουν μόνοι τους τα κάστανα από τη φωτιά;
Σήμερα έχουν οριστεί πλέον οι ανώτατοι δικαστικοί των οργάνων της Δικαιοσύνης και ήδη έχουν αναλάβει το έργο τους, με πρώτη την πρόεδρο του Αρείου Πάγου.
Παράλληλα, στο υπουργείο Δικαιοσύνης υπηρετεί και πάλι άλλος ένας εισαγγελέας και μάλιστα ειδικά για τη διαφθορά και τη διαπλοκή.
Είναι καιρός λοιπόν να κοιτάξουν ξανά καλά τους πολίτες στα μάτια, να εφαρμόσουν όλους τους νόμους και να δώσουν απαντήσεις με τις δικαστικές τους πράξεις και αποφάσεις, συμβάλλοντας στο να μην κατέχει η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη μια από τις τελευταίες θέσεις στην αξιολόγηση των πολιτών.
